Σάββατο, 4 Ιουνίου 2011

ΕΝΟΧΟΙ ΚΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΟΙ.


Του Γιάννη Πανούση.
Με το σάλιο δεν σβήνει η πυρκαγιά
Μάξιμ Γκόρκι, Η ζωή ενός άχρηστου ανθρώπου

Και βέβαια δεν είναι ίδιοι όλοι οι άνθρωποι. Ούτε οι βουλευτές. Διαφέρουν ως προς το προσωπικό ήθος, τη μόρφωση, την εντιμότητα. Όμως –δυστυχώς- οι πολιτικοί μας παίζουν όλοι τους ίδιους ρόλους. Κι έχουν όλοι τους ίδιους στόχους.
- Υπακοή στον Αρχηγό και όχι σε Αρχές (πολιτικής ηθικής).
- Πελατειακά δίκτυα και όχι διαφανείς σχέσεις.
- Αίσθηση ασυλίας και ατιμωρησίας και όχι λογοδοσίας.
- Συγκαλύψεις των «δικών τους παιδιών» και όχι δικαιοκρατία.
- Προνόμια και όχι ισότητα και ίσες ευκαιρίες.
- Παρεϊκές/οικογενειακές business και όχι ανιδιοτελής προσφορά.
- Άγχος επανεκλογής και όχι τήρηση υποσχέσεων, δεσμεύσεων.

Ο κατάλογος είναι μακρύς και σ’ αυτόν εντάσσονται λίγο-πολύ όλοι. Άλλοι δια πράξεων και άλλοι δια παραλείψεων. Άλλοι από σκοπιμότητα κι άλλοι από πειθαρχία.
Τώρα ζητάνε εξειδίκευση και προσωποποίηση των ευθυνών, αλλά νομίζω ότι είναι πλέον αργά.
- Όταν αποδέχτηκαν ότι «τα φάγαμε όλοι» υπήρξε κάποιος διαχωρισμός;
- Όταν αποδέχτηκαν ότι «έτσι είναι η Ελλάδα» υπήρξε κάποια διαφοροποίηση;
- Όταν o κάθε αρχηγός έλεγε «αναλαμβάνω την ευθύνη» (και συνέχιζε να κάνει τα ίδια) ρώτησε κανένας «ποιά ευθύνη, για ποιές πράξεις»;

Ζήσανε χρόνια στο γυάλινο πύργο του απυρόβλητου, της ανευθυνότητας και του συμψηφισμού ανομιών.
Τώρα όμως, είναι όλοι υπόλογοι. Τώρα (κατά)δικάζονται και οι σιωπές…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου