ΠΑΡΑΔΙΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΙΣ ΑΓΟΡΕΣ.

Του Ρούσου Βραννά

Ευσεβείς...

... είναι οι πόθοι των αποστόλων της λιτότητας. Τους εξωθούν ολοένα και πιο πιεστικά να κινούνται στα όρια της δημοκρατίας: στην ανάθεση της διακυβέρνησης των κλονισμένων χωρών του ευρώ σε τεχνοκράτες που υποτίθεται πως είναι υπεράνω της πολιτικής. «Αποδοτικές υπολογιστικές μηχανές που αναλαμβάνουν να περάσουν αντιλαϊκά μέτρα με την πολεμική ιαχή "η αντίσταση είναι μάταιη", βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη», γράφουν οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς». «Μπροστά σε βαθιά κρίση, άλλοτε περήφανα ευρωπαϊκά έθνη παραδίδουν την εξουσία στις αγορές».

Οι υποτιθέμενοι...

... τεχνοκράτες βάζουν αδίστακτα στο ράφι τα πιο κλασικά οικονομικά εγχειρίδια και τα πιο αυτονόητα μαθήματα της Ιστορίας προκειμένου να εξυπηρετήσουν συγκεκριμένες πολιτικές. «Ξέρω καλά τους τεχνοκράτες και μπορώ να πω πως αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι τέτοιοι», λέει ο οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης». «Είναι κομπογιαννίτες που κατεβάζουν πράγματα από το μυαλό τους για να εξυπηρετούν τις προκαταλήψεις τους». Η ορθότητα της πολιτικής τους ούτε εξετάζεται ούτε αμφισβητείται. Δεν ελέγχεται ούτε αν είναι δημοκρατική (οι ψηφοφόροι είναι πάντα ενοχλητικοί) ούτε αν είναι αποτελεσματική (τα χάλια που έφερε στον κόσμο η λιτότητα είναι δικό τους έργο). Και υποβάλλουν σε δοκιμασία την κοινή λογική, προβάλλοντας την εικόνα λογικών και εξαιρετικά μορφωμένων ανθρώπων που κάνουν το σωστό, ακόμη και όταν καταστρέφουν τον κόσμο. Τα κόμματα της εξουσίας που........την παραδίδουν σε αυτούς τους τεχνοκράτες δεν δείχνουν κανένα ενδιαφέρον να προκηρύξουν εκλογές, ακόμη και όταν είναι βέβαιο πως θα τις κερδίσουν. Προτιμούν μια στρατηγική μετάθεσης του πολιτικού ρίσκου. Το αποτέλεσμα είναι de facto κυβερνήσεις «εθνικής ενότητας», οι οποίες προσφέρουν σε αυτά τα κόμματα προστασία από τις απειλητικές φωτιές που υποδαύλισαν οι πολιτικές τους. Με τη συγκρότηση κυβερνήσεων τεχνοκρατών αφήνουν τη βρώμικη δουλειά της καταστροφής εκατομμυρίων εργαζομένων σε άτομα που δεν είναι υποχρεωμένα να λογοδοτούν σε κανέναν ψηφοφόρο. Στην πραγματικότητα δεν είναι παρά ένα πολιτικό πραξικόπημα κατά των εργαζομένων, σαν και αυτά που έγιναν πρόσφατα στην Ουγγαρία και την Τσεχία, μια δόλια απόπειρα να επιβληθεί σκληρή λιτότητα, σύμφωνα με το σενάριο του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου.

Τα τελευταία...

... χρόνια ζούμε με παλιούς φόβους. Αναζητούμε ομοιότητες ανάμεσα στη σημερινή κρίση και την κρίση της δεκαετίας του 1930. Και βρίσκουμε πολλές. Αναζητούμε αντιστοιχήσεις ανάμεσα στις ολέθριες πολιτικές λιτότητας της Μέρκελ και του θλιβερού καγκελάριου Μπρούνινγκ που άθελά του έφερε στην εξουσία τον Χίτλερ. Και βρίσκουμε αρκετές. Αναζητούμε έμφοβοι παντού έστω και την υποψία ενός μικρού, τιποτένιου, επίδοξου χιτλερίσκου. Ομως, ευτυχώς, διαπιστώνουμε με ανακούφιση πως δεν βρίσκουμε πουθενά κανέναν.

Η δημοκρατία...

... της Βαϊμάρης δεν ζει στο παρόν. Αυτή στοιχειώνει μονάχα την Ιστορία. Στις δημοκρατίες μας οι εκτροπές γίνονται σήμερα ανεπαίσθητα και «δημοκρατικά». Ανακατεύονται μαζί όλα τα βασικά χρώματα του εξουσιαστικού φάσματος. Ομως το χρώμα που προκύπτει δεν διαφέρει από εκείνο που βλέπει ένας ζωγράφος όταν ανακατεύει όλα αυτά τα χρώματα μαζί στην παλέτα του: το Μαύρο.

tanea.gr

Πηγή

ΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΠΕΙΝΑΝΕ κ. ΠΑΠΑΔΗΜΟ.

Του Γιάννη Καφάτου

Αγαπητέ πρωθυπουργέ Παπαδήμε,

Καλημέρα, σιδεροκέφαλος. Καλοστέριωτος, δε το λέω με την καρδιά μου, γιατί είμαι σε εκείνη την πλευρά που θέλει εκλογές και που τις πιστεύει ακόμη κι αν «κινδυνεύουμε» να μη βγάλουν το «κανονικό» αποτέλεσμα. Πάντως, σας εύχομαι κάθε καλό. (α, έχετε μάλλον στην κυβέρνηση σας τέτοιους τύπους -που θεωρούν τις εκλογές …κίνδυνο, να το προσέξετε αυτό παρακαλώ)

Από εκεί ψηλά που βρίσκεστε, και όσο παραμένετε εκεί -ως καινούριο κοσκινάκι – τόσο για το εσωτερικό όσο και το εξωτερικό, θέλω σας παρακαλώ να κοιτάξετε με προσοχή τους ανθρώπους πίσω από τα νούμερα.

Τόσα χρόνια έχουμε πήξει στα νούμερα και αυτό το λέω και κυριολεκτικά και μεταφορικά. (βλέπετε προσπαθώ ακόμη να διατηρώ το βιτριολικο χιούμορ μου).

Υπήρχαν τα νούμερα που ευημερούσαν στην πλάτη των νούμερων που πεινούσαν. Πάνω από 900 χιλιάδες έλληνες, συμπολίτες σας κύριε Πρωθυπουργέ Παπαδήμε, είναι άνεργοι με βάση τα σημερινά στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίας. Μάλλον τα γκρικ στατίστικς έχουν εξευρωπαϊστεί άρα μάλλον είναι αληθινά τα νούμερα! Και αυτά είναι νούμερα που πεινάνε. Που έχουν υποχρεώσεις που δεν μπορούν να εκπληρώσουν, παιδιά που δεν μπορούν να ντύσουν ή να μορφώσουν … με καταλαβαίνετε ε!

Τέλος πάντων, ελπίζω εσείς που έχετε ασχοληθεί τόσο με τα νούμερα να ξέρετε ν’αποφεύγετε τις αλητείες που έκαναν οι πολιτικοί εις βάρος μας.

Χάρηκα που στην πρώτη σας ομιλία είπατε ότι δεν είστε πολιτικός. Νομίζω αυτός είναι και ο λόγος που έπαιζαν ζάρια στην πλάτη σας και στο λαμπρό όνομά σας οι ξοφλημένοι πολιτικοί-υπεύθυνοι για το χάος που ζούμε και που εσείς κληθήκατε να αντιμετωπίσετε. Ο λόγος, δηλαδή, ότι μπορεί ένας μη πολιτικός να πετύχει έστω και κάτι παραπάνω από τις αφεντιές τους.

Καταλαβαίνετε τι είδους απειλή είστε γι΄ αυτούς;(να ένας λόγος που χαίρομαι, γιατί όλο αυτό το διάστημα είμαι και απο εκείνους που υποστηρίζουν ότι οι ξεφτίλες και υπεύθυνοι που κόπηκε ο μισθός μου, που απολύθηκαν συγγενείς, γνωστοί και φίλοι, πρέπει να φοβούνται)

Είστε ένας λόγος, αν πετύχετε, για να μην υπάρχουν -τουλάχιστον έτσι όπως τους ξέραμε ως τώρα. Υπερόπτες, υπερόπτες σε σημείο ύβρεως.

Θα μου πεις, η επιτυχία σήμερα είναι ένα σχετικό πράμα. Εγώ θα ήθελα να πετύχετε όχι για τα «αφεντικά» και τους δανειστές. Θα ήθελα να πετύχετε για τα πρόσωπα που αντιπροσωπεύουν τα νούμερα που διοικείτε.

Ξέρω ότι δεν είναι εύκολο.

Τα έχουμε πάρει στο κρανίο. Εμείς που μας ξεζουμίζουν με τόσους φόρους επειδή ήταν άχρηστοι -σε βαθμό παρεξηγήσεως – να πιάσουν τους φοροφυγάδες.

Ο προκάτοχός σας, μέγας γκατζετάκιας εκτός των άλλων, διάβασα ότι σας παραχώρησε το λογαριασμό του στα σόσιαλ μίντια. Εκεί το τελευταίο διάστημα γράφτηκαν πολλά. Μεταξύ αυτών και ότι τις πέντε μέρες που δεν είχαμε πρωθυπουργό έγιναν μερικά καλά πράγματα (σύλληψη Ψωμιάδη, κάποιων φοροφυγάδων κλπ). Καταλαβαίνετε το συμβολισμό πέραν της πλάκας ε!

Τα έχουμε πάρει στο κρανίο και ζούμε μέσα στην κατάθλιψη γεμάτοι από αγχος, αγωνίες για τόσα πράγματα που μέχρι πριν από λίγο ήταν αυτονόητα. Ηταν αυτονόητο για μένα ότι μπορούσα να πληρώσω τις υποχρεώσεις μου. Όχι πια. Αυτό το μήνα έπρεπε να επιλέξω αν θα πληρώσω το χαράτσι στην ΔΕΗ ή στην Εφορία.

Κι επειδή εγώ τρώω μόνο με τους φίλους μου και όχι με τον Πάγκαλο και τα άλλα απομεινάρια της ξεφτιλισμένης εξουσίας, σας διαβεβαιώ ότι αισθάνομαι πολύ χάλια γι’ αυτό το λόγο.

Είχαμε μια σιγουριά, εμείς το ιδιωτικού τομέα, που ο Μπεν Βεζύρερ της οικονομίας αποφάσισε να ξεζουμίσει με διάφορες λεκτικές ακροβασίες περί δικαιοσύνης. Ήμασταν σίγουροι ότι μπορεί να χάσουμε τη δουλειά μας αν δεν την κάνουμε καλά. Τώρα αυτό δεν υπάρχει. Μπορεί να τη χάσουμε για πολλούς λόγους εκτός από τον κανονικό! Κυρίως δε, επειδή μπορεί να φαλίρει η επιχείρηση.

Έχω πολλούς φίλους, γνωστούς κα συγγενείς που το έπαθαν αυτό. Όλοι έχουμε!

Νομίζω ότι καταχράστηκα το χρόνο σας, παρόλο που έχω κι άλλα στο μυαλό μου . Ειλικρινά εύχομαι να κάνετε αυτούς που φοβόντουσαν να σας δώσουν την πρωθυπουργία να σας τρέμουν.

Για μας ελπίζω να τη βγάλουμε.

Δεν τολμώ να σας ζητήσω να μας δώσετε και τη χαμένη μας ελπίδα. Άλλωστε το είπατε, δεν είστε πολιτικός. Μου φανήκατε ειλικρινής. Μπορεί η ελπίδα να γεννηθεί από την ειλικρίνεια και τη δουλειά; Θέλει το ΔΝΤ, και η Μέρκελ και τα λοιπά αφεντικά να ξαναγεννηθεί η ελπίδα;

Εμείς θέλουμε, σας διαβεβαιώ. Ακόμη κι αν εσείς αποτύχετε να το καταφέρετε, εμείς κάπως θα βρούμε τον τρόπο.

Ελπίζω, τουλάχιστον, εσείς να δουλέψετε για το στόχο και όχι για την καρέκλα σας, όπως μας έχουν συνηθίσει πράσινα και γαλάζια ανθρωπάρια τόσα χρόνια τώρα.

Καλή δουλειά – κάντε τη καλά, όπως την κάνουμε όσοι την έχουμε. Διαφορετικά, διαπράττουμε ύβρι απέναντι στα… νούμερα, τους 900.000 ανέργους.

Πηγή

ΑΡΧΑΙΑ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΕΡΕΙΠΙΑ.

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Επειδή, ως σύγχρονοι Ελληνες, έχουμε μάθει να εκτιμούμε και να θαυμάζουμε τα ερείπια, ήρθε ο καιρός να αρχίσουμε να τα αντιμετωπίζουμε με μεγαλύτερη σοβαρότητα. Κυρίως να αντιληφθούμε ότι και τα ερείπια υπόκεινται σε αξιολογικά κριτήρια: άλλα μπορεί να προκαλούν τον θαυμασμό σου, για παράδειγμα, άλλα σε αφήνουν αδιάφορο, άλλα ενδέχεται να προκαλούν και την περιφρόνησή σου γι' αυτούς που τα κατάντησαν απλώς ερείπια.

Είναι η βασική διαφορά ανάμεσα στα ερείπια της αρχαίας και της σύγχρονης Ελλάδας. Τα ερείπια της αρχαίας Ελλάδας προκαλούν τον θαυμασμό και το ενδιαφέρον ολόκληρου του πολιτισμένου κόσμου. Τα ερείπια της σύγχρονης Ελλάδας δεν ενδιαφέρουν κανέναν, ούτε καν εμάς τους ίδιους. Τα ερείπια της αρχαίας Ελλάδας οδήγησαν κάποιους, στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν, να αποφασίσουν ότι αυτή η χώρα που τα φιλοξενεί έχει μια θέση στον πολιτισμό της Γηραιάς Ηπείρου. Τα ερείπια της σύγχρονης Ελλάδας, στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον, ενδέχεται να οδηγήσουν κάποιους να αποφασίσουν ότι αυτή η ίδια χώρα δεν αξίζει τίποτε παραπάνω από τη μοναξιά της.

Αυτά που ζήσαμε τις τελευταίες δύο εβδομάδες δεν τα χρειαζόμασταν. Ο φόβος και η ανασφάλεια είναι ήδη αρκετά δημοκρατικά μοιρασμένα σε μια κοινωνία με 900.000 ανέργους και τους υπόλοιπους να τρέμουν μήπως τους πάρει κι αυτούς η μπάλα της στατιστικής. Το αίσθημα της αδυναμίας είναι ακόμη χειρότερο. Και επειδή τόσον καιρό μιλάμε για Τιτανικούς και τα ναυάγιά τους, μεταφορά που κολακεύει τα επίπεδα του ναρκισσισμού μας, ας θυμηθούμε μόνον πως ο Τιτανικός ήταν πρωταθλητής στην εποχή του και ναυάγησε επειδή πήγε να ξεπεράσει τα όριά του. Εμείς ναυαγήσαμε επειδή αρμενίζαμε σε καρυδότσουφλο νομίζοντας πως είναι υπερωκεάνιο.

Διότι αυτό που ζήσαμε τις δύο τελευταίες εβδομάδες δεν ήταν παρά η κατάρρευση του τελευταίου ίχνους αυτοπεποίθησης που μας είχε απομείνει. Το life style των επίλεκτων, αυτών που εμείς διαλέξαμε για να μας κυβερνήσουν, που εξακολουθούν να συμπεριφέρονται ως προϊόντα πολυτελείας στα ράφια ενός καταθλιπτικού σούπερ μάρκετ. Η αβάσταχτη ελαφρότητα, η αβελτηρία, ο κυνισμός, η κοινή κοινότατη ανοησία ξοδεύτηκαν με την άνεση του ανεκδιήγητου που τα σπάει στο νυχτομάγαζο ελπίζοντας πως σήμερα ειδικά το ξημέρωμα θα αργήσει λίγο παραπάνω.

Θα μου πείτε και οι Ιταλοί έχουν τον Μπερλουσκόνι, τι χειρότερο να σου λάχει από έναν Μπερλουσκόνι. Πλην όμως δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως οι Ιταλοί δίπλα στον Μπερλουσκόνι έχουν και τον Αρμάνι. Κοινώς έχουν υπογράψει την παρουσία τους στον κόσμο μας ενώ εμείς, έτσι που τα καταφέραμε ούτε ένα κιλό πορτοκάλια δεν έχουμε να δείξουμε, μια φραουλίτσα, ένα κερασάκι, κάτι τέλος πάντων το ελάχιστο, αρκεί να έχει τη γεύση αυτού του τόπου.

Πηγή

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΕΛΕΙΩΣΕ.

Tης Τασούλας Καραϊσκάκη

Τω όντι ήταν εξόχως αναμορφωτικό το να θεώνται οι θαλασσοδαρμένοι πώς διαφωνούν οι καπεταναίοι. Ίσως τόσο εποικοδομητικό όσο το να παρατηρούν οι αλυσοδεμένοι πώς αυτοδεσμεύονται οι ελεύθεροι. Ή τόσο διδακτικό όσο το να κοιτούν οι πληγωμένοι πώς κωλυσιεργούν οι αλώβητοι. Ωστόσο κανείς δεν θα άντεχε μια συνέχεια των «παραστάσεων».

Διότι οι προηγούμενες μέρες πολιτικής εξαθλίωσης μόνο με «παράσταση», ίσως την πλέον αποκαλυπτική μέχρι τούδε, θα μπορούσε να παραλληλιστεί, που επιβεβαιώνει την πλήρη αποκοπή των δύο μεγάλων κομμάτων από την κοινωνία. Τη βαθιά αδυναμία τους να βγουν από τα κομματικά στεγανά. Τη μέχρις εσχάτων πολιτική μυωπία τους.

Σχεδόν σύρθηκαν στη λύση, στο παρά πέντε. Αφήνοντας πίσω τους έναν αγώνα δρόμου όχι για να διακονήσουν κάποια υψηλή υπόθεση, αλλά για να παραμείνουν όσο γίνεται περισσότερο σε θέση κυριαρχίας, να εξέλθουν από την πολιτική κρίση με το μεγαλύτερο δυνατό κομματικό όφελος. Συγκεντρωτικά, προσωποπαγή, προσωπολατρικά κόμματα (η εξουσία τιμάριο μιας ομάδας ή μιας οικογένειας), με γραφειοκρατικούς μηχανισμούς, παρασιτικούς υπαλλήλους, παρατρεχάμενους, που μεταχειρίζονται το κράτος ως προσωπικό φέουδο και χρησιμοποιούν την περιουσία του Δημοσίου για την προσκόλλησή τους στην εξουσία.

Η νέα πολιτική τάξη, σε μια ιδιαιτέρως οδυνηρή και δύσκολη για τον ελληνικό λαό περίοδο, σηματοδοτεί την είσοδο σε μια νέα φάση για τα πολιτικά μας πράγματα. Τι πιθανότητες υπάρχουν, στο πλαίσιο της αστικής δημοκρατίας, το σύστημα να εξαναγκαστεί σε αυτοκάθαρση, τα κόμματα να μετασχηματιστούν σε κοινωνικές οργανώσεις που θα κάνουν τις επιλογές των πολιτών πράξη και θα αγωνίζονται για κοινά συμφέροντα; Μικρότατες. Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο από το οποίο είναι δύσκολο να γυρίσουμε πίσω. Πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι.

Κι όταν πλέον η υπόθεση «αυτοδυναμία» θα έχει χαθεί, δεν θα έχει σημασία ποια κόμματα θα συμμαχήσουν και θα κυβερνήσουν, αφού θα έχει διαμορφωθεί ένα μάλλον ισοπεδωμένο ιδεολογικά σύστημα (κόμματα χωρίς δεξιό ή αριστερό περιεχόμενο, αφού οι μεν, οι δεξιοί, χάνουν τη συντηρητική τους πεποίθηση στην παράδοση, οι δε αριστεροί την αταλάντευτη στόχευσή τους στο μέλλον), στηριγμένο σε πρόσκαιρες ισορροπίες... Ο κόσμος, εντούτοις, είναι ώριμος για αλλαγή. Η εμπιστοσύνη των ανθρώπων στη δημοκρατία παραμένει ισχυρή (όπως δείχνουν έρευνες σε διαφορετικές περιοχές του πλανήτη). Εκείνο απέναντι στο οποίο δυσπιστούν είναι οι δημοκρατικοί θεσμοί και οι δημοκρατικές κυβερνήσεις – οι δημοκράτες ηγέτες, που δεν βλέπουν ίσα τους πολίτες. Άνισοι πολίτες λόγω άνισης κατανομής χρήματος, με αποτέλεσμα τις άνισες δυνάμεις επηρεασμού των πολιτικών αποφάσεων. Η παρακμή των πολιτικών κομμάτων, η φθορά της συνείδησης των πολιτών συνδέονται με τον ρόλο του χρήματος στην πολιτική ζωή.

Είναι σαρωτική η δύναμη της παρακμής. Όμως δεν είναι αήττητη. Τουλάχιστον δεν είναι περισσότερο ισχυρή από εκείνη της προόδου. Η απόγνωση είναι ένα ρεύμα στο οποίο πρέπει κανείς να εναντιώνεται. Το καλό παραμένει πάντα μια σοβαρή πιθανότητα.

Πηγή

ΤΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΓΕΡΜΑΝΕ ΜΟΥ, ΜΠΑΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ...

Της Χριστίνας Τσενίκογλου

Μόναχο. Ηλιόλουστο και κρύο, ακριβό και συντηρητικό, πανέμορφο μα ολίγον αποστειρωμένο.

Επιμένω να περνώ τις διαβάσεις με κόκκινο όταν βιάζομαι και δεν πλησιάζει αμάξι και αγνοώ τα αυστηρά βλέμματα των Γερμανών. Στην αρχή μ' εντυπωσίαζε η πειθαρχία τους, στην πορεία διαπίστωσα πως είναι απλώς προϊόν φόβου. Έβαζα το χέρι μου στη φωτιά για την αμεροληψία και την αντικειμενικότητά τους, θεωρώντας αφελώς τις κλίκες και τους πλαγιόδρομους ελληνικό προνόμιο. Το τονίζω, αφελώς. Μου προκαλούσε έκπληξη, πόσο πιστά, άκριτα και σχεδόν πειθήνια δέχεται ένα σημαντικό ποσοστό τους τις εκάστοτε εξαγγελίες των αρχών τους. Τους έχει γίνει βίωμα, μου εξήγησαν. Όπως εγώ έχω μάθει ν' αμφισβητώ τους πολιτικούς – γελάει ο κόσμος- ηγέτες της χώρας μου, αυτοί έχουν μάθει να υπακούν. Έδωσα ολόκληρο αγώνα για να νοικιάσω μια ακριβοπληρωμένη τρύπα, η ελληνική μου υπηκοότητα δεν έπειθε για έμπιστος εγγυητής. Οι συνθήκες άλλαζαν μερικώς όταν τους έλεγα ότι είμαι γιατρός και μόλις βγάλω την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος θα ξεκινήσω ειδικότητα σε κάποια κλινική. Είχαν διάθεση να συζητήσουν λίγο περισσότερο, να με βοηθήσουν ή να με παραπέμψουν κάπου αλλού. Στο φροντιστήριο της γλώσσας, όταν ρώτησα τους Λατινοαμερικάνους συμμαθητές μου για την επικινδυνότητα της ζωής στις χώρες τους , πειραχτικά μου απάντησαν “ Κορίτσι μου, εσύ έρχεσαι από την Ελλάδα. Λίγο τα φτωχά τότε γερμανικά μου, μα περισσότερο το ξάφνιασμα κι η σαστιμάρα μου, μ' έκαναν να παγώσω και δε βρήκα κάτι ν' απαντήσω. Ν' απαντήσω τι;;

Σε γερμανικά έντυπα, blog και συζητήσεις μας χαρακτηρίζουν ευθυνόφοβους, καλοπερασάκηδες και τεμπελάκους. Ναι, ίσως να μην έχετε απόλυτα άδικο, τους λέω. Μα όχι όλοι. Ελλάδα σημαίνει φίλοι και όχι συνάδερφοι. Σημαίνει να προχωράς σεμνά μα λεβέντικα, να χάνεις συνειδητά λίγο από το δίκιο σου και να συνεχίζεις ευθυτενής.

Κι η ίδια βαρέθηκα να μαθαίνω για πολιτικά φερέφωνα της σειράς, σιχάθηκα τα κάθε είδους τσιράκια, με κούρασαν οι εξυπνάκιες, οι πλούσιοι χαλβάδες και οι τζάμπα μάγκες. Εγώ κι αυτοί δεν ανήκουμε στο ίδιο σακί. Οι φίλοι μου εμένα τελειώνουν πανεπιστήμια, αλλά κάνουν και τους σερβιτόρους. Κυκλοφορούν με ποδήλατα, λεωφορεία και μετρό και όχι με ΒΜW του μπαμπά. Ταξιδεύουν για να δουν και να μάθουν και όχι για να φωτογραφηθούν, χλευάζουν τη μούφα δηθενογκλαμουριά και δε δοκίμασαν ποτέ τους βλαχογκουρμέ σπεσιαλιτέ. Εκτιμούν ακόμα τους συγγραφείς και αγαπούν τους μουσικούς, συνεχίζουν να κάνουν σχέδια χωρίς πλάτες και χωρίς να τους χαρίζεται το οτιδήποτε. Είναι πεισματάρηδες, περήφανοι, τρυφεροί ρεαλιστές. Στραπατσάρουν τα μούτρα τους, κάνουν τράκες τσιγάρα ο ένας από τον άλλο, ερωτεύονται εντός και εκτός κρίσης, παραμυθιάζονται, απογοητεύονται, χαμογελούν και αγκαλιάζονται.

Δεν ανησυχώ γι' αυτούς, που και που μόνο λυπάμαι. Λυπάμαι που δε θα μάθετε ποτέ τις ιστορίες τους, οι ζωές τους δεν θα γίνουν ποτέ εξώφυλλο, τα ταλέντα κι οι χάρες τους δε θ' αποτιμηθούν σε ευρώ. Τί άλλο να σας πω γι' αυτούς και τί να καταλάβετε..

Πηγή

Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ Ή ΗΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ;

Της Μαρίνας Αντωνίου

Είναι δύσκολο νομίζω να πιάσουμε το νήμα απ’ την αρχή.

Πότε τα πράγματα άρχισαν να παίρνουν άσχημη τροπή;

Όταν άρχισαν να μας δανείζουν με υψηλά επιτόκια, ή όταν κατέρρευσε η Leeman Brothers! Όταν μπήκαμε στην ΟΝΕ με πλαστά στοιχεία, ή όταν αποφασίσαμε να πάψουμε να παράγουμε γεωργικά προϊόντα, αρκούμενοι στην ευρωπαϊκή επιδότηση και μετατρέποντας τα χωράφια μας σε οικόπεδα! Όταν περιμέναμε τα πακέτα στήριξης για να αυξήσουμε την ανάπτυξη, ή όταν τα καταναλώναμε σε μη αναπτυξιακά προϊόντα!

Όλα, ένα συνονθύλευμα λαθών και ευκαιριακών λύσεων, που θόλωνε την σκέψη και τις αποφάσεις του έλληνα, που κατανάλωνε ασύστολα χωρίς σταματημό. Γέμιζαν τα πορτοφόλια πιστωτικές κάρτες, οι ντουλάπες ρούχα, τα σπίτια αντικείμενα, οι αυλές αυτοκίνητα, αδειάζοντας το μυαλό από τα αυτονόητα.

Αυτά που καταναλώναμε ήταν δανεικά! Αυτά που «ζούσαμε» ήταν πλαστά. Αυτά που μας έλεγαν, ήταν ψέματα.

Γεμίσαμε αλαζονεία και αχορτασιά. Παίρναμε δάνεια γιατί μας τα έδιναν, πηγαίναμε διακοπές γιατί έπρεπε, ψηφίζαμε γιατί μας εξυπηρετούσαν! Η παιδεία, η καλλιέργεια, η υγεία από δικαιώματα, έγιναν καταναλωτικά αγαθά.

Αρχές και αξίες σιγά – σιγά, ξεχάστηκαν. Η φιλοπατρία, η εντιμότητα, έγιναν «επάγγελμα» που έπρεπε να είναι καλοπληρωμένο, για να μη μπαίνει κανείς σε πειρασμό χρηματισμού! Λες και μπορούν ν’ αγοραστούν… Όσο πιο πολλά πληρώσεις γι’ αυτά, τόσο πιο σίγουρος μπορείς να είσαι ότι θα ξεπουληθούν. Όσοι αγωνίστηκαν γι’ αυτή τη χώρα δεν πληρώθηκαν ποτέ, αλλά ούτε και το ζήτησαν! Αυτοί που το ζητούν δεν αγωνίζονται γι’ αυτή, αλλά για τον εαυτό τους!

Ώσπου οι μάσκες έπεσαν! Οι ηγέτες μικροί, ο λαός ματωμένος, η χώρα «ανοχύρωτη» και πάνω στο κουφάρι της ασελγούν ακόμα, ξεπουλώντας τα χρυσαφικά της στους τοκογλύφους… Όλοι άλλωστε θέλουν και ένα της κομμάτι…

Έχω τη γνώμη, ότι η αρχή του κακού έγινε, όταν σταματήσαμε να είμαστε πολίτες και αρχίσαμε να γινόμαστε καταναλωτές και πελάτες. Ο καθένας από μας ας προσδιορίσει τη χρονική στιγμή με τα δικά του δεδομένα. Αρκεί να την προσδιορίσει και να το παραδεχθεί! Η πατρίδα μας έμεινε μόνη, γιατί στη διαδρομή λίγο – λίγο την εγκαταλείψαμε όλοι, κοιτώντας ο καθένας τον εαυτό του.

Δεν τα «φάγαμε μαζί», αλλά ήμασταν πολύ «απασχολημένοι» για να αντιληφθούμε έγκαιρα, το κατά συρροή έγκλημα που συντελούνταν.

Το ψάρι μπορεί να βρωμάει απ’ το κεφάλι, αλλά όταν βρωμίσει είναι ακατάλληλο προς κατανάλωση όλο, όχι μόνο το κεφάλι. Αν ενωθούμε και «τιμωρήσουμε» όλους τους ανάξιους πολιτικούς, που εκμεταλλεύτηκαν την ανάγκη μας για επιβίωση και «τακτοποίηση» της ζωής μας, για δικό τους όφελος, ίσως μπορούμε να κρατηθούμε μακριά απ’ το γκρεμό.

Καιρός να δούμε την αλήθεια, για να την αλλάξουμε…

Πηγή

ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΜΕ ΤΟ ΔΙΑΒΟΛΟ

Της Νίνας-Μαρίας Πασχαλίδου

Εχθές το βράδυ είδα ένα όνειρο. Ήμουν λέει με τον Παπανδρέου και τον Σαμαρά και περίμενε ουρές ο κόσμος να υπογράψει μια συμφωνία μαζί τους. Όποιος δεν υπέγραφε χανόταν, εξαφανίζονταν, εξαϋλώνονταν. Εκεί και εγώ, καταϊδρωμένη με το στυλό στο χέρι, ερωτώ τους δύο, «αν δεν υπογράψω τι θα γίνει;». «Αν δεν υπογράψεις θα χαθούμε όλοι» μου είπαν. Με τρεμάμενο χέρι υπέγραψα και εγώ. «Γιατί υπέγραψα;» ερωτώ ξανά τους δύο. «Για να σώσεις την Ελλάδα».

Σώζουμε άραγε την Ελλάδα αυτές τις μέρες; Μόνο η ιστορία θα το δείξει. Οι πολιτικοί μας έφεραν σε αδιέξοδο. Μας εκβίασαν. Τώρα κοιτάζουμε με ελπίδα έναν τεχνοκράτη. Ποιος ξέρει ίσως αυτός να είναι η λύση; Ίσως το μόνο που χρειάζεται η χώρα μας είναι ένας καλός μάνατζερ. Ίσως να καταφέρουμε να μείνουμε στο ευρώ. Αυτό που αναρωτιέμαι όμως είναι αν τούτες τις κρίσιμες ώρες, αδυνατούμε να δούμε την πραγματική απειλή; Mήπως ο δαίμονας είναι εδώ ανάμεσα μας, βαθιά ριζωμένος μέσα στην κοινωνία; Μήπως ζει μέσα στις ψυχές των πολιτικών οι οποίοι έχουν ποτιστεί τόσο πολύ μέσα στη διαφθορά και τη βρώμα που πλέον την μεταδίδουν στους γύρω τους; Ή μήπως καραδοκεί στις δεκάδες συμφωνίες επενδύσεων που περιμένουν να υπογραφούν, μια από αυτές πιθανότατα ακόμη και ένα amusement park με τους Ολύμπιους Θεούς στον Όλυμπο. Σήμερα κάνεις μας δεν μπορεί να δει πέρα από τη στιγμή. Πέρα από αυτό που αντικρίζει σε αυτόν τον «πίνακα», τον πίνακα μιας Ελλάδας που αργοπεθαίνει.

Η στιγμή μου θυμίζει λίγο την πρόσφατη ανακάλυψη που έγινε μέσα στα σύννεφα ενός φρέσκου που κοσμεί την Βασιλική του Αγίου Φραντσίσκου της Ασσίζης. Φρέσκο το οποίο ζωγραφίστηκε από τον Γκιότο τον 13ο αιώνα. Μετά από τόσα χρόνια, οι αναστηλωτές ανακάλυψαν την φιγούρα του διαβόλου κρυμμένη μέσα στις λεπτομέρειες των σύννεφων. Διέκριναν ξαφνικά μέσα στην απεικόνιση του θανάτου του Αγίου Φραγκίσκου, μια φιγούρα με ένα πονηρό χαμόγελο, σκούρα κέρατα και γαμψή μύτη. Ίσως και εμείς μετά από χρόνια να μπορούμε να παρατηρήσουμε ξανά αυτόν τον πίνακα της Ελλάδας και να ανακαλύψουμε ότι ο πραγματικός κίνδυνος, η πραγματική απειλή δεν είναι η έξοδος μας από το ευρώ, δεν είναι η γελοιοποίηση της Ελλάδας στον κόσμο, δεν είναι καν οι «ταλαντούχοι» πολιτικοί, οι αρχηγοί των κομμάτων, που μας οδήγησαν στον ολισθηρό αυτό δρόμο, αλλά ένας διάβολος που κρύβεται βαθιά μέσα στα σύννεφα και δεν μπορούμε ακόμη ούτε να τον δούμε.

Πηγή

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Το ξέρω ότι έχεις μείνει άφωνος. Δεν το περίμενες ποτέ η οικουμένη ολόκληρη να κρέμεται από τα χείλη σου. Κι όταν θα σε βρίζει ο εγγονός σου που ακόμη θα ψάχνει για δουλειά μες στα ερείπια, εσύ θα χαμογελάς νοσταλγώντας τις ιστορικές στιγμές που ήταν η μοίρα σου να ζήσεις. «Παιδί μου», θα του λες χαϊδεύοντας τα τρυφερά μπουκλάκια του, «ζήσαμε μεγάλες και ιστορικές στιγμές. Η Ελλάδα μας ήταν κάποτε μεγάλη δύναμη. Μ’ ένα ναι και μ’ ένα όχι γκρέμιζε χρηματιστήρια κι ισοτιμίες. Ομως το ουσιώδες είναι ότι ακόμη και σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές εμείς δεν χάσαμε τον χαρακτήρα μας».

Και τον κράτησαν ψηλά τον χαρακτήρα τους. Δεν είναι και λίγο να ‘σαι καρφωμένος στην τηλεόραση και να τους περιμένεις να «προσέλθουν» για να σου πουν αν τη Δευτέρα θα βρίσκεσαι στην Ευρώπη ή στην υποσαχάριο Αφρική, και να σε διαβεβαιώνουν πως όχι, δεν έχουν επικοινωνήσει ο ένας με τον άλλον. Αραγε, πόσα εγκεφαλικά αξίζει ένα «προσέλθουν»; Διότι κρατάνε μούτρα παιδί μου. Δεν μιλάνε. Εχουν κόψει. Αντε μια χειραψία το πολύ κι αυτή ενώπιον μαρτύρων. Πώς να το κάνουμε; Είναι άνθρωποι με χαρακτήρα.

Δηλαδή, αν κατάλαβα καλά, όλη η σκληρή διαπραγμάτευση αυτών των ημερών έγινε από τηλεοράσεως. Εβγαινε η Διαμαντοπούλου κι έλεγε πως ο Παπανδρέου δεσμεύτηκε πως θα παραιτηθεί, έβλεπε ο Σαμαράς την εκπομπή και άφηνε να διαρρεύσει η πληροφορία πως αφού θα παραιτηθεί ε, τότε κι εμείς δεν ζητάμε εκλογές αύριο. Και ξαναστήνονταν μπροστά στην τηλεόραση για να παρακολουθήσουν τη συνέχεια των διαπραγματεύσεων. Εν τω μεταξύ, έβγαινε σ’ ένα κανάλι κι αυτός ο Ολι Ρεν και μας πέταγε όλους μαζί απ’ το ευρώ εν μια νυκτί, ώς τη Δευτέρα το πρωί.

Υποθέτω ότι ο Χίτλερ με τον Στάλιν θα είχαν περισσότερη επικοινωνία ακόμη και το 1943. Ομως, θα μου πείτε, αυτοί δεν είχαν να αντιμετωπίσουν τόσο σοβαρά προβλήματα σαν τους δικούς μας. Εξάλλου δεν ήταν δημοκρατικοί ηγέτες. Και στις δημοκρατίες τα προβλήματα λύνονται με δηλώσεις. Ασε που δεν ήταν και δικοί μας, τρισέγγονα των «αεί παίδων», κοινώς παλίμπαιδες, πρόμαχοι ενός παιδισμού τον οποίον, προς Θεού παιδιά μην τον χάσουμε γιατί δεν θα ‘χει πλάκα. Αφού θα πέσει που θα πέσει η παράγκα στα κεφάλια μας, τουλάχιστον ας κάνουμε και λίγη πλάκα.

Το καλύτερο είναι ότι αυτοί οι δύο που δεν μιλιούνται μεταξύ τους, που έχουν «κόψει», δήλωσαν πως θα συγκυβερνήσουν. Δηλαδή δεν το δήλωσαν οι ίδιοι για να μην πέσουν τα μούτρα τους – ντρέπονταν οι άνθρωποι μπας και τους παρεξηγήσουμε ότι έχασαν τον χαρακτήρα τους. Με αποτέλεσμα ο ιάπων ανταποκριτής μέσα στο τουρλουμπούκι που γινόταν στην είσοδο του Προεδρικού να χάσει κι αυτός την ψυχραιμία του και ν’ αρχίσει να δαγκώνει γύρω του για να πάρει κι αυτός ένα κομμάτι από τη δήλωση.

Πηγή

ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΙ.

Γράφει ο Polyfimos

Την πρώτη εβδομάδα του Νοεμβρίου του 2011 θα πρέπει να την κρατήσουμε όλοι πολύ καλά στο μυαλό μας. Σε πολλά χρόνια από σήμερα, οι ιστορικοί θα μιλήσουν για αυτές τις μέρες με τα χειρότερα, τα πιο μαύρα, τα πιο ατιμωτικά λόγια που θα φανταζόταν κανείς μας, και που ευτυχώς, δεν θα είμαστε ζωντανοί για να τα ακούσουμε.

Την πρώτη εβδομάδα του Νοεμβρίου θα πρέπει να την κρατήσουμε όλοι πολύ καλά στο μυαλό μας, ως την εβδομάδα του απόλυτου μονοδρόμου. Μέσα σε λίγες μέρες, ζήσαμε μία μεγαλειώδη μικρογραφία 67 ετών ντροπής. 67 ετών αίσχους. 67 ετών “νεότερης ελληνικής ιστορίας”.

Την πρώτη εβδομάδα του Νοεμβρίου παρακολουθήσαμε τη λυσσαλέα και ύστατη απόπειρα μίας ολοκληρωτικής ισοπέδωσης. Μίας καθολικής και εξόφθαλμης ταπείνωσης, από την πιο πρόστυχη, την πιο επαίσχυντη επίδειξη δύναμης που έχουν δει τα μάτια και έχουν ακούσει τα αυτιά όποιου έχει ποτέ περπατήσει πάνω σε αυτή τη γωνιά γης, που λέγεται Ελλάδα.

Την πρώτη εβδομάδα του Νοεμβρίου γίναμε μάρτυρες του ύστατου μονoδρόμου της επιλογής ενός συνόλου “σωτήρων” του λαού, μη εκλεγμένων από το λαό, αλλά απόλυτα υπεύθυνοι για αυτόν. Απόλυτα υπεύθυνοι για την επικύρωση διαταγμάτων που θα καθορίσουν τις ζωές όλων μας. Όσων είναι τώρα, όσων ήταν πριν και όσων θα έρθουν μετά.

Την πρώτη εβδομάδα του Νοεμβρίου φτάσαμε να βλέπουμε τον ύστατο μονόδρομο της απογύμνωσης ενός ταπεινωτικά προδοτικού κουρελιάσματος των “δημοκρατικών”, κατά τα άλλα, διαδικασιών, με μόνη προοπτική την ανατροπή ενός παράνομου στην πορεία, αλλά -ενισχυμένα αναλογικά- εκλεγμένου και δημοκρατικού στην αρχή του, κυβερνητικού σχηματισμού.

Την πρώτη εβδομάδα του Νοεμβρίου, είτε μας αρέσει είτε όχι, είδαμε σε ζωντανή μετάδοση το τελεσίγραφο, το ελεεινά πρόστυχο τελεσίγραφο δύο καθολικά αναρμόδιων ξένων ηγετών, στον -κακά τα ψέματα- εκλεγμένο άρχοντα. Μας αρέσει δεν μας αρέσει το πρόσωπο του συγκεκριμένου θεσμού, ο θεσμός ο ίδιος είναι αυτός που ευτελίστηκε με τον χυδαιότερο τρόπο στον αέρα, μπροστά στα μάτια εκατομμυρίων.

Ένα τελεσίγραφο, δύο αναρμόδιων να παρέμβουν σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή θεσμική διαδικασία, με μοναδικό σκοπό τον προφανέστατο αυτό μονόδρομο. Την ύπαρξη μίας μη εκλεγμένης εκτελεστικής εξουσίας, σε ένα κράτος καθόλα “δημοκρατικό”.

Την πρώτη εβδομάδα του Νοεμβρίου γίναμε μάρτυρες μίας αγωνιώδους προσπάθειας να προκληθεί η σιωπηλή και αδιαπραγμάτευτη αποδοχή όλων μας, για τη “μία και μοναδική” πολιτική κατάσταση που θα “σώσει” τη χώρα και τους πολίτες της. Παρακολουθήσαμε, ακούσαμε και διαβάσαμε την χωρίς ίχνος ντροπής τελευταία μεγαλειώδη παράσταση μίας εξόφθαλμης εκτροπής, να παρουσιάζεται ως η ύστατη, η μοναδική λύση για την αποφυγή μίας θεωρητικά επερχόμενης χρεοκοπίας όπου έχει ήδη επιβληθεί, την οποία ήδη βιώνουμε.

Χωρίς προσχήματα. Με αγωνιώδεις κραυγές. Παρασύροντας όλους μας σε μια αδιαμαρτύρητη συναίνεση μιας παράνομης θεσμικής ανατροπής, υποκινούμενης με το ίδιο ακριβώς πάθος, που τα τελευταία δύο χρόνια υποκινήθηκε σε κάθε βήμα της, πριν μας φέρει ως εδώ.

Κάθε εκβιασμός. Κάθε ψέμα. Κάθε κωλοτούμπα. Όλα προϊόντα ενός εξαιρετικά σχεδιασμένου εγκλήματος, με μοναδικό του σκοπό να μας φτάσει σε αυτόν τον μονόδρομο. Να παρακαλούμε για κάτι που υποτίθεται πως θα δώσει τη λύση, από κάποιους που ποτέ δεν ρωτήθηκε κανείς μας, αν αποδεχόμαστε.

Όποιος θεωρεί πως η παραπαίουσα δημοκρατία, οι διαλυμένοι θεσμοί και οι εκφυλισμένες παραδόσεις, που με τέτοια θέρμη κάποιοι υπερασπίζονταν όταν και όποτε οποιοσδήποτε από εμάς τόλμησε να αμφισβητήσει, θα μείνουν ανέπαφα, ας συνεχίσει να βλέπει το δικό του όνειρο.

Οποιοσδήποτε πιστεύει ότι αυτή η προσχεδιασμένη παραμόρφωση της δημοκρατικής οντότητας του πολιτεύματος μας, δεν δέχτηκε το τελειωτικό της χτύπημα, παρακαλείται να εξακολουθήσει να υπνοβατεί.

Όλοι όσοι σκίζονταν για την επιβίωση της δημοκρατίας, πέρα από κομματικές γραμμές και πολιτικούς περιορισμούς, ας θυμούνται ένα μόνο πράγμα. Ο κόσμος γνωρίζει. Θυμάται. Και ποτέ του δεν συγχωρεί.

Η επόμενη μέρα θα δείξει σε όλους ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο. Γιατί πάντα θα υπάρχει η επόμενη μέρα. Αλλά όχι για όλους. Μόνο όσοι δεν έχουν να χάσουν κάτι, θα ζήσουν αυτήν τη μέρα. Και όλοι μας έχουμε ένα μεγάλο κοινό. Δεν έχουμε, πια, να χάσουμε τίποτα...

Πηγή

ΟΙ ΣΥΜΦΟΙΤΗΤΕΣ.

Τόσα χρόνια στα ίδια θρανία και στο ίδιο δωμάτιο.

Και σπουδές και φιλία στ’ ανέμελα χρόνια του Αmherst θα πήγαιναν χαμένες;

Κάπως έτσι αποφάσισε ο Αντώνης να πετάξει σωσίβιο στον Γιώργο, την ώρα που βούλιαζε και κινδύνευε να πάει αύτανδρος και ατιμασμένος .

Μας το επιβεβαίωσε ο πρωθυπουργός, ξεκινώντας την ομιλία του «Καθυστερήσαμε λίγο, γιατί θέλαμε να ακούσουμε τι θα πει και η Αντιπολίτευση. Θα μιλήσω και γι’ αυτά, αλλά νομίζω ότι μάλλον αποτελεί δικαίωση των αποφάσεών μας. Μεγάλη η απόφαση της Αντιπολίτευσης να στηρίξει το πακέτο».

Και βέβαια μόνο αφελείς θα μπορούσαν να πιστέψουν ότι όλα αυτά δεν έγιναν μετά από συνεννόηση. Βάστα με να σε βαστώ να επιπλεύσουμε.

Και με την ηθική της πολιτικής να έχει κρυφτεί κάτω από το μαξιλαράκι της καρέκλας.

Γιατί σιγά που ο πρωθυπουργός θα σκεφτόταν να… περιμένει να συνετισθεί η αντιπολίτευση, εάν δεν είχε πέσει το όλον ΠΑΣΟΚ να τον πλακώσει.

Και σιγά που και ο Αντωνάκης δεν θα άρπαζε την ευκαιρία από τα μαλλιά, με την βουλιμία που οφείλει να διακατέχει τον αρχηγό ενός κόμματος που διεκδικεί την εξουσία.

Πολιτικές απάτες. Με πολιτικούς που πολιτεύονται σαν να είναι στις εποχές ανεμελιάς του Κολλεγίου εξακολουθώντας να ζουν την φαντασίωση των φοιτητικών τους χρόνων. Ότι κινδυνεύει η πατρίδα και αυτοί καλούνται να την σώσουν. Λες και η πατρίδα είναι το δωμάτιο που μοιραζόντουσαν. Ο ένας με ίντριγκες και ο άλλος λαϊκίζοντας. Μόνο που όταν η φθηνή ίντριγκα κάνει παρέα με τον χονδροειδή λαϊκισμό, τότε γεννά ανωμαλία.

Πολιτικές απάτες όπου ο καθένας που διαθέτει κοινή λογική , αντιλαμβάνεται την μόνη πραγματική πολιτική εξέλιξη που από καιρό ήταν φανερή. Ότι σχηματίζεται μια συσπείρωση του αστικού πολιτικού κόσμου που πρέπει πάσει θυσία να διασώσει το σύστημα.

Ολα τα άλλα είναι απλώς διασκεδαστικά.

Business as usual που θα έλεγε και η Βάσω…

"H Δημοκρατική της Ρόδου"