ΤΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΗΣ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑΣ.

Από AV Team

Υπάρχει μια άλλη Ελλάδα. Που δημιουργεί, που παράγει, που φτιάχνει πράγματα, που δουλεύει και θέλει να ζήσει απ’ τη δουλειά της. Μια Ελλάδα που δεν εξαντλεί την ύπαρξή της στα τηλεπαράθυρα, μια Ελλάδα που δεν ονειρεύεται να πάρει πρόωρη σύνταξη, αλλά να δημιουργήσει. Αυτή η άλλη Ελλάδα είναι η ελπίδα μας για να κάνουμε τα πράγματα όχι πάλι όπως ήταν πριν, αλλά καλύτερα, πιο ώριμα. Πιο πλούσια σε περιεχόμενο και όχι σε πλαστικά σύμβολα μιας ψεύτικης επιτυχίας.

Αυτή η άλλη Ελλάδα είναι που μας κάνει περήφανους. Ο πατριωτισμός δεν είναι οι κάθε είδους παρελάσεις, αλλά η υπεράσπιση της κοινωνίας μας. Η υπεράσπιση της δημοκρατικής δυνατότητας για μια ειρηνική, πολύχρωμη συμβίωση που αφήνει ελεύθερους τους πολίτες να εργαστούν και να δημιουργήσουν. Αυτή η άλλη Ελλάδα που μιλάει, προς το παρόν, σιγανά, είναι η αυριανή κοινωνία που θα ξεπεράσει την κρίση με νέες λύσεις. Όσο πιο ευδιάκριτη ακούμε τη φωνή της, τόσο πιο κοντά είμαστε στο τέλος των «χαμένων χρόνων». Όσο πιο καθαρή γίνεται η φωνή της, τόσο ο θόρυβος και η παραπλάνηση θα υποχωρούν. Είμαστε ό,τι κάνουμε, όχι ό,τι λέμε. Τα έργα μας, η δική μας δράση θα αλλάξει τα πράγματα. Θα ξαναβρούμε τους φίλους μας, θα ξανακερδίσουμε την πόλη μας, θα ξαναφτιάξουμε τη ζωή μας όπως τη θέλουμε. Θα επιτύχουμε γιατί το θέλουμε. Γιατί μπορούμε.

Δεν θα μας αφήσουν, αν τους επιτρέψουμε να μη μας αφήσουν. Αν αφήσουμε την παραπλάνηση, τη δημαγωγία, τη μιζέρια να μας πείσουν ότι έτσι είναι η Ελλάδα, δεν αλλάζει, είναι μια χώρα στα μέτρα τους, μια χώρα που βασιλεύει η μετριότητα. Σύμφωνοι. Τα κάναμε μούσκεμα. Κατηγορήσαμε γι’ αυτό τους πάντες και τους εαυτούς μας. Τώρα φτάσαμε όμως στον πάτο. Δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια ούτε για αυτοοικτιρμούς ούτε για αναζήτηση κι άλλων βολικών εχθρών να τους επιρρίψουμε τις ευθύνες. Τώρα πρέπει εμείς να βρούμε τη δύναμη και να ξεκινήσουμε την αντίστροφη πορεία. Αυτή που θα μας βγάλει από τα προβλήματα και θα μας ξανακάνει μια κοινωνία δεμένη και δημιουργική. Στους εαυτούς μας πρέπει να βρούμε αυτές τις δυνάμεις. Γιατί υπάρχουν, η Ελλάδα δεν είναι μόνο αυτή η αυτοκρατορία των μετρίων που μονοπωλούν τη δημόσια ζωή. Είναι μια χώρα όμορφη, ζεστή, φιλική, με δημιουργικούς ανθρώπους, με νέους που ασφυκτιούν εξοστρακισμένοι και λαχταράνε να μπουν στο γήπεδο να παίξουν το δικό τους παιχνίδι.

Το Μανιφέστο της αισιοδοξίας δεν μπορεί να είναι μεγάλα λόγια, γκρίνια, κλάμα, κατηγόρια. Παρά μόνο πράξεις, ατομική ευθύνη, η δράση του καθενός, η δημιουργία της παρέας, της ομάδας. Θα υποστηρίξουμε κάθε φωνή, κάθε ενέργεια, καθέναν που δουλεύει και δημιουργεί σ’ αυτή τη χώρα, θα σώσουμε ό,τι πρέπει να σωθεί. Ζούμε στην πιο όμορφη χώρα, δεν έχουμε ως κοινωνία ούτε καν δείξει τις δυνατότητές μας. Τώρα είναι η ώρα να αποδείξουμε ότι μπορούμε να κάνουμε ό,τι πρέπει. Θέλουμε καλύτερα χρόνια απ’ αυτά που ζούμε, εμείς θα τα κάνουμε να γίνουν έτσι.

Πηγή

ΑΣ ΤΟΛΜΗΣΟΥΜΕ ΛΙΓΟΤΕΡΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ;

Του Θάνου Στ. Μικρούτσικου

«Και έρχονται τώρα και μας λένε πως ο μόνος δρόμος για να σωθεί η χώρα είναι ο δεκαετής –τουλάχιστον– γύψος του ΔΝΤ. Το ερώτημα είναι, σώζεις τη χώρα καταστρέφοντας τον κοινωνικό ιστό και θανατώνοντας μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων της; Τι σώζεις τότε; Τα κτίρια; Τις πέτρες; Μια χώρα είναι πάνω απ’ όλα οι άνθρωποί της και όταν θα εκδίδεται αυτό το βιβλίο το 20% του ενεργού πληθυσμού θα είναι στην ανεργία. Τρία εκατομμύρια Έλληνες θα έχουν πρόβλημα επιβίωσης. Για ποια σωτηρία μιλάνε;

Αυτό που έκανε αυτή η κυβέρνηση είναι πρόστυχο ακόμη και στο πλαίσιο του καπιταλιστικού συστήματος. Αν έχουν ακόμη λίγη τσίπα, θα πρέπει τουλάχιστον να σταματήσουν να αυτοαποκαλούνται σοσιαλιστές. Προχτές έβλεπα τον υπουργό Οικονομικών στην τηλεόραση να χαμογελάει προσπαθώντας να μας δώσει κουράγιο. Δεν θέλω κανένα κουράγιο από τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου! Θέλω να βγαίνει με μάσκα, να μη βλέπω καν το πρόσωπό του! Δεν θέλω να βλέπω κανέναν τους. Λυπάμαι μόνο για ορισμένους που τους γνώρισα σε άλλα χρόνια και οι οποίοι είχαν κάτι μέσα τους...»

Ζούμε εδώ και 20 χρόνια σε ολόκληρο τον κόσμο με ελάχιστες εξαιρέσεις την πιο βάρβαρη μορφή του καπιταλισμού. Πρόκειται για ένα σύστημα άδικο από τη φύση του, το οποίο παράγει φοβερές ανισότητες και το οποίο για να συνεχίσει να υπάρχει απαιτεί τη διάβρωση των συνειδήσεων των ανθρώπων. Ένα σύστημα που θέλει τον παραγόμενο πλούτο να συσσωρεύεται σε χέρια ελαχίστων και την πλειοψηφία των ανθρώπων να ζει στο μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη σε συνθήκες φτώχιας και εξαθλίωσης. Ένα σύστημα που στο όνομα της ελευθερίας έχει στηρίξει ανελεύθερα καθεστώτα, έχει κάνει άδικους πολέμους. Ένα σύστημα που στηρίζεται στην εκμετάλλευση του ανθρώπου. Ένα σύστημα που φαίνεται παντοδύναμο επειδή στηρίζεται στα τερατώδη όπλα που διαθέτει αλλά και σε όλων των ειδών τα μέσα, που του επιτρέπουν τη διαιώνιση της κυριαρχίας του.

Με τίτλο «ας τολμήσουμε λιγότερη δημοκρατία» ο γνωστός για τις σχέσεις τους με τους Γερμανούς Χριστιανοδημοκράτες δημοσιολόγος Τράνκοβιτς υποστηρίζει ότι το πολιτικό σύστημα στην Ευρώπη οφείλει να πάψει να πιστεύει στη σοφία των πολιτών. Δεν είναι βεβαίως αυτό κάτι καινούργιο. Ήδη από το 1950 ο πολύς Σούμπετερ επί της ουσίας υποστήριζε ότι η δημοκρατία πρέπει να περιορίζεται στις ελίτ έτσι ώστε να κυβερνούν οι κάλλιστοι. Τώρα όμως βλέπουμε συνεχώς να αναπτύσσονται με γεωμετρική πρόοδο αυτές οι απόψεις και κυρίως τις βλέπουμε να υιοθετούνται σε επιμέρους νόμους από τις διάφορες πολιτικές ελίτ στην Ευρώπη.

Θα δεχτώ ότι τα τελευταία 30 χρόνια υπήρξαν προβλήματα κι ενδεχομένως καταχρήσεις στην δημοκρατία. Θεωρώ όμως αδιανόητη τη στάση που λέει «δεν καταπολεμώ αυτά τα φαινόμενα αλλά καταργώ την ίδια την δημοκρατία». Έχω ένα φίλο που υποστηρίζει ότι με τέτοιες ανάλογες απόψεις ο βιασμός μπορεί να καταπολεμηθεί εύκολα αν καταργήσεις με διάταγμα το γυναικείο φύλο.

Όπως λέει ο Μπρεχτ –μέγας δάσκαλος- «στον Καιρό της Φρίκης θα τραγουδάμε ακόμα; Εγώ φίλες και φίλοι απαντώ «Ναι. Θα τραγουδάμε. Το τραγούδι της Φρίκης».

Πηγή

ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΜΟΥ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΥΠΑΚΟΗ.

«Η υποταγή ή ο εθισμός σε μια τέτοια συνύπαρξη ή συνδιαλλαγή, δεν προκαλεί τον κίνδυνο της αφομοίωσης ή της λήθης, του πως πρέπει, του πως οφείλουμε να σκεφτόμαστε, να πράττουμε και να μιλάμε;

Αναμφισβήτητα αρχίσαμε να το ανεχόμαστε. Και η ανοχή, πολλαπλασιάζει τα ζώα στη δημόσια ζωή, τα ισχυροποιεί και τα βοηθά να συνθέσουν με ακρίβεια τη μορφή του τέρατος που προΐσταται, ελέγχει και μας κυβερνά. Η μορφή του τέρατος είναι αποκρουστική.

Όταν όμως το πρόσωπο του τέρατος πάψει να μας τρομάζει, τότε πρέπει να φοβόμαστε...γιατί αυτό σημαίνει ότι έχουμε αρχίσει να…του μοιάζουμε».

Μάνος Χατζιδάκις

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΑ.

Tου Μιχ.Α.Τιβέριου *

Τις τελευταίες ημέρες στο πολιτικό σκηνικό του τόπου διαδραματίστηκαν γεγονότα που μόνον απογοήτευση προκαλούν. Ενώ η χώρα, ευρισκόμενη εδώ και καιρό σε μεγάλη πτώση, είχε άμεση ανάγκη κυβέρνησης ικανής για να τη βγάλει από τα αδιέξοδα στα οποία την οδήγησαν οι πολιτικοί της ταγοί, οι τελευταίοι ...; αγρόν ηγόραζαν. Αντί να αναζητούν πρόσωπο που θα είχε τις προϋποθέσεις να πετύχει τον στόχο αυτό, έχαναν πολύτιμο χρόνο αναζητώντας κάποιον που πρωτίστως θα διευκόλυνε τη διαιώνιση της δικής τους παρουσίας στα πολιτικά δρώμενα του τόπου. Και όταν εν τέλει βρήκαν τον κατάλληλο Πρωθυπουργό, φρόντισαν η κυβέρνησή του να είναι στερημένη φρέσκιας, δημιουργικής πνοής. Επέβαλαν ένα πολυμελές υπουργικό σώμα από πρόσωπα που, ως επί το πλείστον, έχουν εμπλοκή, αν όχι στα αίτια, τουλάχιστον στην κακή διαχείριση της κρίσης.

Δυστυχώς τέτοια ταπεινά κομματικά παιχνίδια δεν είναι πρωτόγνωρα στον πολιτικό βίο της χώρας. Εμφανίζονται ήδη από τα χρόνια της Επανάστασης, πριν δηλαδή κάνουμε τα πρώτα βήματα του ελεύθερου βίου μας. Χαρακτηριστικά είναι τα όσα έγραφε το 1875 και ο Δημήτριος Ν. Βερναδάκης: «Και πονούσι μεν και αγαπώσι την πατρίδα των οι πολιτικοί ...; αλλά ...; η φιλοπατρία των αύτη είναι κατωτέρα του εγωισμού των και της φιλαρχίας των, όπως και των λοιπών ημών Ελλήνων η φιλοπατρία είναι αναντίρρητος, αλλ' όταν δεν ευρίσκεται εις σύγκρουσιν με τον εγωισμόν μας, με τα ατομικά ημών πάθη και συμφέροντα, περιπταίη δε απλώς την θερμήν κεφαλήν μας, ως κούφός τις ποιητική αύρα, όταν ιδιοπραγούντες και άμικτοι όλως προς τα κοινά και δημόσια σκεπτώμεθα περί της πατρίδος όλως ακαδημαϊκώς εν ώ τα πράγματα δια μιάς ανατρέπονται και αναστρέφονται, και η προτέρα ημών φιλοπατρία εξαφανίζεται δια μιάς ως κονιορτός λεπτότατος, άμα ως επιπνεύση ο άνεμος της φιλαρχίας, άμα ως εμβάλωμεν και το άκρον μόνον του ποδός και της χειρός εις τα δημόσια, ότε και φαινόμεθα ...;, φιλοπάτριδες εν λόγοις, αλλ' εγωισταί και ιδιοτελείς, άρα και ολετήρες της πατρίδος εν έργοις! - και ταύτα πάντα ίνα πληρωθή ...; το πάλαι ποτέ υπό Ελληνος περί Ελλήνων ρηθέν "Αρχή άνδρα δείκνυσιν"».

Είναι γνωστό ότι εμείς οι Ελληνες δύσκολα αναλαμβάνουμε την ευθύνη των σφαλμάτων μας. Γι' αυτά συνήθως κάποιοι άλλοι φταίνε. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι διακατεχόμαστε από ένα σύνδρομο αυτοκαταστροφής. Γι' αυτό βέβαια δεν φταίει το ...; DΝΑ μας, όπως αποδεικνύει η συχνά λαμπρή παρουσία μας στην Εσπερία. Κάπου αλλού βρίσκεται η ρίζα της κακοδαιμονίας μας και η θεραπεία της θα πρέπει, πιστεύω, να αρχίσει από τη σωστή εκμάθηση της Ιστορίας μας, από τα πρώτα κιόλας μαθητικά χρόνια. Στη διδασκαλία της Ιστορίας θα πρέπει να προβάλλονται όχι μόνο τα προτερήματα αλλά και τα ελαττώματά μας. Και αυτό όχι για να δημιουργούμε στα ελληνόπουλα σύνδρομο μειονεκτικότητας, αλλά για να συνειδητοποιούν από πολύ νωρίς και από μόνα τους τα αρνητικά μας γνωρίσματα για να μπορέσουν να τα ξεπεράσουν. Στην επιτυχία του στόχου αυτού θα συμβάλει σημαντικά αν π.χ. οι μαθητές μας διδάσκονται χωρίς περιστροφές ότι η Επανάσταση του '21 είχε ολοκληρωτικά σχεδόν κατασταλεί το 1827 και ότι αν δεν είχε γίνει η ναυμαχία του Ναβαρίνου με πρωταγωνιστές τους... κουτόφραγκους, η διεκδίκηση της ελευθερίας μας θα είχε τότε χαθεί· ακόμη, ότι η Επανάσταση είχε σβήσει επειδή, εκτός των άλλων, την ηγεσία της σ' εκείνα τα κρίσιμα χρόνια συχνά δεν την απασχολούσε πρωτίστως η πρόοδος του αγώνα αλλά η προώθηση ιδιοτελών και ταπεινών σχεδίων. Οτι οι εθνικοί μας πόροι και οι στρατιωτικές δυνάμεις αναλώνονταν, κατά ένα μεγάλο μέρος τους, σε εμφύλιες συρράξεις, με τον Κολοκοτρώνη να ρίχνεται ως κακούργος στο δεσμωτήριο, με τον Ανδρούτσο να δολοφονείται και τον «αγαθόν» και «χρηστόν» Δημήτριο Υψηλάντη να παραγκωνίζεται. Οι μαθητές μας θα πρέπει να μαθαίνουν ότι πριν μας επιβληθεί ο Οθων με τους Βαυαρούς είχαμε προηγουμένως φροντίσει να βγάλουμε από τη μέση τον «θεόσταλτο» Καποδίστρια· ότι έως την εποχή του Τρικούπη, τον οποίο στις εκλογές του 1895 καταψηφίσαμε προτιμώντας τον άγνωστο Γουλιμή, ο εκάστοτε έλληνας υπουργός Εξωτερικών έδινε ...; τα διαπιστευτήριά του στους πρεσβευτές των τότε μεγάλων δυνάμεων· ότι στις εκλογές του 1920 καταμαυρίσαμε τον εθνεγέρτη Βενιζέλο, ότι αμέσως μετά τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και ενώ όλη η Ευρώπη προσπαθούσε να ανασυνταχθεί από τις στάχτες, εμείς προχωρούσαμε σε εμφύλιο και πολλά άλλα. Καθώς τα μελανά αυτά γεγονότα αποσιωπώνται ή μνημονεύονται με εν πολλοίς έμμεσο τρόπο ώστε, ή δεν γίνονται αντιληπτά ή προσλαμβάνονται ακόμη και ως ...; κατορθώματα, πώς να συνειδητοποιήσουμε τα ελαττώματά μας και να προσπαθήσουμε να τα θεραπεύσουμε; Πώς να εξαλειφθούν τα ελαττώματα αυτά όταν από νηπιακή ηλικία μάς γίνεται «πλύση εγκεφάλου» με το δόγμα ότι έχουμε δώσει τα «φώτα» στον κόσμο, ότι για όλα τα δεινά μας πάντα φταίνε οι ξένοι, ότι είμαστε λαός αψεγάδιαστος, το πιο ευφυές και πιο προικισμένο δημιούργημα του Πλάστη επί της Γης;

* Ο κ. Μιχάλης Α. Τιβέριος είναι καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

ΤΟ ΒΗΜΑ

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΓΥΡΩ ΜΑΣ ΑΛΛΑΖΕΙ. ΕΜΕΙΣ;

Tης  Ελεάνας Μαγγίνα

Η λέξη αλλαγή έχει χρησιμοποιηθεί τόσο στην παγκόσμια πολιτική σκηνή, όσο και στην Ελλάδα, κατά το δοκούν, υποστηρίζοντας από αριστερίζουσες έως και δεξιόστροφες ιδεολογίες. Τείνει να χάσει πλέον το πρωταρχικό νόημά της , όπως άλλωστε και τόσες άλλες λέξεις – δημοκρατία, σωτηρία, συναίνεση, εκσυγχρονισμός, διαρθρωτική αναπροσαρμογή…

Ας αρχίσω απλά προσπαθώντας να ανακαλύψω την αλλαγή με την αρχική, αυθεντική έννοια πίσω από τον όρο.

Μια εποχή έφτασε στο τέλος της. Μια εποχή που η επίφαση ευημερίας κάτω από την οποία υπέβοσκε ο συνεχώς διογκούμενος δανεισμός κρατών και ατόμων δημιουργούσε μια επιφανειακά «χαλαρή» καθημερινότητα.

Με σχεδόν βίαιο τρόπο, αυθαίρετα, σε σύντομο χρονικό διάστημα επιβάλλονται -από όλο και ολιγαρχικότητες μορφές διακυβέρνησης με το προκάλυμμα της δημοκρατίας- νέα οικονομικά δεδομένα, στα οποία χωρίς ουσιαστική δυνατότητα επιλογής καλούμαστε να προσαρμοστούμε. Η νέα οικονομική πραγματικότητα συμπαρασύροντας τις κοινωνικές δομές, τα πρότυπα το απερχόμενο μοντέλο διαβίωσης ,δημιουργεί ένα κενό.

Και τώρα τι γίνεται;

Πως μπορούμε να αντιδράσουμε;

Το πολιτικό σύστημα σήμερα μας δίνει ελάχιστες δυνατότητες συμμετοχής, εκλογές και ελεγχόμενη διαμαρτυρία (εφόσον από κάποιο σημείο και μετά καταστέλλεται από τις αστυνομικές δυνάμεις και τους ανθρώπους με την κουκούλα). Η συμμετοχή μας και στα δύο διαμορφώνει λιγότερο ή περισσότερο τις πολιτικές εξελίξεις.

Το προηγούμενο διάστημα πολλοί βγήκαμε από το μικρόκοσμο του σπιτιού μας, κατεβήκαμε στο δρόμο, διαμαρτυρηθήκαμε χωρίς κομματική στέγη ή συντεχνιακό συμφέρον και αυτό είναι μια αδιαμφισβήτητη κατάκτηση.

Αρκεί αυτό για να θεωρούμε εαυτούς ενεργούς πολίτες;

Και τι ακριβώς θέλουμε να διεκδικήσουμε;

Την προηγούμενη «πραγματικότητα» μας , όπως ακριβώς ήταν; μια καινούργια και ποια μπορεί να είναι αυτή;

Φυσικά και χρειάζεται να διεκδικήσουμε αξιοπρεπείς εργασιακές σχέσεις και μισθούς που να εξασφαλίζουν όχι μόνο την επιβίωση αλλά και την ποιότητα ζωής.

Πως θα ορίζαμε όμως σήμερα την ποιότητα ζωής πέρα από τα εισοδήματά μας;

Τι χρειαζόμαστε επιπλέον αφού καλυφθούν οι βασικές ανάγκες μας;

Τι είδους κοινωνία θέλουμε να συνδιαμορφώσουμε;

Η άνοδος της κυριαρχίας του ατόμου και του συμφέροντος του ξεκίνησε ως ιστορική αναγκαιότητα την περίοδο της αναγέννησης για να στηρίξει ιδεολογικά την άνοδο μιας νέας τάξης που ήθελε να ξεχωρίσει από τη μάζα προκειμένου να διεκδικήσει τα οικονομικά πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματά της. Στη πορεία συνάντησε διαφόρους φιλοσοφικούς στοχασμούς και οικονομικά ιδεολογήματα και έφτασε να τρέφει το σημερινό ασυγκράτητο νεοφιλελευθερισμό με τις επακόλουθες συνέπειες που εμείς στην Ελλάδα τώρα δυστυχώς ανακαλύπτουμε.

Πως θα μπορούσαμε σήμερα να ανασύρουμε τον «άνθρωπο» ως αλληλέγγυο όν που συνειδητοποιεί ότι το δικό του συμφέρον είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το συλλογικό και να χαρίσουμε το «άτομο» στην ιστορική περίοδο που ανήκει;(ευτυχώς στην ελληνική γλώσσα οι λέξεις άνθρωπος και άτομο είναι διαφορετικές καθώς και οι έννοιες τους).

Την ελληνική ιστορία διατρέχει μια μακραίωνη και συνεχής παράδοση στις αυτοδιοικούμενες κοινότητες που ταυτόχρονα με τις αντιθέσεις συνυπάρχει η αλληλεγγύη. Ίσως αξίζει να την ερευνήσουμε μαζί με άλλα, για να κάνουμε τις απαραίτητες συνθέσεις στο διάλογο για την επόμενη μέρα, αντί να κατακερματίζουμε την κριτική μας σκέψη από τον ορυμαγδό πληροφοριών που αρκετές φορές μας δημιουργούν το αίσθημα της ματαιότητας που μπορεί να οδηγήσει στην αδράνεια.

Αν οι ανάγκες μας για αισθητική στην καθημερινότητα, δημιουργία και προσφορά, με όποια προτεραιότητα για τον καθένα, αρχίσουν να είναι δική μας ευθύνη, ξεκινώντας από το σημείο ακριβώς που βρισκόμαστε με όσα λίγα ή πολλά έχουμε στις συνηθισμένες ασχολίες και υπάρχουσες ανθρώπινες σχέσεις, χωρίς να ανάγονται πάντα σε κάτι περισσότερο και πιο μακρινό ;

Μπορούμε βγαίνοντας από το στενό περιβάλλον μας να πάμε αρχικά όχι μακριά, στο διπλανό σπίτι;

Μήπως θα μπορούσαμε να χαρίσουμε τις υπηρεσίες μας και πράγματα που δεν χρησιμοποιούμε –και σίγουρα πολλοί από εμάς έχουμε μαζέψει αρκετά-όχι ως πράξη φιλανθρωπίας αλλά ως ένδειξη αλληλεγγύης και να «καταδεχτούμε» το ίδιο; Θα μπορούσαμε πχ. να αφήσουμε ένα βιβλίο που διαβάσαμε σε ένα μέσο μαζικής μεταφοράς που χρησιμοποιούμε για να το διαβάσει και κάποιος άλλος , μια φορά που θα ετοιμάσουμε κάποιο γεύμα να υπολογίσουμε – αν έχουμε αυτή τη δυνατότητα – και το γείτονά μας; (μια προσωπική εμπειρία..ένα πρωινό κατεβαίνοντας κεντρικό δρόμο της Αθήνας με ένα κεφάλι γεμάτο στενάχωρες σκέψεις που προφανώς αποτυπώνονταν στο πρόσωπο μου, ένας άνθρωπος που πουλούσε χαρτομάντιλα μου χάρισε ένα πακέτο μαζί με ένα αληθινό βαθύ χαμόγελό. Αυτό είχε να μου χαρίσει. Είναι ένα από τα σημαντικότερα δώρα που έχω πάρει στη ζωή μου.)

Μπορούμε να αποδείξουμε ότι δεν μας διαιρούν για να μας βασιλεύουν;

Ας αρχίσουμε από τα πιο απλά, από αυτά που μπορούμε να κάνουμε τώρα…

Πηγή

ΦΡΑΓΜΟΙ.

από Stranger

Στον νεοφιλελευθερισμό, οι φραγμοί βρίσκονται παντού. Φραγμοί μπαίνουν μεταξύ των ανθρώπων και των δημόσιων πόρων. Όλο και περισσότεροι δεν έχουν πρόσβαση στο πόσιμο νερό και στην γη. Φραγμοί μπαίνουν στα σύνορα, φραγμοί σε όσους θέλουν να διαδηλώσουν για τα δικαιώματά τους και να εκφράσουν τις πολιτικές τους αντιθέσεις.

Φραγμοί μεταξύ λαού και εξουσίας, φραγμοί στο δίκαιο. Αυτοί που κυβερνούν μένουν γατζωμένοι στην εξουσία εφαρμόζοντας πολιτικές που είναι σημαντικές για τους πολίτες, οι οποίοι περιφράσσονται ώστε να μην μπορούν να εμποδίσουν την άσκηση της καταστροφικής πολιτικής. Οι φραγμοί είναι χαρακτηριστικό του καπιταλιστικού συστήματος κι εκεί πρέπει να ενταθεί η κριτική από όλα τα κινήματα, τους υγιώς σκεπτόμενους πολιτικούς φορείς, τους ακτιβιστές και όλους τους ανθρώπους γενικότερα.

Oι φραγμοί είναι υπαρκτοί αλλά και εικονικοί. Υπαρκτοί είναι όταν ιδιωτικές εταιρείες χτίζουν φυλακές σε διάφορα μέρη του κόσμου, ή όταν υψώνουν τείχη που φυλάσσονται από τον στρατό. Όταν υπάρχουν περιτειχισμένα εργοστάσια στην Κίνα και την Ινδονησία, με φρουρούς. Υπαρκτοί είναι οι φραγμοί όταν πρόσφυγες φυλακίζονται σε άθλιες συνθήκες ή τους κρατάνε σε ιδιωτικά κελιά που έχουν τεράστια κέρδη “με το κεφάλι”. Εικονικοί είναι όταν π.χ στην Ζάμπια έχει επιβληθεί “συνδρομή χρήστη” από την Παγκόσμια Τράπεζα, για να συμμετέχει κάποιος στην εκπαίδευση. Έτσι πολλά παιδιά αποκλείονται από την πρόσβαση στο σχολείο. Όταν οι ιδιωτικοποιήσεις στην Ν. Αφρική, έχουν κάνει απαγορευτική την παροχή πόσιμου νερού σε φτωχές οικογένειες, που αναγκάζονται να πίνουν μολυσμένο, με αποτέλεσμα το ξέσπασμα επιδημιών χολέρας και άλλων θανατηφόρων ασθενειών. Ο φραγμός έχει μπει λόγω της επικράτησης της αξίας του χρήματος έναντι της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας.

Στην Ελλάδα έχει μπει φραγμός γύρω από την Δημοκρατία. Την έχουν πετάξει απ’ έξω, όσο ζητούν ιδιωτικοποιήσεις, μείωση κοινωνικών δαπανών και ακολουθούν πολιτικές τόσο παλιές, όσο η αποικιοκρατία. Ο καπιταλισμός θέτει φραγμούς σε όλα αυτά, αφού ο φραγμός είναι δομικό του συστατικό. Πως αλλιώς θα χαράζει όρια μεταξύ των ιδιοκτησιών;

Βέβαια, η ελεύθερη αγορά που τόσο υμνείται από τους θιασώτες του νεοφιλελευθερισμού, μπορεί να βάζει φραγμούς, αλλά κάνει και το εξής καταπληκτικό: Σπάει αυτούς που θα ήταν καλό να υπάρχουν. Ας πούμε φραγμός ανάμεσα στην παιδεία και το κέρδος, την υγεία και -πάλι- το κέρδος. Οι αγορές θέλουν όλα να τα μετατρέψουν σε πηγές εσόδων, διαφορετικά τα καταστρέφουν. Και μετά να τα ονομάσουν δική τους ιδιοκτησία. Κάθε δημόσιο αγαθό και χώρος, αλώνονται από τις αγορές θέτοντας σε κίνδυνο το κοινό συμφέρον.

Υπάρχουν όμως και πράγματα που δεν ιδιωτικοποιούνται, δεν φυλακίζονται και περνάνε μέσα από τους φραγμούς. Κι αυτά δεν πρόκειται επ’ ουδενί να μας τα πάρουν.

Πηγή

ΕΥΡΩΠΗ: ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ.

Του Κώστα Βεργόπουλου

Η ανατροπή δημοκρατικά εκλεγμένων πρωθυπουργών σε Ελλάδα και Ιταλία, με πρωτοβουλία από Βρυξέλλες, Βερολίνο και Παρίσι, προκάλεσε μελαγχολική διαπίστωση ότι οι δημοκρατίες δεν βρίσκονται στο ύψος των προβλημάτων της εποχής μας, ότι απαιτούνται γι' αυτό «άτεγκτοι τεχνοκράτες», που δεν λογοδοτούν σε κανένα.

Ωστόσο, με αυτή τη συλλογιστική, το αρχικό πρόβλημα αντί να επιλύεται ή να παρακάμπτεται, αποβαίνει ακόμη περισσότερο δυσεπίλυτο και εκρηκτικό. Ενα αρχικό δημοσιονομικό ζήτημα μεταδίδεται με ατυχείς χειρισμούς σε ολόκληρη την οικονομία, στη συνέχεια υπονομεύει τα θεμέλια της πολιτικής και κοινωνικής οργάνωσης, με καταλυτική μεταδοτικότητα στο σύνολο της ευρωζώνης.

Συμβάλλουν σε αυτό οι χρηματαγορές, όμως καθοριστικότερη είναι η ανικανότητα των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων και ηγεσιών να διατυπώσουν αποτελεσματική διαχείριση του δημόσιου χρέους στην ευρωζώνη.

Ηεθνική κυριαρχία διαβάλλεται, χωρίς ωστόσο να.....αντισταθμίζεται με θεσμική κατοχύρωση ευρωπαϊκής κυριαρχίας. Το δικαίωμα έκδοσης χρήματος αφαιρείται από κάθε χώρα-μέλος, αλλά δεν αναλαμβάνεται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Αποκλειστική πηγή χρηματοδότησης απομένει ο δανεισμός μέσω αγορών. Η έννοια της λαϊκής κυριαρχίας κηρύσσεται «ξεπερασμένη», χωρίς ωστόσο να προωθούνται ευρωπαϊκοί θεσμοί ικανοί να την αντικαταστήσουν. Περισσότερο από κάθε άλλη περιοχή του πλανήτη, η Ευρώπη σήμερα εξωθείται στους ωκεανούς των αγορών, σε τροχιά όχι μόνον υπερεθνική και εξωλαϊκή, αλλά κυρίως ακυβερνησίας και αυταρχισμού από το γερμανογαλλικό ζεύγος, που φαντάζεται ότι ελέγχει το μέλλον.

Στο μοιραίο παιχνίδι που υπονομεύει όλες τις πλευρές, οι Ευρωπαίοι τεχνοκράτες εμφανίζονται ως προνομιακοί φορείς «δυσάρεστης συνταγής», στην οποία πάντες οφείλουν να συμμορφωθούν, έστω και αν με αυτήν κατεδαφίζονται οικονομίες και κοινωνίες. Εάν η Ευρώπη σήμερα εξελίσσεται σε αδύναμο κρίκο του παγκόσμιου συστήματος, αυτό δεν οφείλεται σε έξωθεν δυνάμεις που συνωμοτούν εις βάρος της, αλλά σε δικές της επιλογές, που πάσχουν όχι επειδή «αθετούνται», αλλά κυρίως επειδή εφαρμόζονται με πλεόνασμα γραφειοκρατικής ευσυνειδησίας. Η ώρα των τεχνοκρατών θα μπορούσε να έχει σημάνει για την Ευρώπη, εάν αυτοί εκόμιζαν κάποιες έστω «αντιλαϊκές», αλλά «λειτουργικές» πάντως λύσεις των ευρωπαϊκών προβλημάτων, ενώ σήμερα προσκρούουν στην αυτή οικονομική αναποτελεσματικότητα των επιλογών τους, στο αυτό κοινωνικό αδιέξοδο με τους «πολιτικούς», σε ακόμη μεγαλύτερο έλλειμμα δημοκρατικής και λαϊκής νομιμοποίησης.

Τόσο ο Ελληνας πρωθυπουργός όσο και ο Ιταλός συνάδελφός του σαρώθηκαν από τη δυσπιστία των αγορών. Ωστόσο, σε αμφότερες τις περιπτώσεις, αυτή καταγράφηκε, αφού προηγουμένως οι ιθύνοντες είχαν απολέσει την εμπιστοσύνη των αντίστοιχων εκλογικών σωμάτων τους. Τα ευρωπαϊκά «πραξικοπήματα» δεν ανέτρεψαν πρωθυπουργούς με λαϊκή και δημοκρατική εμπιστοσύνη, αλλά πρόσωπα που είχαν στερηθεί αυτής. Το δράμα δεν είναι αυτοί που αποπέμφθηκαν, αλλά κυρίως ότι οι αντικαταστάτες τους, παρά τις τεχνοκρατικές περγαμηνές τους, εμμένουν πιστά και απαρέγκλιτα στο αυτό οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό, πολιτισμικό αδιέξοδο, στο αυτό έλλειμμα λαϊκής και δημοκρατικής νομιμοποίησης.

Είναι παράδοξο ότι ο σημερινός πρωθυπουργός επαναφέρει το δίλημμα με το οποίο σαρώθηκε ο προκάτοχός του: « Η αποδέχεστε τη λιτότητα ή φεύγουμε από την Ευρώπη». Η σύνδεση της λιτότητας με την Ευρώπη διαβάλλει την έννοια της δεύτερης, χωρίς από την άλλη πλευρά να προσδίδει εγκυρότητα στην πρώτη. Πολύ περισσότερο που η γενικευμένη εφαρμογή της στην Ευρώπη επιτείνει την ύφεση και κοινωνική κατάρρευση, διογκώνει ελλείμματα και χρέη. Θα έπρεπε οι «σοβαροί» τεχνοκράτες να γνωρίζουν όσα αγνοούν οι «λαϊκιστές» πολιτικοί. Στην πραγματικότητα, η λιτότητα δεν στηρίζει την ευρωπαϊκή συνοχή, αλλά την υπονομεύει, καθ' όσον, αντί σύγκλισης, παγιώνει την απόκλιση μεταξύ των χωρών-μελών.

Εάν υπάρχει στη χώρα μας μια προτεραιότητα όλων των προτεραιοτήτων, αυτή είναι η φορολογική δικαιοσύνη. Μέχρι σήμερα οι «έκτακτες θυσίες» επιρρίπτονται κατά 90% σε μισθωτούς, συνταξιούχους, χαμηλά εισοδήματα. Τα τελευταία υπόκεινται σε 9 φορές περισσότερες αφαιμάξεις ανά μονάδα εισοδήματος, από ό,τι οι υψηλές εισοδηματικές απολαβές. Αυτό δεν είναι ζήτημα απλής «φοροδιαφυγής», έναντι της οποίας εξαντλεί το μένος του ο νέος πρωθυπουργός. Τουλάχιστον ο Ιταλός συνάδελφός του εξαγγέλλει με ευδιάκριτο τρόπο: όχι μόνον οι φόροι θα πληρώνονται, αλλά επίσης προστίθενται νέοι επί της συνολικής περιουσίας, των απολαβών και ακινήτων, όταν ξεπερνιέται ένα εισοδηματικό όριο.

Στη χώρα μας, τα ανώτερα εισοδήματα δεν φοροδιαφεύγουν απλώς, αλλά διά νόμου απαλλάσσονται από τη φορολογία ή υποφορολογούνται. Εάν εφορολογούντο δίκαια, όπως τουλάχιστον στον ευρωπαϊκό μέσο όρο, δεν θα είχαμε δημοσιονομικά ελλείμματα ούτε κρατική υπερχρέωση ούτε πρόσχημα για τη σημερινή λεηλασία του λαϊκού εισοδήματος.

enet.gr

ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ Ο ΑΛΗΤΗΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ, ΑΛΛΑ Η ΑΓΟΡΑ ΠΟΥ ΕΨΑΧΝΕ ΘΥΜΑ...

Του Αλέκου Ανδρικάκη

Τα τελευταία δύο χρόνια ένιωσα πολλές φορές την ανάγκη να κρύψω το πρόσωπό μου μέσα στο μαξιλάρι μου, για να μην βλέπω και να μην ακούω. Τι δεν μας είπαν οι Ευρωπαίοι, επίσημοι και ανεπίσημοι, γραφιάδες των εφημερίδων και αναλυτές των ραδιοτηλεοράσεων. Ένιωσα το απόβλητο της σαλονάτης Ευρώπης, ο κλέφτης των τακτοποιημένων τραπεζιών της, ο παρίας με τα μπαλωμένα παντελόνια που είχε το θράσος να κάθεται δίπλα στους λόρδους με τα ημίψηλα… Με έκαναν να πιστέψω ότι είμαι τεμπέλης, ζω από τη δουλειά εκείνων, τα σπάω ο άφραγκος και άφρονας και γουστάρω. Ενώ αυτοί πληρώνουν το λογαριασμό…

Ένιωσα έτσι πολλές φορές. Κι όταν το έλεγε ο Γιώργος Παπανδρέου ως πρωθυπουργός, κατάλαβα ότι μπορεί να είμαι στ’ αλήθεια το πρόβλημα της Ευρώπης. Τι γυρεύω εγώ ανάμεσα σε ανθρώπους τακτοποιημένους, σε ανθρώπους που δουλεύουν, που τα οικονομικά τους, προσωπικά και κρατικά, πάνε τόσο καλά… Τι γυρεύω εγώ ο Έλληνας που χρωστώ και της Μιχαλούς, από τότε που δημιουργήθηκε το κράτος μου; Γεννήθηκαν ακόμη και υπαρξιακά ερωτήματα, που συνδέονται άμεσα με την ηθική. Τι υπάρχω και κάνω εγώ το απόβλητο!!!!

Σκέφτηκα, καλά μου κάνουν και με βάζουν σε ρατσιστικά πρωτοσέλιδα στα γερμανικά ή αγγλικά περιοδικά… Ακόμη και αυτά τα πρωτοσέλιδα με έκαναν να θυμώνω, αλλά σκεφτόμουν ότι τους έδωσα την ευκαιρία… Γιατί έτρωγα σε βάρος του κράτους μου, σε βάρος των Γερμανών και των Γάλλων, που με χρηματοδοτούσαν, έβαλα σε κίνδυνο τη λαμπρή προοπτική της ευρωπαϊκής πορείας… Εγώ, το απόβλητο Ευρώπης…

Σε κάθε απόβλητο ταιριάζει μια τιμωρία. Που μπορεί να φτάσει μέχρι την εξόντωση. Ηθική και οικονομική… Ακόμη και εθνική… Πληρώνουμε, ακούμε, ξεφτιλιζόμαστε… Δύο χρόνια τώρα. Και υπομένουμε. Οι αλήτες έτσι πρέπει να κάνουν. Να πονέσουν για να αλλάξουν. Να ξαναγίνουν χρήσιμοι στην κοινωνία…

Και ξαφνικά η πραγματικότητα μάς ξύπνησε!

Τελικά τώρα, δύο χρόνια μετά από την προσπάθεια της ηθικής και οικονομικής εξόντωσής μας, αποδεικνύεται κάτι άλλο. Το παγκόσμιο σύστημα κλονίζεται. Η κρίση χρέους είναι πλέον διεθνής. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο των Ελλήνων και της Ελλάδας, αλλά του παγκόσμιου χωριού και του συστήματός του… Ο καπιταλισμός είναι στην πιο ακραία, πρωτοφανή κρίση του. Η μία μετά την άλλη χώρα του «καπιταλιστικού βασιλείου» μπαίνουν σε διαδικασία ελέγχου του χρέους τους. Ιταλία , Ισπανία, Βέλγιο. Το πρόβλημα αντιμετωπίζουν η Αγγλία (δεν είναι και στην ευρωζώνη!), ακόμη κι η Γερμανία ή η Γαλλία, η ίδια η Αμερική.

Τελικά, αποδεικνύεται ότι το πρόβλημα στην Ευρώπη και στον πλανήτη δεν είναι η Ελλάδα, όπως μας έκαναν να πιστέψουμε, για να γίνουμε εύκολα θύματα ή πειραματόζωα για να βρεθεί λύση διάσωσης του παγκόσμιου συστήματος… Τελικά δεν είναι οι Έλληνες τεμπέληδες ή βολεψάκηδες… Κι οι άλλοι έχουν προβλήματα, άρα το κακό ξεκινά από αλλού. Και φυσικά στην Ελλάδα το πρόβλημα εντάθηκε από τις χείριστες πολιτικές, το πελατειακό κράτος, το βόλεμα και τη λογική του εύκολου κέρδους…

Αυτό πάντως που περίτρανα αποδείχτηκε είναι ότι ο αλήτης του συστήματος δεν είναι ο Έλληνας, αλλά το ίδιο το σύστημα… Γιατί μας το έκρυβαν; Γιατί μας έκαναν να πιστέψουμε ότι είμαστε το κακό σπυρί;

Αυτά τα ερωτήματα δεν απαλλάσσουν από τις δικές μας ευθύνες, από την ανάγκη να διορθωθούμε και να αλλάξουμε πολλά. Αλλά να τα αλλάξουμε για το δικό μας μέλλον, για τις δικές μας ανάγκες, κι όχι της Μέρκελ, που ενώ της χρωστάμε και μας παίρνει την ευθύνη των ταμείων, συνεχίζει να μας πουλά όπλα και να αρνείται καν να συζητήσει τα δικά της χρωστούμενα από την κατοχή…

Κατάλαβα τελικά ότι όλο αυτό ήταν ένα στημένο σκηνικό από τις αγορές για να επιβάλλουν τις δικές τους λύσεις. Έκαναν πειραματόζωο τον Έλληνα, τον αδύναμο –στη «δημοκρατία των αγορών» η δύναμη έχει σχέση με την οικονομική επιφάνεια…- αλλά και τους θεσμούς σ’ αυτή τη χώρα για να δοκιμάσουν τις «λύσεις» προκειμένου να βγει το σύστημα από τα δικά του αδιέξοδα… Χωρίς να υπολογίζει τον άνθρωπο… Χωρίς να σκέφτεται κανείς ότι το σύστημα δημιουργείται για να υπηρετεί τον άνθρωπο, κι όχι ο άνθρωπος το σύστημα… Χωρίς να υπολογίζουν την αυτοδιάθεση ενός λαού και μιας χώρας. Γι αυτό επέβαλλαν τη διεθνή εποπτεία… Για να ελέγξουν καλύτερα τα πράγματα οι ίδιοι…

Φυσικά κάναμε πολλά λάθη ως λαός για να φτάσουμε εδώ. Αλλά η διεθνής εποπτεία τι θα λύσει; Για την ιστορία (αρκετά διδακτική…) αναφέρω ότι η προηγούμενη διεθνής εποπτεία επιβλήθηκε το 1898. Όμως το 1909, εν μέσω εποπτείας, ξέσπασε η επανάσταση στο Γουδί… Το φαύλο πολιτικό σύστημα της εποχής παρέμεινε, η οικονομική κρίση κορυφώθηκε, ο ευτελισμός της ανθρώπινης ζωής συνεχίστηκε. Κι αυτά οδήγησαν στο κίνημα των δημοκρατών του στρατού που έγινε παλλαϊκή εξέγερση κι έφερε στην εξουσία τον Βενιζέλο 1 χρόνο αργότερα. Άρα, 12 χρόνια εποπτείας, όχι μόνο δεν έλυσε, αλλά αντίθετα χειροτέρεψε τα πράγματα (Η σημείωση για όσους υποστηρίζουν ότι, αφού δεν μπορούμε μόνοι μας, ας έλθουν οι ξένοι να μας διορθώσουν…)

Είναι τυχερό όμως το σύστημα… Αυτό που εξευτέλισε τον Έλληνα και την ηγεσία του, αυτό που επιβάλλει τη διεθνή εποπτεία. Τώρα το αντίπαλο δέος δεν υπάρχει, ούτε υφίσταται εναλλακτική λύση για να συντρίψει τα κομμάτια που προσπαθούν να ανασυνθέσουν, σκοτώνοντας ανθρώπους, και πριν απ’ όλους τους αδύναμους Έλληνες…

Πηγή

Η ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ.

Γράφει ο Δημότης

Eπέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου σήμερα αλλά δυστυχώς τα παιδιά της συγκεκριμένης γενιάς, αυτά που σήμερα κρατάνε τα ηνία της χώρας, τα παιδιά που έγιναν άνδρες, μπαμπάδες , κάποιοι και παππούδες μεταλλάχθηκαν!

Τα παιδιά που τότε φώναζαν κρεμασμένα στα κάγκελά, μέσα από ραδιοφωνικούς πομπούς και τηλεβόες, απόχτησαν την καταπληκτική ικανότητα να αλλάζουν το χρώμα του δέρματος τους, όπως εκείνο το πανέξυπνο ερπετό, με την μόνη διαφορά ότι το ζώο το κάνει για να επιβιώσει ενώ ο άνθρωπος για να καμουφλάρει τις «αμαρτίες» του και να πατήσει πάνω στον συνάνθρωπο του.

Είναι η τόσο φημισμένη εκείνη γενιά, που σήμερα έφτασε τη χώρα εκεί που βρίσκεται.

Βουτηγμένη στο χρήμα, την μίζα, τις κομματικές σκοπιμότητες, την καριερίστικη αντίληψη μιας φιλελεύθερης αλλά χωρίς ηθική κοινωνίας.

Κάποιοι από αυτούς τους τότε νεολαίους, βασισμένοι στην δύναμη της παραταξιακής τους ταυτότητας σήμερα έχουν περιουσίες που ο απλός εργαζόμενος ούτε να ονειρευτεί δεν μπορεί ότι θα αποχτήσει.

Βολεμένοι, έχοντας ως επώνυμο πια, την κομματική τους ταυτότητα δεν λένε να ξεκολλήσουν και να αφήσουν αυτόν τον τόπο να πάει μπροστά έχοντας ως οδηγό μια νέα γενιά πολιτικοποιημένη αλλά αχρωμάτιστη παραταξιακά!

Και το οξύμωρο είναι ότι αυτοί που όντως αγωνίστηκαν και μάτωσαν στα χέρια κάποιων, προτίμησαν να μείνουν στην αφάνεια σεβόμενοι την ιδεολογία τους, τις πεποιθήσεις τους, δείχνοντας έτσι την απέχθεια τους, στα κόλπα και τις ίντριγκες των τότε συντρόφων τους που σήμερα είναι εντελώς μεταλλαγμένοι, νεόπλουτοι, γεμίζοντας τα Μέγαρα, τα σκυλάδικα και τις κουτσομπολίστικες στήλες των κιτρινοφυλλάδων.

Ε λοιπόν εγώ σέβομαι μόνο αυτούς!

Τους υπόλοιπους τους θεωρώ ίδιους και όμοιους με τους κάποτε εχθρούς τους.

Είναι πια οι μεσήλικες φανατικοί υποστηριχτές της οικονομικής και παγκοσμιοποιημένης δικτατορίας που ζούμε!!

 

Πηγή

ΤΟ ΑΠΟΛΙΤΙΚ ΤΟΥ ΧΑΟΥΣ.

Του Κώστα Βαξεβάνη

Δεν υπάρχει άποψη η οποία δεν είναι πολιτική. Ακόμη και αυτή που λέει πως η πολιτική είναι μια κακή υπόθεση, είναι μια βαθιά πολιτική άποψη που βολεύει όσους θέλουν με την πολιτική τους να ορίσουν τα πράγματα. Οι πιο συντηρητικές πολιτικές απόψεις ανατράφηκαν στην αγκαλιά της πολιτικής αποχής. Με σύμβολο εκείνο το δάχτυλο στο στόμα που πρόσταζε σιωπή και έναν πατέρα, μια μάνα και έναν δάσκαλο που φοβόταν τα χειρότερα.

Και έτσι τα χειρότερα ήρθαν. Η πολιτική συστράτευση κάτω από τα πλαστικά σημαιάκια (τις θυμάστε τις σημαίες της ρουσφετολογικής ντροπής), ακολουθήθηκε από το απολιτίκ του lifestyle. Ο καταναλωτισμός, η αδιαφορία που επιτρέπει πράγματα, η μη ενασχόληση που γίνεται αδυναμία, έγιναν το απολιτίκ συρματόπλεγμα που οριοθέτησε την πολιτική. Όπως ακριβώς τα πρόβατα σε ένα μαντρί.

Σήμερα που αυτή η πολιτική δεν μπορεί να λειτουργήσει όπως παλιά, επιστρατεύεται η πολιτική της αναγκαιότητας των τεχνοκρατών και της πνευματικής ελίτ. Απαλλαγμένη από τα πολιτικά βάρη και την δυσωδία όσων εξακολουθούν να σαπίζουν. Μια απολιτίκ σωτηρία που αφού δείξει αναγκαία θα καταλήξει trendy.

Ο κύριος Παπαδήμος είναι το πρόσωπο αυτής της απολιτίκ σωτηρίας. Άφθαρτος, επικοινωνιακά άγνωστος και πολιτικά ανένταχτος. Έτσι επιμένουν αρκετοί που κατηγορούν όσους δεν ενστερνίζονται αυτή την άποψη, σχεδόν θύματα της συνωμοσιολογικής ανοησίας. Το τι είναι ο κύριος Παπαδήμος θα το αποδείξει ο ίδιος. Το τι ήταν όμως, είναι αποδεδειγμένο.

Ανήκει στην ομάδα εκείνη των τεχνοκρατών που υπηρέτησαν αυτό το κράμα οικονομίας και πολιτικής που οδήγησε την υφήλιο σε κρίση. Την πολιτική που εκπορεύεται από τις επιταγές της οικονομίας. Όχι την παραγωγική οικονομία, αλλά την οικονομία της φούσκας, την ιπποδρομιακή τζογαδόρικη αντίληψη για τις αγορές.

Δεν είναι απολιτίκ αυτή η άποψη. Εκτός από βαθιά πολιτική είναι και βαθιά σκοτεινή. Ο κύριος Παπαδήμος ως διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, (αυτού του συντηρητικού συστήματος που όλοι νομίζουν ότι είναι κρατικός θεματοφύλακας, ενώ είναι ένα σύστημα άγνωστων επενδυτών) συμμετείχε στο κρύψιμο του ελληνικού χρέους επί Σημίτη. Μια διαδικασία την οποία υλοποίησε η Goldman Sachs, παίρνοντας εκατοντάδες εκατομμύρια δραχμές. Συμμετείχε σε αυτό επίσης ο Πέτρος Χριστοδούλου πρώην στέλεχος της Goldman και σήμερα είναι (άκουσον άκουσον) διευθύνων σύμβουλος του Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους. Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθεί μια ψευδή εικόνα που μας τοποθέτησε στην Ευρωζώνη. Ικανοποίησε βέβαια τον καταναλωτισμό μας, αλλά μας σπρώχνει σήμερα στον γκρεμό.

Όλα αυτά δεν ήταν μια απολιτίκ αντίληψη, αλλά ένα προσκύνημα στον θεό του χρήματος. Την πιο σκληρή πολιτική. Και είχε αντιπροσώπους. Την ίδια πολιτική εφάρμοσε ο κύριος Παπαδήμος ως αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Τράπεζας, πρόεδρος της οποίας ανέλαβε σήμερα όπως θυμίζει ο φίλος μου Μαρκ Ρος στη LE MONDE, ένα άλλο στέλεχος της Goldman Sachs.

Ο κύριος Παπαδήμος λοιπόν μπορεί να αποδειχθεί κακός ή καλός (δεν του στερώ αυτό το δικαίωμα) αλλά όχι απολιτίκ. Είναι βαθιά πολιτικός. Και ισορροπεί πάνω στην άβυσσο μιας πολιτικής που χωρίζει με αυτό το χάος, τα συμφέροντα της κοινωνίας από αυτά του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Πηγή