Κυριακή, 4 Μαρτίου 2012

ΣΤΑ ΠΡΟΘΥΡΑ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟΥ.

Του Παναγιώτη Μαυρίδη

Το “πρώτο αίμα” θα χυθεί από οικογενειάρχη! Από ένα πολίτη υπεράνω υποψίας που κάνει ό,τι μπορεί για να εξασφαλίσει τα απαραίτητα στην οικογένεια του, που πληρώνει φόρους και σέβεται τους νόμους. Η περίπτωση του απολυμένου εργαζόμενου στην Κομοτηνή είναι η χαρακτηριστική περίπτωση που επιβεβαιώνει όσους υποστηρίζουν πως η ελληνική κοινωνία βράζει και αρκεί ένα αναπάντεχο γεγονός για να προκληθεί ανεξέλεγκτη κοινωνική έκρηξη. Μάλιστα μόλις προχθές, η στήλη επισήμαινε ότι η ψήφιση του νέου Μνημονίου που μεταξύ άλλων περιλαμβάνει ανατροπές στα εργασιακά, ανοίγει ουσιαστικά την πόρτα στο φρενοκομείο.
Ο νέος νόμος δεν αφήνει μόνο τον εργαζόμενο ανυπεράσπιστο στη βούληση του εργοδότη, αλλά και τον εργοδότη, έναντι του “σκληρού” και “αδίστακτου” ανταγωνιστή του που θα επιβάλει μείωση του μισθολογικού κόστους. Επιτρέποντας την μονομερή μείωση του μισθού των εργαζομένων από τον εργοδότη, καταργώντας ουσιαστικά τη διαιτησία, το κράτος σε ρόλο Πόντιου Πιλάτου, αφήνει το πεδίο ελεύθερο σε μια “διαπραγμάτευση” που γίνεται σε πλαίσιο στυγνού εκβιασμού και υπό την πίεση της επιβίωσης επιχείρησης και εργαζομένου. Ο εργοδότης αποκτά το δικαίωμα του “αποφασίζω και διατάσσω”, ενώ “νομιμοποιείται” να αλλάξει τους κανόνες του παιχνιδιού, στερώντας από τον εργαζόμενο ακόμα και το δικαίωμα στην επιλογής της απόλυσης – το ύψος της οποίας ρύθμιζε με σαφήνεια η μέχρι πρότινος ισχύουσα συλλογική σύμβαση εργασίας. Πρόκειται για ρυθμίσεις που δυναμιτίζουν τις ήδη εύθραυστες σχέσεις εργαζομένων – εργοδοτών και μπορούν να οδηγήσουν σε φαινόμενα αυτοδικίας όπως στην περίπτωση του απολυμένου στην Κομοτηνή.
Δυστυχώς, η Τρόικα που επέβαλε αυτούς τους κανόνες και η ελληνική κυβέρνηση που εξαναγκάστηκε να τους υιοθετήσει δε σκέφτηκε ή δεν ενδιαφέρεται να σκεφτεί πως η “ανταγωνιστικότητα” της ελληνικής οικονομίας δεν επιτυγχάνεται με την σύνθλιψη των μισθών των εργαζομένων, ούτε με τη μετατροπή τους σε δουλοπάροικους, αλλά με παροχή κινήτρων και ουσιαστική ενίσχυση των υγιών επιχειρήσεων που αυτή τη στιγμή, στο πλαίσιο της γενικότερης ύφεσης, αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα ρευστότητας. Επιτυγχάνεται με την κατάργηση των γραφειοκρατικών εμποδίων εναντίον της επιχειρηματικότητας, με μια δίκαιη φορολόγηση των επιχειρήσεων και πολλά άλλα ακόμα που είναι γνωστά και έχουν αναλυθεί διεξοδικά, αλλά για ένα ανεξήγητο λόγο, Τρόικα και κυβέρνηση αρνούνται να υιοθετήσουν.
Με τη στάση τους καλλιεργούν συνθήκες κοινωνικού κανιβαλισμού στην ελληνική κοινωνία και επιταχύνουν τη στιγμή που θα συμβεί το απρόσμενο. Τη στιγμή που το όπλο στο χέρι ενός απλού πολίτη θα οπλίσει και θα αυτοδικήσει εναντίον εργοδότη, δικαστικού κλητήρα, ή οποιουδήποτε άλλου προσώπου θεωρήσει πως απειλεί με αφανισμό τον ίδιο και την οικογένεια του...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου