Η ΑΠΑΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ.

Της Pίτσας Mασούρα

Με αφορμή την Ανάσταση και την Ημέρα του Πάσχα, μια μικρή σημείωση: ο άνθρωπος, εγκλωβισμένος σε ασαφείς και αμφισβητούμενες έννοιες που όμως του επιτρέπουν να ζει συμβατικά εντός των ορίων μιας κοινωνίας, αυτές τις μέρες αναλογίζεται την περιορισμένη δύναμή του και αναζητεί να ακουμπήσει πάνω σε υπερβατικές δυνάμεις που αναδύονται μέσα από τη λύτρωση του Θεανθρώπου. Γι’ αυτό και η επομένη της Ανάστασης είναι η μέρα της Λαμπρής, η γιορτή για τη νίκη της ζωής πάνω στον θάνατο. Βεβαίως, οι σκέψεις καλύπτουν απλώς τη θεωρία. Στην πραγματική ζωή ισχύουν πιο πεζές θεωρίες. Στην ψυχή του Ελληνα, που αυτές τις μέρες τρέχει στην εύοσμη γενέθλια γη και απολαμβάνει ίσως την ευωχία, κυριαρχεί ο φόβος της απροσδόκητης αβεβαιότητας, αυτής που διαλύει την κανονικότητα.

Προ ημερών δημοσιεύθηκε έρευνα φοιτητών του Οικονομικού Πανεπιστημίου του Πειραιά. Ενα κοινωνικό σώμα σε απλασία, με εμφανή τα στοιχεία του απολιθώματος, τη στιγμή που θα ’πρεπε η κίνηση να κορυφώνεται. Στην έρευνα αναδεικνύεται κυρίως η απαξίωση του πολιτικού και χρηματοπιστωτικού συστήματος. Απούσα η εμπιστοσύνη. Οι Ελληνες δεν εμπιστεύονται τίποτε και κανέναν. Αλλο χαρακτηριστικό, η απολιτική συμπεριφορά ή η συσπείρωση στα άκρα. Ιδού ο κίνδυνος της σύγκλισης των άκρων. Η αίσθηση του «εκδικούμαι το σημερινό πολιτικό σύστημα» διαπερνά όλες τις επί μέρους πτυχές της έρευνας. Το άτομο, αντί να ξαναπιάσει με το χέρι τον πηλό, επιλέγει την εκδίκηση. Αποφεύγει τη σύνεση και τη λογική. Ακόμη και τώρα, όπως και τότε, αδιαφορεί για τις αιτίες που τον οδήγησαν εδώ. Σκέπτεται μόνο το μικρομάγαζό του. Δεν ισχύουν πάντα οι γενικεύσεις, αλλά οι έρευνες συχνά οδηγούν σε γενικεύσεις. Ας θυμηθούμε, όμως, τι έλεγε η Χάνα Αρεντ (φωτ.): «Ο μεγαλύτερος κίνδυνος στην ύστερη νεωτερικότητα προέρχεται από την αδιαφορία απέναντι στον άλλο που οδηγεί στο φαινόμενο της απάρνησης της αλήθειας».

Η αλήθεια ενοχλεί, γι’ αυτό και την απορρίπτουμε. Δημιουργούμε σκηνικό ψευδούς εικόνας, διολισθαίνουμε στον κυνισμό. Ο καθένας υπάρχει μόνο για τον εαυτό του σε τούτη την έρημο του εγωισμού που λέγεται ζωή. Κι εμείς οι Ελληνες, έχοντας απαρνηθεί την αλήθεια, δεν κάναμε τίποτε άλλο από το να κανακεύουμε το εγώ μας, επιτρέποντας τη δημιουργία του υπερτροφικού κράτους και τη μετατροπή του σε πεδίο σύγκρουσης συντεχνιακών κλάδων, όπου ο καθείς πάλευε να αποσπάσει όσο το δυνατόν περισσότερα από τον δημόσιο κορβανά για το άπληστο εγώ του. Θλιβερή αυτοπραγμάτωση στον μονοδιάστατο κόσμο, όπου τα πάντα ήταν και παραμένουν αναλώσιμα. Αν αυτό το περιβάλλον δεν είναι σταθερό για μεγάλο χρονικό διάστημα είναι πιθανό σε μια συγκλονιστική αλλαγή να χαθεί και το έμβιο ον. (Στην προκειμένη περίπτωση να χαθεί ο άνθρωπος, όχι με την έννοια της ολοκληρωτικής εξαφάνισής του, αλλα με την απώλεια του οικείου τρόπου ζωής.) Ο Καρλ Πόπερ (φωτ.) στο βιβλίο του «Η ζωή είναι επίλυση προβλημάτων» σημειώνει ότι αν το περιβάλλον αλλάζει την καταλληλότητά του για τη ζωή, τότε η ζωή με τη γνωστή της μορφή χάνεται και όλα ξεκινούν από την αρχή.

Πάντα όμως υπάρχουν μύθος και ιστορία για να θυμίζουν. Αν ο σύγχρονος κόσμος ελευθέρωσε τον Προμηθέα από τα δεσμά του, δεν είναι παρά με τα χαρακτηριστικά του αδελφού του Επιμηθέα που η ανθρωπότητα διάγει τον βίο της, ζώντας σε μια αδιάκοπη ένταση μεταξύ γονιμότητας και απληστίας και αδυνατώντας να αντιληφθεί εγκαίρως ότι επίκειται η σύγκρουση. Αυτή ακριβώς είναι η αδυναμία του πολιτισμού μας που λειτουργεί με βάση περισσότερο τα ατομικά συμφέροντα, συνειδητοποιώντας εκ των υστέρων τι του έχει συμβεί. Η Δύση, γράφει ο Ντανιέλ Κοέν (φωτ.) στην «Ευημερία του Κακού», δεν συνειδητοποίησε σε πραγματικό χρόνο την οικονομική μεγέθυνση, την κρίση της δεκαετίας του ’30. Ούτε κατανόησε τους νόμους που την καθοδηγούσαν, παρά μόνον όταν καθίσταντο ανενεργοί. Στην Ελλάδα -κομμάτι της Δύσης κι αυτή- φαίνεται καθαρά ότι δεν συνειδητοποιήσαμε στον πραγματικό χρόνο τα μειονεκτήματά μας. Ισως γι’ αυτό θα ήταν φρόνιμο με την ευκαιρία των ημερών να αναζητήσουμε το θεολογικό και απεικονιστικό της ύπαρξής μας, και από Δευτέρα ξανά στις προσθαφαιρέσεις.

Πηγή

Ο ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΚΟΣ ΙΔΕΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ...ΚΑΝΑΛΟΨΥΧΟΛΟΓΩΝ.

Του Κώστα Βαξεβάνη

Ήταν Φθινόπωρο του 2001 στη Βηρυτό. Μια μαύρη Μερσεντές σταμάτησε στην είσοδο του ξενοδοχείου. Ο οδηγός, μας ζήτησε πιεστικά να μπούμε μέσα. Μας πήρε τα κινητά τηλέφωνα και απαίτησε να ξαπλώσουμε μπρούμυτα στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου. Ήταν πολύ πειστικός. Βγήκαμε από το αυτοκίνητο μετά από 20 περίπου λεπτά. Μπήκαμε σ’ ένα κτήριο που ήταν τελικώς σχολείο. Περάσαμε μια αίθουσα με παιδιά που δεν ξαφνιάστηκαν ιδιαίτερα από την είσοδο τριών ανθρώπων με μια κάμερα και καταλήξαμε σε ένα δωμάτιο με σημαίες της Χεζμπολάχ.

Η επόμενη ώρα ήταν από τις πιο συγκλονιστικές της καριέρας μου. Τρεις μαχητές της Χεζμπολάχ περιέγραψαν μπροστά στην κάμερα τι ήταν γι αυτούς η μάχη ως το θάνατο. Με μεγάλη φυσικότητα με διαβεβαίωσαν πως ήταν έτοιμοι να γίνουν μάρτυρες. Να ριχτούν δηλαδή ζωσμένοι με εκρηκτικά πάνω στον εχθρό, όχι μόνο για να τον σκοτώσουν, αλλά για να δώσουν το μήνυμα της αυταπάρνησης. Ενός όπλου που δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί. Τα χρόνια που ακολούθησαν συνάντησα δεκάδες τέτοιους ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο. Έχω πολλά να πω γι αυτούς. Όχι όμως πως είχαν κάποιου είδους αυτοκτονικό ιδεασμό.

Παραδείγματα τέτοιας αυταπάρνησης έχουν όλοι οι λαοί. Από το ελληνικό Κούγκι και το Ζάλογγο, ως το ιαπωνικό χαρακίρι, οι άνθρωποι πολλές φορές ιεραρχούν σ’ ένα προσωπικό ή κοινωνικό σύστημα αξιών, την αξιοπρέπεια ή το ηθικό μήνυμα, πάνω από την ίδια τη ζωή. Δεν είναι θέμα σωστού ή λάθους ώστε να το αποδεχθείς ή να το απορρίψεις. Είναι μια ιεράρχηση που αποδίδει στη ζωή αξία με μέτρο το πώς αυτή έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Ναι, υπάρχουν άνθρωποι που είναι ευτυχισμένοι όταν η ζωή τους δεν είναι αναξιοπρεπής και όχι όταν αγοράζουν καινούριο σώβρακο συγκεκριμένης μάρκας. Δεν είναι ούτε ήρωες απαραίτητα, ούτε ψυχοπαθείς. Είναι άνθρωποι άλλης ιεράρχησης.

Με αυτοκτονία ξεκίνησε η αραβική άνοιξη. Με αυτοκτονία και η πρώτη διαμαρτυρία για την ελληνική χούντα. Το δρόμο της αυτοκτονίας διάλεξε και ο συνταξιούχος φαρμακοποιός, επιλέγοντας με τον τρόπο αυτό να στείλει το μήνυμα. Στα 77 του χρόνια, το μήνυμα ενδεχομένως είχε μεγαλύτερη αξία από τη ζωή μερικών ακόμη χρόνων.

Σκεφθείτε την εικόνα. Στέκεται στο Σύνταγμα, απέναντι από τη Βουλή, βάζει το όπλο στον κρόταφο και αυτοκτονεί μπροστά στα μάτια των περαστικών. Μπαμ και μετά σιωπή. Οι μισοί τρομαγμένοι και οι άλλοι μισοί αποσβολωμένοι. Ακόμη και κάποιοι ανόητοι του Κοινοβουλίου κρατούν για λίγο κλειστό το στόμα τους, πριν αποφασίσουν πως πρέπει να δημιουργήσουν τα άλλοθι του δολοφόνου.

Η πρώτη “πολιτική” δήλωση που γίνεται, είναι πως δεν πρέπει να υπάρξει πολιτική εκμετάλλευση της αυτοκτονίας. Πως πρέπει δηλαδή να υποβιβαστεί το μήνυμα. Γιατί η αυτοκτονία έγινε για το μήνυμα. Το δεύτερο μήνυμα αναλαμβάνουν να το στείλουν οι τηλεψυχολόγοι: “για να φτάσει σε σημείο αυτοκτονίας πρέπει να υπάρχει εκ των πραγμάτων ψυχική διαταραχή, ένα είδος παρεκτροπής”.

Ας αφήσουμε το γεγονός πως η ψυχική διαταραχή -αν υπάρχει-, δεν δημιουργήθηκε από τον κακό καιρό, αλλά απ’ όσα περιγράφει στο γράμμα του ο αυτόχειρας. Ας πάμε στον “αυτοκτονικό ιδεασμό” που διέπει την αντίληψη των “ειδικών”. Αυτούς τους μουτζαχεντίν που αυτοανατινάσσονται μπροστά στις κάμερες για να πείσουν πως όλα είναι θέμα ψυχολογίας και όχι πολιτικής εκφράζοντας μάλιστα την συμπάθειά τους για να μην παρεξηγηθούν. Μπορεί αυτή τη φορά να πείσουν πως ένας τρελός γέρος λέκιασε τα κοστούμια της ευπρέπειας με τους καφέδες που αναποδογύρισαν όταν άκουσαν τρομαγμένοι τον πυροβολισμό, αλλά υπάρχουν εκατομμύρια έλληνες που λένε ακριβώς τα ίδια πράγματα. Και είναι λίγο δύσκολο να είναι όλοι τρελοί. Μάλλον οι ειδικοί πάσχουν από αυτοκτονικό ιδεασμό. Για χάρη της πολιτικής όμως και όχι της ψυχολογίας.

Πηγή

Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑΣ...

Πόση πρακτική αξία έχει το να είμαι δεξιός ή αριστερός σε ένα ολιγαρχικό κοινοβουλευτικό πολίτευμα σαν το δικό μας;Καμμία. Δεν έχει απολύτως καμμία αξία.

Διότι, έτσι κι αλλιώς, ο απλός πολίτης, δεξιός ή αριστερός αδιάφορο, δεν έχει κανέναν θεσμικό πολιτικό ρόλο. Δεν έχει καμμία θεσπισμένη εξουσία και συμμετοχή στο πως παίρνονται οι αποφάσεις.
Το μόνο που έχει ο απλός πολίτης, δεξιός ή αριστερός αδιάφορο, είναι μια ρημάδα ψήφος στα τέσσερα χρόνια. Που την ρίχνει σε κείνον τον πολιτικό που του υποσχέθηκε τα δεξιά ή τα αριστερά μέτρα της αρεσκείας του. Και αυτό στην καλύτερη περίπτωση. Οταν δηλαδή δεν έχουμε πολιτική διαφθορά και συναλλαγή πολίτη-πολιτικού.
Στην καλύτερη λοιπόν περίπτωση, σε ένα ολιγαρχικό κοινοβουλευτικό πολίτευμα σαν το δικό μας, ο απλός πολίτης δεν έχει παρά μια ψήφο. Την ρίχνει και ξαναγυρίζει, για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, στον καναπέ και στην κανονική πολιτική του ειδικότητα: χειριστής τηλεκοντρόλ οικογενείας.
Δεν πρόκειται να τον ρωτήσει κανείς και για τίποτε για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Θα παρθούν βέβαια σημαντικές αποφάσεις από τους “αντιπροσώπους του λαού” που εξέλεξε με την ψήφο του αυτά τα τέσσερα χρόνια. Αποφάσεις που αφορούν τον ίδιο, την οικογένειά του, τα παιδιά του, την εργασία του, την περιουσία του, τους γέροντες γονείς του, την χώρα, την άμυνά της, το διεθνές της πρόσωπο, και χιλιάδες άλλες.
Αλλά για όλες αυτές τις σοβαρές αποφάσεις που θα παρθούν για λογαριασμό του, ο απλός πολίτης, αριστερός ή δεξιός αδιάφορο, δεν πρόκειται να ερωτηθεί. Από κανέναν. Το πολύ πολύ να τον θυμηθεί καμμιά εταιρία δημοσκοπήσεων για λογαριασμού κάποιου κόμματος. Η οδοντόκρεμας. Δεν έχει και μεγάλη διαφορά.
Οι ιδέες, δεξιές ή αριστερές, έχουν φυσικά αξία. Μεγάλη μάλιστα. Ο φορέας όμως αυτών των ιδεών, ο απλός πολίτης, δεξιός ή αριστερός αδιάφορο, δεν έχει κανέναν τρόπο σε ένα ολιγαρχικό κοινοβουλευτικό πολίτευμα σαν το δικό μας, και μάλιστα τραπεζικό πολίτευμα, να τις δει να γίνονται τμήμα μιας ευρύτερης πολιτικής συζήτησης, να γίνονται προτάσεις ή ακόμα περισσότερο αποφάσεις για το μέλλον του. Σε μια κοινοβουλευτική ολιγαρχία σαν την δική μας απουσιάζει ο κήρυκας που θα ρωτήσει στην γενική συνέλευση των πολιτών: “τις αγορεύειν βούλεται;”
Γιατί; Μα γιατί ο κοινοβουλευτισμός δεν είναι δημοκρατία. Είναι ολιγαρχία. Και σε μια ολιγαρχία ο πολίτης είναι σημαντικός μόνο για μια στιγμή στα τέσσερα χρόνια. Οσο διαρκεί η υποκλοπή της ψήφου του. Μετά είναι και πάλι ασήμαντος. Και αυτός και οι, δεξιές ή αριστερές αδιάφορο, ιδέες του.
Ακόμα κιαν πέσει θύμα εκλογικής εξαπάτησης (π.χ. “λεφτά υπάρχουν”), την οποία εξαπάτηση εκλογέα ο ποινικός κώδικας τιμωρεί βέβαια, δεν έχει καμμία πιθανότητα ο απλός πολίτης, δεξιός ή αριστερός αδιάφορο, να βρει το δίκιο του. Εχετε ακούσει πολλούς πολιτικούς να καταδικάστηκαν για “εξαπάτηση εκλογέα” που προβλέπει ο ποινικός κώδικας, από το 1843 που έχουμε κοινοβουλευτισμό; Δεν έχετε ακούσει.
Τα μνημόνια, οι δανειακές, οι εφαρμοστικοί και τα χαράτσια είναι συμφορές που μας βρίσκουν για έναν και μόνο λόγο: διότι σε ένα κοινοβουλευτικό καθεστώς, δεν έχει καμμία πρακτική αξία το να είσαι δεξιός ή αριστερός πολίτης. Διότι δεν υπάρχει διαδικασία, σώμα ή θεσμός, που να μπορεί ο απλός πολίτης, δεξιός ή αριστερός αδιάφορο, να καταθέσει προς συζήτηση τις δεξιές ή αριστερές του προτάσεις. Κι έτσι δεν έχει και μεγάλο νόημα να έχει και τέτοιες προτάσεις, πέρα από το να τις συζητά με τον περίγυρό του.
Τα μνημόνια, οι δανειακές, οι εφαρμοστικοί και τα χαράτσια είναι συμφορές που μας βρίσκουν για έναν και μόνο λόγο: Δεν έχουμε δημοκρατία, ολιγαρχία έχουμε.
Και οι ολιγαρχικοί επαγγελματίες πολιτικοί που μας κυβερνάνε γράφουν εκεί που δεν πιάνει μελάνι και τον δεξιό και τον αριστερό πολίτη.
Εκτός κι αν είναι τραπεζίτης, μεγαλο-εργολάβος, στέλεχος πολυ-εθνικής ή υπάλληλος της πρεσβείας. Ξέρετε ποιάς πρεσβείας...

Θραξ ο Αναρμόδιος

ΣΤΑ ΕΠΙΣΗΜΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΠΙΑ ΖΩΗ.

Του Φίλιππου Γαζή*

Σαν λαός μας αρέσει να δειχνόμαστε. Να έχουμε μια εικόνα άψογη και ας είμαστε άσχημοι, να πηγαίνουμε στα καλύτερα μέρη και ας μην μας αρέσουν τόσο, να έχουμε βασιλική εξυπηρέτηση χωρίς να έχουμε επίγνωση του savoir vivre, να έχουμε ακριβά αμάξια και ας μην ξέρουμε να οδηγάμε, κινητό τελευταίας τεχνολογίας και ας μην μπορούμε να στείλουμε ένα απλό sms και η λίστα μπορεί να συνεχιστεί για πολλές σελίδες ακόμα. Μας αρέσει το φαίνεσθαι σαν λαός. Όλοι λίγο ως πολύ θέλαμε μια δόση μεγαλείου στην ρηχή κατά τ’ άλλα ζωή μας. Χωρίς να το αξίζουμε βέβαια. Θυμάμαι εκείνη την φιλόλογο στο γυμνάσιο και στο λύκειο να μας αναλύει σε κάθε έργο κάθε μεγάλου έλληνα τραγικού ή κωμικού την διαφορά του φαίνεσθαι και του είναι. Πώς να τα ξεχωρίζουμε και τι σημασία έχει η χρήση του ενός και τι του άλλου και πόσο μάλλον η καθεαυτή σημασία τους. Είχε καταντήσει ρουτίνα θυμάμαι αυτό το φαίνεσθαι και το είναι.

Σήμερα καταλαβαίνω πως προσπαθούσε να μας κάνει να μην τα βλέπουμε ως απλά απαρέμφατα αλλά ως ουσία ζωής και να μπορούμε να συσχετίσουμε τους ήρωες των σοφών της αρχαιότητας με τους ανθρώπους του σήμερα. Το φαίνεσθαι έφαγε την ελλάδα. Θέλαμε πράγματα που δεν μας αναλογούσαν και δεν μας άνηκαν. Τα θέλαμε όλα. Η εικόνα μας να ήταν λαμπερή μέσα στα vip των club, μέσα στην Mercedes και στις Cayenne τις οποίες μετά τις βάζαμε υποθήκη για να λέμε στους άλλους ότι πήγαμε Μύκονο για να φορέσουμε το μαγιό και τα ρούχα που πήραμε από την πιο ακριβή μάρκα στην Βουκουρεστίου με μια από τις 15 πιστωτικές που δεν ήταν ακόμα υπερχρεωμένη.

Όπως σε κάθε έργο της αρχαιότητας το φαίνεσθαι στο τέλος συντρίβεται μπροστά στην αλήθεια του είναι. Πάντα. Έτσι έγινε και στην περίπτωσή μας λοιπόν και ας μην μας αρέσει. Την πατήσαμε εθνικά. Ακόμα και τα ‘επίσημα πρόσωπα’ δεν πάνε πλέον στις ωραίες καρέκλες τους που τους είχαμε προσφέρει απλόχερα καθώς μας έδιναν λίγο από το μεγαλείο που όλοι θέλαμε. Όλοι και όλα ξεγυμνώθηκαν. Τα ακριβά αυτοκίνητα δεν διπλοπαρκάρουν και δεν κατακλύζουν το κέντρο. Τα club και τα μπουζούκια άδειασαν και τα vip έχασαν την αίγλη τους, Οι πιστωτικές και τα πάσης φύσεως δάνεια έχουν εξαφανιστεί από τα άλλοτε παχιά πορτοφόλια. Τα κυριλέ εστιατόρια άδειασαν. Οι καρέκλες στα πολιτικά γραφεία, στις παρελάσεις και στις κομματικές εκδηλώσεις έχουν σκονιστεί από την απουσία των ευεργετών τους. Τα μόνα που έμειναν ίδια είναι τα λόγια των σοφών που εδώ και 2500 χρόνια φωνάζουν σαν να μας ξέρουν. Μπορεί να τους ακούσαμε λίγο μέσα στον θόρυβο την ευμάρειας αλλά αφού δεν είχαν νέα ευχάριστα να πουν καλύτερα να μην μας πουν κανένα.

*Ο Φίλιππος Γαζής είναι φοιτητής.

Πηγή

ΟΧΙ, ΔΕ ΜΕΤΑΝΙΩΝΩ.

Του Οδυσσέα Ιωάννου

Μαζί με το οριζόντιο μοίρασμα της ευθύνης, ήρθε και η υστερία της αναθεώρησης. Να αναθεωρήσουμε όλοι τις ζωές μας, να τελειώνουμε με τους μύθους της Μεταπολίτευσης, να γκρεμίσουμε το σύμπαν, να βρούμε το φρέσκο. Να το βρείτε! Σαν άσκηση για το σπίτι ψυχάκια καθηγητή “Να μου φέρετε όλοι αύριο έναν κατάλογο με 30 λάθη που κάνατε τόσα χρόνια. Θέλω κανονικό αυτομαστίγωμα, όχι γιαλαντζί κλαψουρίσματα. Η αυτοκριτική είναι ίδιον των μεγάλων ανδρών”. Από κοντά και η θεωρία πως μόνο όποιος αλλάζει μένει για πάντα νέος και πέτρα που κυλά δεν χορταριάζει (απίστευτα άσχετο!) και ελάτε να τα φτιάξουμε όλα από την αρχή, σωστά. Σκέτες φράσεις, πεταμένες λέξεις τυχαία, σαν ζάρια, μήπως και φέρουν τίποτα κουφές εξάρες. Μέσα στα πάντα που ζητάνε να δούμε αλλιώς είναι και ό,τι γάλα βυζάξαμε. Από τα τραγούδια που αγαπήσαμε, τα βιβλία που διαβάσαμε, τους ανθρώπους που τιμήσαμε, το αίσθημά μας περί δικαίου, τις ανθρωπιστικές “φιλολογίες” μας, τις “συναισθηματικές” μας προσεγγίσεις, τις “κουλτουριάρικες” επιλογές μας, όλες τις οχυρώσεις μας απέναντι στους λογής λογής κυνισμούς της financial κοινωνίας του ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος. Πήραν φόρα και έρχονται. Χυμάνε από παντού τα master της αναθεώρησης και βάλθηκαν να μας βάλουν στον ίσιο δρόμο.

Όλα ήταν λάθος, καιρός να ανοίξουν τα μάτια μας! Να τα δούμε όλα και όλους αλλιώς. Από τους δημοσίους υπαλλήλους (ανάμεσά τους και οι δάσκαλοι των παιδιών) που είναι προκλητικό να παίρνουν πάνω από χίλια ευρώ, μέχρι τον Γιώργο Νταλάρα (του καταλογίζω κι εγώ τα μύρια όσα, δεν είναι της παρούσης) ο οποίος “ποιος νομίζει πως είναι μωρέ, ένας τραγουδιστάκος που είπε κάποτε πέντε κωλοτράγουδα για την φτώχεια, τα οποία ουδέποτε κατάλαβε, και μας το παίζει και μεγάλος καλλιτέχνης!”. “Άσε πια ο Μίκης, σιγά τον μουσουργό, η Μεταπολίτευση και το ΚΚΕ μας τον πασάραν ως μεγάλο συνθέτη!!!”. Γιατί η αναθεώρηση και η σκληρή κριτική δεν είναι αρκετές, χρειάζεται δυναμίτης που δεν θα αφήσει τίποτα όρθιο από τον παλιό κόσμο... Και μια κόκκινη ριπή από αίμα στην άκρη των χειλιών, γιατί όσοι ξέρουν λένε πως το ανθρώπινο κρέας είναι το νοστιμότερο.

Το αστείο είναι πως όσοι τα υποστηρίζουν αυτά έχουν μία ακλόνητη σιγουριά πως οι ίδιοι αποτελούν μέρος του καινούριου! Μάλλον για τρομακρατημένοι μού κάνουν, που αντί πινακίου φακής πουλάνε ακόμη και τα νανουρίσματα της μάνας τους. Δηλωσίες του παρελθόντος τους, τρέχουν ξυπόλητοι πια να ανέβουν στο τρένο... Καλό ταξίδι!

Θα μείνω στον “παλιό” κόσμο. Λέω να μην κατουρήσω τις πέτρες του γιατί ό,τι καινούριο καταφέρω να φτιάξω θα έχει γίνει με κατουρημένες πέτρες. Γιατί το καινούριο φτιάχνεται με τα ίδια υλικά σε άλλη διάταξη.

Δηλαδή, “δεν μετανιώνεις για τίποτα;” θα ρωτήσεις. Αυτήν την κουβέντα την κάνω με τον εαυτό μου καθημερινά και πέφτουν και χοντρές μπουνιές ανάμεσά μας. Όταν προκύψει νικητής θα ενημερώσω. Άλλο σου λέω τώρα.

Λέω πως δεν θα επιδοθώ στις μοδάτες πατροκτονίες που στην ουσία πριονίζουν τα ίδια μου τα γόνατα και με κονταίνουν. Λέω πως δεν θα συμφωνήσω ακόμη πως η διάκριση Αριστεράς- Δεξιάς είναι ένα παρωχημένο σχήμα που βολεύει μόνο τα επαγγελματικά στελέχη. Λέω πως θα αφαιρέσω από το κάδρο της ενοχής τα παιδικά μου κλάματα κάθε φορά που βίωνα κάτι ως αδικία και γύρω από αυτά άρθρωσα μία κάποια πολιτική θέση και άποψη. Και λέω πως δεν θα ξεχάσω την ανάμνηση του ρίγους της πρώτης ακρόασης ενός σπουδαίου τραγουδιού. Με λίγα λόγια, λέω να μην κάνω πως γεννήθηκα σήμερα. Έχω δρόμο πίσω μου. Έφτασα εδώ με χίλια στραβά αλλά και χίλια καλά που αν τελειώσουν, απλά θα τελειώσω μαζί τους.

Πηγή

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΛΠΙΣ!

Γράφει η Έφη Χ. Μαυροπούλου

 

“Από τις απαρχές του χρόνου δύο φλόγες πυρπολούν κάθε ανθρώπινη ύπαρξη: η φλόγα της οργής ενάντια στην αδικία και η φλόγα της ελπίδας ότι μπορούμε να χτίσουμε έναν καλύτερο κόσμο”. Τόνι Μπεν βετεράνος Βρετανός πολιτικός.

Κι αν η αδικία πυροδότησε για τα καλά τη φλόγα της οργής κυριεύοντας την ελληνική κοινωνία, με εγκληματικές ενέργειες σε όλα τα επίπεδα, τρομοκρατικές επιθέσεις, ομηρίες από απολυμένους ανέργους, ανοίκειες επιθέσεις σε καλλιτέχνες, δεν συμβαίνει το ίδιο με τη φλόγα της ελπίδας.

Η κοινωνία βρίσκεται διαιρεμένη και διχασμένη ανάμεσα σε μνημονιακούς-αντιμνημονιακούς, ευρωπαϊστές και μη, εργαζόμενους-ανέργους και τόσα άλλα. Όμως, μπορεί μια κοινωνία να συνεχίσει να ζει έτσι; Mπορεί μια κοινωνία να ζει με θυμό, με οργή, με απελπισία, με μίσος, χωρίς ελπίδα; Πως μπορούμε να ζήσουμε και να προχωρήσουμε μέσα σε μια κοινωνία που φωνασκεί, αντιδρά βίαια και καταστρέφει, χωρίς να δημιουργεί; Ο φόβος, η ανασφάλεια, η μετάθεση ευθυνών, η έλλειψη αυτογνωσίας, οι συνωμοσιολογικές θεωρίες ότι όλοι οι κακοί μισούν τους καλούς Έλληνες και η πολιτική του λαϊκισμού, που για πολλά χρόνια βάσισε την επιτυχία της στο φόβο από τη μια και στο χάϊδεμα των αυτιών από την άλλη, δημιούργησαν έναν “ανήλικο” λαό και κυρίως, ένα εκρηκτικό μείγμα με ανεξέλεγκτα αποτελέσματα.
Φτάνει πια, με τις εκκωφαντικές φωνές του λαϊκισμού και τις άναρθρες κραυγές της οργής. Η εποχή επιτάσει μείωση του λαϊκισμού, που αποτελεί μια θυμώδη μορφή ελλείψεως αυτοπεποιθήσεως, με κυρίαρχη την οργουελική πεποίθηση της ελληνικής ηγεσίας, ότι για όλα φταίνε οι άλλοι. Ο ρόλος του ηγέτη, θα μπορούσε να είναι ζωντανό παράδειγμα υπέρβασης του ελλείμματος αυτοπεποίθησης και να λειτουργήσει παραδειγματικά. Οι άνθρωποι χρειάζονται ένα όραμα, να τεθούν θετικοί στόχοι, που θα μπορούσαν να γίνουν κατανοητοί και να υλοποιηθούν από την πλειονότητα. Οι άνθρωποι χρειάζονται κάτι, που αξίζει τον κόπο να πραγματοποιηθεί.

Φτάνει με την απελπισία και τη μιζέρια. Πρέπει να κάνουμε την υπέρβαση, που θα μας οδηγήσει στην αυτοπεποίθηση και στην αυτογνωσία.. Η βεβαιότητα της επίπλαστης επιτυχίας, η αυτοπεποίθηση της ήσσονος προσπάθειας, μας οδήγησαν σε αδράνεια, εφήμερη ευτυχία και όταν τα σαθρά θεμέλια αυτού του οικοδομήματος κατέρρευσαν φάνηκε πόσο “γυμνοί” και αδύναμοι είμαστε. Ας μην αφήνουμε άλλο την αβεβαιότητα να μετεξελίσεται σε απόγνωση και φόβο. Η σημερινή κατάσταση φοβίζει αλλά από την άλλη είναι αυτή που μπορεί να κινητοποιήσει υγιείς δυνάμεις, να επανακαθορίσει, να εξελιχθεί, για να μετατραπεί σε ελπίδα και δύναμη, σε δράση και δημιουργία.Η κοινωνία πρέπει να ανακαλύψει τη συνοχή της για να προχωρήσει δημιουργικά. Ας ανακαλύψουμε εναλλακτικούς και ουσιαστικούς τρόπους διαβίωσης.

Κι όμως, η φλόγα της ελπίδας έχει αρχίσει να φαίνεται. Άνθρωποι κάθε ηλικίας συστρατεύονται απέναντι, σε αστέγους σε άπορους, δείχνοντας, αν μη τι άλλο, ότι στο κόσμο της διαφθοράς και της εγκληματικότητας υπάρχει και ένα άλλο πρόσωπο ελπιδοφόρο και αισιόδοξο για το μέλλον, αυτό της αλληλεγγύης, της δικαιοσύνης, του ανθρωπισμού. Το κίνημα της Κατερίνης, (παρά τις ακατανόητες αντιδράσεις του Κ.Κ.Ε.) αποτελεί την πρώτη σοβαρή διαρθρωτική αλλαγή. Κατάφερε να καταργήσει τους μεσάζοντες και απέδειξε ότι όταν οι πολλοί γίνουν ένα με αυτοπεποίθηση και δημιουργική διάθεση μπορούν, να κάνουν θαύματα και τελικά, να καταφέρουν αυτό που δε κατάφερε καμιά Κυβέρνηση τόσα χρόνια.

Γι αυτό λοιπόν, έχουμε δικαίωμα να επανακαθορίσουμε την ελπίδα γιατί υπάρχει ΕΛΠΙΔΑ! Η Ελλάδα έχει ένα ένδοξο παρελθόν αλλά μπορεί να έχει και ένα ελπιδοφόρο μέλλον.

effiemavropoulou@hotmail.com

* Από την ομότιτλη συλλογή διηγημάτων του Αντώνη Σαμαράκη

 

Πηγή

Η ΩΡΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.

Του Γιάννη Παντελάκη

Να μου το θυμηθείτε, ο Θεός θα παίξει καθοριστικό παράγοντα στις εκλογές που ερχονται. Η αλήθεια είναι, πως ακόμα δεν μπορώ να υπολογίσω αν θα ρίξει το βάρος του προς τον Ευάγγελο Βενιζέλο ή τον Αντώνη Σαμαρά, αλλά δεν μπορεί, σύντομα θ' αποκαλυφθεί και αυτή η σημαντική λεπτομέρεια! Ενδέχεται, να μοιράσει την εύνοιά του, εξαρτάται από τους δυο άλλωστε, όχι από τον ίδιο...

Την περασμένη Τρίτη και ενώ οι διεργασίες για το PSI βρισκόντουσαν στην κορύφωσή τους -όπως και η αγωνία για την επιτυχία ή όχι του πρωτοφανούς αυτού εγχειρήματος- ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Οικονομικών, δεν ξέχασε το θρησκευτικό-ψηφοθηρικό του καθήκον. Συνάντησε τις διοικήσεις των εξι μεγαλύτερων Τραπεζών της χώρας, για να συζητήσουν το θέμα της ανταλλαγής ομολόγων. Ανάμεσα σ' αυτές τις συναντήσεις -και όχι μόνο- ο Ευάγγελος Βενιζέλος ωστόσο βρήκε χρόνο για να συναντηθεί και με τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο. Ο τελευταίος, δυο ημέρες πριν, είχε τοποθετηθεί δημόσια για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η εκκλησία στα σχέδιά της να δημιουργήσει φωτοβολταϊκό πάρκο σε έκταση της Μονής Πεντέλης. Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, προφανώς τον καθησύχασε, η εκκλησία μπορεί να συνεχίσει τις επιχειρηματικές της δραστηριότητες απρόσκοπτα. Business us usual!

Την Κυριακή το μεσημέρι, ο έτερος διεκδικητής της μελλοντικής πρωθυπουργίας της χώρας, ο Αντώνης Σαμαράς, ξεκινούσε την προεκλογική του προσπάθεια, μιλώντας στην πολιτική επιτροπή του κόμματός του. Εκεί, δεν αρκέστηκε να επιτεθεί στην Αριστερά, θυμίζοντας στο ακροατήριό του πως αυτός αποτελεί την ορθόδοξη εκφραση της δεξιάς και όχι κάτι Καρατζαφέρηδες, Καμμένοι και άλλοι. Είπε ακόμα με έμφαση, πως τις εκλογές δεν θα τις κερδίσει μόνο με την βοήθεια των ψηφοφόρων, αλλά και εκείνη του Θεού! "Με την βοήθεια του Θεού να νικήσουμε", ήταν οι ακριβείς λέξεις του.

Το συμπέρασμα ειναι ασφαλές: ο Ύψιστος, σύντομα πρέπει να πάρει θέση. Ή με τον Βαγγέλη ή με τον Αντώνη. Αν και οφείλουμε να παραδεχτούμε, πως στην προκειμένη περίπτωση, η θέση του (για τον Θεό μιλάμε) ειναι ιδιαίτερα δύσκολη. Και οι δυο αποτελούν γνήσια τέκνα της Χριστιανοσύνης, ενδέχεται να πήγαιναν και οι δυο στο κατηχητικό, σίγουρα επισκέπτονται εκκλησίες και κάνουν τον σταυρό τους, επίσης σίγουρα πήραν συντηρητική θέση στο θέμα των ταυτοτήτων και στην τελική, έχουν δείξει στην πολύχρονη πορεία τους πως σ' ένα από τα λίγα πράγματα στα οποία ήταν συνεπείς ήταν αυτό των καλών σχέσεων με τον Θεό. Για την ακρίβεια, με τους εκπροσώπους του επί της γης. Σεραφείμ, Χριστόδουλο παλαιότερα, Ιερώνυμο σήμερα.

Δεν έχουμε λοιπόν, παρά να περιμένουμε την στάση του Υψίστου, από τις επιδόσεις των δυο θα κριθεί το θέμα. Περιμένοντας, ωστόσο, μπορούμε να βγάλουμε μερικά πρώτα ασφαλή συμπεράσματα.
Πρώτον, ότι η περίφημη εκκλησιαστική περιουσία θα μείνει ανέγγιχτη, κανένας δεν θα τολμήσει να μιλήσει έστω γι' αυτήν.
Δεύτερον, οι χιλιάδες ναοί σε όλη την χώρα, θα εξακολουθήσουν να μην πληρώνουν το χαράτσι, το οποίο επέβαλλαν οι Χριστιανοί της κυβέρνησης. Οι καλύβες, οι γκαρσονιέρες και τα χαμόσπιτα, οφείλουν να καταθέτουν τον οβολό τους στα δημόσια οικονομικά, οι εκκλησίες όχι.
Τρίτον, θα παραμείνουν ως έχουν τα προνόμια ιερέων και κυρίως αρχιερέων. Έτσι, μπορούμε να λιθοβολούμε τους πολιτικούς, αλλά όχι και τους απεσταλμένους του Υψίστου. Οι φορολογούμενοι, θα εξακολουθήσουν να πληρώνουν τους μισθούς των περίπου 10.000 ιερέων και οι τελευταίοι δεν θα πρέπει ν' ανησυχούν για το ενδεχόμενο να τεθούν σε εργασιακή εφεδρεία. Σχεδόν όλοι οι υπόλοιποι υπάλληλοι του δημοσίου κινδυνεύουν, οι ιερείς έχουν εξαιρεθεί. Το κράτος μας -όχι το καθεστώς του Ιράν, για το Ελληνικό κράτος μιλάμε- θεωρεί πιο αναγκαίους τους ιερείς, από τους επιστήμονες που οδηγούνται σε εφεδρεία.

Η απαρίθμηση, μπορεί να συνεχιστεί, αλλά λόγο ως πολύ όλοι τα γνωρίζουμε. Εκείνο που δεν γνωρίζουμε είναι πώς θ' αντιδράσει η Ελληνική κοινωνία σε όλα αυτά. Και δεν είναι απαραίτητο να είσαι εχθρός της εκκλησίας, άθεος, αριστερός ή εξτρεμιστής για να ζητήσεις να μην εξαιρείται η εκκλησία από τα βάρη της κρίσης. Ο γείτονας Μάριο Μόντι, φορολόγησε την πανίσχυση καθολική εκκλησία και κανένας δεν μπορεί να τον κατατάξει σε καμιά από τις προαναφερόμενες κατηγορίες...

Πηγή

Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΠΑΤΡΙΔΑ!

Στη δική μας πατρίδα:
-Οι άνθρωποι είναι χαρούμενοι, χαμογελαστοί, ευγενικοί δεν είναι απρόσιτοι ,αγενείς, κατηφείς!
Τα παιδιά παίζουν στις αλάνες και στα πάρκα ποδόσφαιρο και πετροπόλεμο , και όχι στα pc και στα playstation! Δεν αρχίζουν από τα 10 να χτίζουν μια "καριέρα" δεν είναι "φύτουλες", ούτε ψευτομαγκάκια, είναι παιδιά που έχουν ακόμα την..... αθωότητα της παιδικής ηλικίας!
-Δεν υπάρχουν πόλεις-τέρατα ούτε σπίτια κλουβιά φυλακών, όπου οι άνθρωποι, στοιβάζονται σαν κρατούμενοι( γιατί αυτό είναι), οι άνθρωποι δεν είναι κλειστοί ,ούτε φοβισμένοι ,ούτε ατομιστές, γιατί στην δική μας πατρίδα υπάρχουν γειτονιές, κοινότητες όπου οι άνθρωποι νοιάζονται ο ένας για τον άλλον , βοηθούν ο ένας τον άλλο, χαίρονται και γλεντούν μαζί!
-Ο άντρας είναι ο βασιλιάς του σπιτιού και η γυναίκα η βασίλισσα, δεν είναι δύο εγωιστές καρριεριστές που απλά αποφάσισαν να συμβιώσουν μαζί και στο τέλος ή αποδέχονται ό,τι απλά μένουν μαζί από συνήθεια, και ή χωρίζουν ή απλά παραμένουν μαζί (κερατώνοντας ο ένας τον άλλο) επειδή έτσι το προστάζουν οι κοινωνικές συμβάσεις!
-Οι άνθρωποι επικοινωνούν δια ζώσης, φλερτάρουν δια ζώσης και όχι στα διάφορα social networks ,υπάρχουν πραγματικές φιλίες και έρωτες και όχι μόνο σχέσεις συμφέροντος!
-Υπάρχει ιεραρχία φυσική ,όπου ο καθένας τοποθετείται στη θέση που του αρμόζει ανάλογα με τις ικανότητες του, τα ταλέντα του, την προσφορά του και το ήθος του. Υπάρχουν ίσες ευκαιρίες και ισονομία για όλους ,όχι όμως και ισοπεδωτική "ισότητα"!
-Υπάρχει σεβασμός των πολιτών προς την ηγεσία και το αντίστροφο, αφού υπάρχουν ηγέτες (και όχι εξουσιαστές ή απλά διαχειριστές ενός φαύλου συστήματος) που διοικούν με το παραδείγμα τους , δίνουν όραμα και πάνω από όλα οι άρχοντες έχουν υποχρεώσεις και καθήκοντα και όχι "δικαιώματα"!
-Υπάρχουν πολίτες που ενδιαφέρονται για την κοινότητα και όχι μικρόψυχοι ,εγωκεντρικοί ιδιώτες !
-Η εκκλησία εκτελεί την πνευματική της αποστολή , μετέχει στο γίγνεσθαι και στα ιστορικά δρώμενα, με τον δικό της τρόπο, βοηθά εκεί που υπάρχει ανάγκη. Η εκκλησία δεν συγκεντρώνει πλούτο, δεν επεμβαίνει στα της Πολιτείας με τρόπο που να εξυπηρετεί μόνο και μόνο τα συμφέροντα της,νοιάζεται για τους ανθρώπους της χώρας της πάνω απ' όλα και όχι για όλους της γης τους κολασμένους. Ούτε 'κοσμικό κράτος", ούτε όμως και "κληρικοκρατία.
-Ο στρατός είναι Τάγμα Ιπποτών, όχι συνονθύλευμα υπέρβαρων, ωχαδελφιστών, λουφαδόρων, καρριεριστών. Ο στρατός είναι η κάστα των Φυλάκων -Ξατρίγιας της Πλατωνικής Πολιτείας και όχι το τελευταίο καταφύγιο (όπως και οι μονές) των αποτυχημένων της ζωής.
-Δεν υπάρχει αστυνομοκρατία και καταστολή, οι δυνάμεις προστασίας της Πολιτείας και των Πολιτών υπάρχουν για να προστατεύουν και όχι για να "καταστέλλουν" όπως στις δημοκρατίες.
-Υπάρχει Ήθος και Κώδικας Τιμής και όχι ηθικολογία και ψευτοηθική. Υπάρχει κοινωνική δικαιοσύνη και κράτος δικαίου, το χρήμα και ο χρυσός δεν κυβερνά !
-Υπάρχει Αριστοκρατία φυσική και αξιοκρατία, δεν υπάρχει νεποτισμός και αχρηστοκρατία όπως στις μέρες μας !
Στη δική μας πατρίδα, οι οικογένειες μαζεύονται το βράδυ γύρω από το τραπέζι και συζητούν τα της καθημερινότητας, οι παππούδες διηγούνται ιστορίες και παραμύθια γύρω από το τζάκι, οι νέοι και οι νέοι ερωτεύονται , αφού ο Έρωτας είναι πραγματικά ελεύθερος ,δεν υπάρχει ούτε ελευθεριότητα ούτε εμπορευματοποίηση αυτού του υψηλού συναισθήματος!
ΑΥΤΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ, επειδή όμως σήμερα η νεοελλάδα δεν είναι αυτό που θα έπρεπε να είναι η πατρίδα μας ,όπως και καμιά σύγχρονη "πατρίδα" του μεταμοντέρνου δυτικού κόσμου, η δική μας πατρίδα βρίσκεται εκεί που πολεμούν για τις Ιδέες μας και "συμπατριώτες" μας αυτοί που έχουν τις ίδιες Ιδέες με μας!

ΛΕΥΚΗ ΦΡΟΥΡΑ

Πηγή

ΓΙΑ ΠΟΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΜΟΥ ΜΙΛΑΣ;

Του Μάνου Πεπονάκη

Σε ακούω τα δύο τελευταία χρόνια -που η κρίση έχει εγκατασταθεί για τα καλά στα σπίτια μας- να μιλάς ακατάπαυστα και να λες ότι πρέπει να σώσουμε την Ελλάδα. Ότι η Ελλάδα είναι πάνω απ’ όλα. Για ποια Ελλάδα μου μιλάς; Πες μου!!! Δε με νοιάζει αν είσαι δεξιός, αριστερός, κεντρώος, φιλελεύθερος, σοσιαλιστής, εθνικιστής, κομμουνιστής. Πες μου!! Για ποια Ελλάδα μου μιλάς;

Γεννήθηκα στην Ελλάδα της «Αλλαγής». Στην Ελλάδα που επούλωσε τις κακοφορμισμένες πληγές του εμφυλίου ανοίγοντας καινούριες πληγές που χαίνουν μέχρι και σήμερα. Στην Ελλάδα της κλαδικής, του κρατικοδίαιτου συνδικαλισμού, των κρατικοδίαιτων ρετιρέ των ΔΕΚΟ. Στην Ελλάδα που διόγκωσε τον ήδη υπερμεγέθη δημόσιο τομέα. Στην Ελλάδα που έκανε τον ιδιωτικό τομέα παραμάγαζο του δημοσίου με τις κοινωνικές επιχειρήσεις, Που έκλεισε βιομηχανίες, που έκαψε σε μια νύχτα πολυκαταστήματα. Για αυτήν την Ελλάδα μου μιλάς;

Πήγα σχολείο στην Ελλάδα της «Κάθαρσης». Με ντέτεκτιβ και υποκλοπές, με ειδικά δικαστήρια θέαμα προς τέρψιν των πολλών και καθαρτήριο των ολίγων. Με βαφτιστήρια στη βολή και λιτότητα στους πολλούς. Με τα σύνορα ξέφραγο αμπέλι και με αόρατους εχθρούς. Με συλλαλητήρια για το όνομα ενός κράτους, που έμεινε πουκάμισο αδειανό. Για αυτήν την Ελλάδα μου μιλάς;

Πήγα Λύκειο και Πανεπιστήμιο στην Ελλάδα του «Εκσυγχρονισμού». Στην Ελλάδα που έτρωγε πολύ. Που έκανε μια πατάτα ευτυχισμένη. Που ξόδευε κοινοτικές επιδοτήσεις, προορισμένες για τη βελτιστοποίηση της παραγωγής σε πολυτελή αυτοκίνητα, μεζονέτες, σε σκυλάδικα (νυχτερινά κέντρα τα έλεγαν, συγγνώμη) της Αθήνας και της επαρχίας. Στην Ελλάδα του lifestyle, των περιοδικών του Κωστόπουλου με νύχτες στην Μύκονο με την πανσέληνο μαζί. Στην Ελλάδα που γέμισε ΑΕΙ και ΤΕΙ χωρίς να ξέρει τι επιστήμονες θα βγάλει και που θα τους απορροφήσει. Στην Ελλάδα που πέταξε τις οικονομίες της στο χρηματιστήριο, σε δάνεια και κάρτες. Στην Ελλάδα που μαγείρευε στοιχεία για να δειχθεί πιο όμορφη. Στην Ελλάδα που οι νόμοι κατέληγαν νεκρό γράμμα και οι διαδικασίες ήταν διάτρητες. Για αυτήν την Ελλάδα μου μιλάς;

Έκανα μεταπτυχιακό, δούλεψα και πήγα στο Στρατό στην Ελλάδα της «Επανίδρυσης του Κράτους». Στην Ελλάδα που θεώρησε μαγκιά να κλέβεις το κράτος και να μην πληρώνεις τους φόρους σου. Στην Ελλάδα της νόμιμης προμήθειας. Στην Ελλάδα που ισχυριζόταν ότι «το νόμιμο είναι και ηθικό». Στην Ελλάδα με τους ράθυμους ρυθμούς από την κεφαλή μέχρι τα πόδια του κράτους. Στην Ελλάδα που έπρεπε να τακτοποιήσει «τα δικά μας τα παιδιά» με γαλάζιες συνεντεύξεις. Στην Ελλάδα των ρουσφετολογικών προγραμμάτων stage. Στην Ελλάδα των κουμπάρων και των κολλητών. Για αυτήν την Ελλάδα μου μιλάς;

Απολύθηκα από το Στρατό στην Ελλάδα του Μνημονίου. Στην Ελλάδα που έφτασε στο μη περαιτέρω. Στην Ελλάδα που δανείζεται για να πληρώσει μισθούς και συντάξεις. Με την οικονομία στα τάρταρα και την κοινωνία στα κάγκελα. Εξοντωμένη, ταπεινωμένη και στα πρόθυρα κατάρρευσης. Για αυτήν την Ελλάδα μου μιλάς;

Για ποια Ελλάδα μου μιλάς; Γιατί αυτές τις Ελλάδες που έζησα και συνεχίζω να ζω δεν τις θέλω… Εγώ άλλη Ελλάδα θέλω. Την Ελλάδα που με έμαθαν να αγαπώ οι δάσκαλοί μου. Την Ελλάδα που κάποτε ήταν το λίκνο του πολιτισμού. Την Ελλάδα που μαζεύεται τις Κυριακές τα μεσημέρια γύρω από το τραπέζι. Την Ελλάδα που νοιάζεται. Την Ελλάδα που δημιουργεί, που σχεδιάζει, που έχει ανοικτή την αγκαλιά της και προσφέρει το καλύτερο εαυτό της στους ανθρώπους που έρχονται από μακριά για να θαυμάσουν τις ομορφιές της και τον πολιτισμό της, πράγματα που η ίδια τα ξέχασε. Την Ελλάδα του ήλιου, της θάλασσας, της δημιουργίας, της αξιοπρέπειας, της σκληρής δουλειάς. Αν έχεις άλλη Ελλάδα στο μυαλό σου, μη με υπολογίζεις…

Πηγή