ΤΟ DNA ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ.

Έρευνα για τη γονιδιακή σχέση Μακεδόνων, Σλάβων και Σκοπιανών µε τους αρχαίους Μακεδόνες, ξεκίνησε ο καθηγητής Γενετικής Ιατρικής στο Πανεπιστήµιο Ουάσινγκτον του Σιάτλ, κ. Γιώργος Σταµατογιαννόπουλος.

Αγανακτησμένος με την αυθαίρετη «παραποίηση» που παρατηρείται στο Διαδίκτυο σχετικά µε την καταγωγή των Μακεδόνων, αντιδρά : «Το Διαδίκτυο είναι αυτό που "διαχειρίζεται" και διδάσκει την παγκόσµια Ιστορία. Αν δηµοσιεύει κάποιος επιστηµονικές εργασίες µόνο στα ελληνικά, είναι άχρηστο. Πρέπει να δηµοσιεύει και στα αγγλικά. Σήµερα – δυστυχώς– υπάρχει ΜΙΑ γλώσσα, όπως στους ελληνιστικούς χρόνους που ήταν τα ελληνικά. Οι Ελληνες είµαστε φουσκωµένα µπαλόνια. Δεν κάνουµε τίποτα».
Ο έλληνας καθηγητής γνωρίζει ότι τέτοιου είδους προσπάθειες είναι πολυδάπανες και χρονοβόρες αλλά πρέπει κάποτε να γίνουν!
«Πρέπει να προλάβουµε» λέει ο καθηγητής. «Σε λίγα χρόνια θα έχουµε τόσο αναµειχθεί, που δεν θα βγαίνει πλέον άκρη. Πρέπει να διαφυλάξουµε – έστω στο εργαστήριο – τη γενετική ιδιοµορφία των πληθυσµών. Και των ελληνικών», δηλώνει στην εφημερίδα τα «ΝΕΑ» και προσθέτει: «Για να µελετηθεί το γονιδίωµα του Φιλίππου π.χ., απαιτούνται 5-10 εκατοµµύρια δολάρια. Κι εγώ δεν έχω ούτε τόσο χρήµα ούτε τόσο χρόνο»!
Σε οµιλία του στην Ακαδηµία Αθηνών µε θέµα «H καταγωγή των Μακεδόνων - Ιστορία, γενετική και το Διαδίκτυο» ο έλληνας γενετιστής έθεσε ερωτήµατα και, µε βάση τα πρώτα αποτελέσµατα των συγκριτικών ερευνών σε επίπεδο γενετικού υλικού, έδωσε τις ακόλουθες απαντήσεις:

Είναι οι Σκοπιανοί Σλάβοι;

«Οι Σκοπιανοί, οι Ρώσοι, Πολωνοί, Ουκρανοί (αλλά και Σέρβοι, Βόσνιοι, Βούλγαροι) αποδείχτηκε πως έχουν κοινά γενετικά χαρακτηριστικά».

Είναι Σλάβοι, εξελληνισµένοι, οι Μακεδόνες;

«Κατηγορηµατικά όχι. Εχουν παρόµοιες συχνότητες γενετικών πολυµορφισµών µε Τούρκους και Ιταλούς, όχι όµως µε τους Σκοπιανούς. Υπάρχουν πλέον ισχυρότατες ενδείξεις ότι η λεγόµενη ινδοευρωπαϊκή φυλή έρχεται από την Ανατολή κι όχι από τον Βορρά. Οι Έλληνες είµαστε Ανατολίτες. Και τα περί καθαρότητας της ελληνικής φυλής είναι ανοησίες».
Πηγή

ΟΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ.

Της Χριστιάννας Λούπα

Στο όνομα του ισορροπισμού και του στρογγυλέματος των αιχμηρών σημείων της Ιστορίας, κάποια γεγονότα περνούν σχεδόν απαρατήρητα στα ψιλά των εφημερίδων, οι ιθύνοντες μεθοδικά τα σπρώχνουν κάτω από το χαλί και τα λοβοτομημένα ΜΜΕ τα απαξιώνουν, ρίχνοντας το βάρος σε άλλες εμπορικότερες και μεγαλύτερης λαϊκής κατανάλωσης ειδήσεις. Φτάσαμε στο σημείο μάλιστα, να απαγορεύσουμε στους Κύπριους φοιτητές της Κομοτηνής να τοιχοκολλήσουν το ψήφισμα διαμαρτυρίας τους για το ψευδοκράτος της βόρειας Κύπρου στην κεντρική είσοδο του τουρκικού Προξενείου, υποχρεώνοντάς τους να το αναρτήσουν σε ένα ταμπλό πίσω στο γκαράζ! (Για να το δει ποιος, άραγε;)

Σε μια εποχή επιλεκτικής ιστορικής μνήμης και πολιτικού στρουθοκαμηλισμού εξ άλλου, θυμάται άραγε κανείς ότι στις 15 Νοεμβρίου 1983 ανακηρύχθηκε το ψευδοκράτος της τουρκικής δημοκρατίας της βόρειας Κύπρου; Το μόρφωμα αυτό δεν έχει αναγνωριστεί από καμιά χώρα πλην βεβαίως της Τουρκίας, η οποία επιμένει να προσπαθεί για την αναγνώριση και συνεχίζει να απεργάζεται μεθόδους για την αναβάθμιση του ψευδοκράτους με άλλοθι την έξοδο των Τουρκοκυπρίων από τη λεγόμενη απομόνωση. Επιπρόσθετα, προσπαθεί να προωθήσει και να επιβάλει την αναβάθμισή του ακόμη και μέσα από την πρόταση που η τουρκοκυπριακή πλευρά έχει καταθέσει στις διαπραγματεύσεις για το περιουσιακό. Αυτή η πρόταση προσπαθεί να νομιμοποιήσει το ψευδοκράτος με το να το παρουσιάζει ότι, δήθεν, είναι νόμιμος κάτοχος των περιουσιών των Τουρκοκυπρίων, που δήθεν έχει το δικαίωμα να τις ανταλλάξει με ελληνοκυπριακές περιουσίες. Επί πλέον, οι εορτασμοί από τουρκικής πλευράς κατά την επέτειο ίδρυσης του ψευδοκράτους, φανερώνουν την παντελή έλλειψη καλής προθέσεως εκ μέρους της γείτονος για την επίλυση του κυπριακού.

Μετά την τουρκική εισβολή το καλοκαίρι του 1974, τη διχοτόμηση της Κύπρου και τον βίαιο εκπατρισμό των Ελληνοκυπρίων από το βόρειο τμήμα του νησιού ωστόσο, κάποιοι με πείσμα αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές τους εστίες και παρέμειναν στα κατεχόμενα εδάφη, ελπίζοντας ότι μετά την εκεχειρία θα μπορούσαν να συνεχίσουν μια φυσιολογική ζωή, διατηρώντας τα βασικότερα ανθρώπινα δικαιώματά τους. Πλανήθηκαν όμως πλάνην οικτράν. Είκοσι χιλιάδες ήταν αρχικά, τώρα έχουν μείνει λιγότεροι από πεντακόσιους. Οι άνθρωποι αυτοί, δεν είναι παρά «ελεύθεροι πολιορκημένοι» μέσα στην ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Μολονότι κατά την Συμφωνία της Τρίτης Βιέννης (2/8/1975), που υπογράφηκε μεταξύ Κληρίδη και Ντενκτάς, ο τελευταίος δεσμεύτηκε ότι στους «εγκλωβισμένους» «θα παρασχεθή πάσα βοήθεια δια να δύνανται να διάγουν μίαν ομαλήν ζωήν, περιλαμβανομένων διευκολύνσεων εις τον εκπαιδευτικόν τομέα και δια την άσκησιν της θρησκείας των…», η γειτονική χώρα αποδεικνύεται επίορκος για μια ακόμη φορά.

Ο Ελληνισμός της βόρειας Κύπρου καθημερινά συρρικνώνεται. Τη συντριπτική πλειοψηφία αποτελούν υπερήλικες ριζωμένοι στη γη τους, ενώ, αν ο αριθμός συνεχίσει την καθοδική πορεία του, σε λίγο κάθε αναφορά στο θέμα θα αποτελεί πλέον νεκρολογία, αφού πρόκειται για Ελληνισμό με ημερομηνία λήξεως, πράγμα που αποτελεί και τον απώτερο σκοπό της Τουρκίας, άλλωστε, κατά τα ειωθότα.

«Η Ευρώπη δεν αφορά μόνο υλικά αποτελέσματα.», είχε πει παλιότερα ο Jacques Delors, «Αφορά το πνεύμα. Η Ευρώπη εκφράζει μια νοοτροπία». Τι να συμπεράνουμε επομένως εμείς οι ταπεινοί, αλλά σκεπτόμενοι άνθρωποι; Ποια είναι αυτή «η νοοτροπία», που εκφράζει η Ευρώπη; Να επιτρέπει μέσα στο έδαφός της κατάφωρες παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Να ανέχεται τη διατήρηση στρατευμάτων κατοχής στο έδαφος ενός κράτος – μέλους από ένα επίδοξο μέλος; Η συμμόρφωση της Τουρκίας με το κοινοτικό κεκτημένο και τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου νομίζουμε ότι θα έπρεπε να αποτελεί «conditio sine qua non». Διαφορετικά «το πνεύμα» και «η νοοτροπία» της Ευρώπης κινδυνεύουν να θεωρηθούν κούφια λόγια χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο και τα θεμέλια της ευρωπαϊκής οικογένειας σαθρά και άνευ ερείσματος.

Πηγή

ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ κ. ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ.

Προς

Τους κ. Δημοσιογράφους

των Αθηναϊκών Τηλεοπτικών Σταθμών.

Αθήνα.

Αγαπητοί μου,

κάθε μέρα µας “βοµβαρδίζετε”, από το πρωί μέχρι το βράδυ, µε σενάρια τρόµου. “Έρχονται νέα σκληρά µέτρα”, “τα χειρότερα είναι µπροστά”, “δεν γλυτώνουµε την πτώχευση” και άλλα βαρύγδουπα. Για ποιο λόγο συντηρείτε και συχνά ενισχύετε το κλίμα πανικού; Τι κερδίζετε; Η κατάσταση σίγουρα δεν είναι ευχάριστη, αλλά μπορείτε να μου πείτε σε τι βοηθάει η μονότονη επανάληψη των πιο απαισιόδοξων προβλέψεων;Πείτε την είδηση και αφήστε τους σχολιασμούς των πεφωτισμένων αναλυτών από τα τηλεπαράθυρα. Κατηγορείτε το πολιτικό σύστημα, αναφέρεστε καθημερινά στη διαπλοκή αλλά ξεχνάτε ότι η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών, όταν αναφέρεται στη διαπλοκή, συμπεριλαμβάνει και τα ΜΜΕ. Αλήθεια, έχετε αναρωτηθεί ποτέ, γιατί; Θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να μάθουμε και εμείς την απάντηση.

Με εκτίμηση

λιθο...Βόλος

ΘΡΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΛΗΣΤΟΙ.

Σ αυτή τη χώρα, ένα είναι σίγουρο. Έχουμε πάρει τη ζωή μας λάθος, αλλά δε λέμε να αλλάξουμε ζωή. Από πού να ξεκινήσει κανείς, από την πολιτική, την κοινωνία, την οικονομία, την παιδεία, από πού; Κρίση, κρίση, κρίση παντού και πολυεπίπεδη.

Σαν να μη μας έφτανε λοιπόν η κρίση, οι κάθε λογής αναλυτές και κάθε είδους σωτήρες της χώρας αυτής, με μακροσκελείς και εκκωφαντικές αναλύσεις, εμφανίζονται στα δελτία των 8 και προσπαθούν να μας αναλύσουν τα αίτια που τη δημιούργησαν και σπάνια ασχολούνται με το πώς θα ξεκινήσουμε σαν λαός για την ανατροπή αυτής της κατάστασης μοιράζοντας αναλογικά τα βάρη. Κατά καιρούς βέβαια εμφανίζονται και διάφοροι τύποι που περιδιαβαίνουν τα κανάλια για λίγα λεπτά δημοσιότητας και προτείνουν λύσεις. Κοντά σ΄ αυτούς και ο Δημήτρης Δασκαλόπουλος (αυτός δεν το κάνει για τη δημοσιότητα, αλλά για άλλους λόγους), πρόεδρος των βιομηχάνων*, ο οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ δήλωσε πρόσφατα, ότι: «Τώρα πρέπει να εξυγιάνουμε τις άρρωστες ΔΕΚΟ και να καταργήσουμε τους άχρηστους φορείς, οργανισμούς και θέσεις του Δημοσίου». Επεσήμανε μάλιστα, πως ο ιδιωτικός τομέας δεν έχει υπεράριθμους, αφού έχουν απολυθεί 160 χιλιάδες υπογραμμίζω εγώ.

Ο καθένας μπορεί να ερμηνεύσει τις δηλώσεις, ανάλογα από την όχθη του ποταμού στην οποία βρίσκεται. Εγώ λοιπόν που βρίσκομαι στην απέναντι όχθη, διαπιστώνω μια προσπάθεια αποπροσανατολισμού, για να αποφύγουν οι βιομήχανοι τη δίκαιη οργή των ανέργων αλλά και του κόσμου, που αφού τον αφαίμαξαν με το χρηματιστήριο, αφού πήραν τεράστια ποσά για δήθεν επενδύσεις, κοιτάζοντας μόνο τον ευατούλη τους, έρχονται να κατηγορήσουν το δημόσιο τομέα και τους άχρηστους τώρα φορείς του, ως τον κύριο υπεύθυνο για την κρίση και την πιθανή χρεοκοπία της χώρας.

Οι βιομήχανοι, νίπτουν τας χείρας τους και παραβλέπουν τις δικές τους τεράστιες ευθύνες. Στην προσπάθειά τους να γλυτώσουν τις τεράστιες περιουσίες τους και το τομάρι τους, αναζητούν τα αίτια του κακού στους …άλλους, κλείνοντας τα μάτια για τις δικές τους ευθύνες. Κατηγορούν τους πάντες, αλλά κανείς τους δε μιλάει για τα καρτέλ που έχουν δημιουργήσει, για τις πελατειακές τους σχέσεις με το πολιτικό σύστημα, για τις ευνοϊκές ρυθμίσεις από το κράτος, για την απροθυμία τους να επενδύσουν δικά τους κεφάλαια, για τις κοινοτικές επιδοτήσεις κ.α.

Δε μας είπε όμως ο πρόεδρος των βιομηχάνων, το φαύλο δημόσιο και οι φορείς του, με ποιους διαπλεκόταν; Με τον απλό τον κόσμο ή με το σινάφι του; Ποιοι πλούτιζαν από τις αμαρτωλές συμβάσεις; Οι εργαζόμενοι; Όταν το δημόσιο σκορπούσε τα χρήματα (τότε που η αγελάδα ήταν παχιά) και εσείς, οι βιομήχανοι, τα παίρνατε διασφαλίζοντας έτσι τη βιωσιμότητα των επιχειρήσεών σας (κρατικοδίαιτες επιχειρήσεις), ήταν καλό το δημόσιο; Τότε δεν υπήρχαν πλεονάζοντες δημόσιοι υπάλληλοι; Γιατί δε κατήγγειλες τότε, αυτά που καταγγέλλεις τώρα; Αλλά έτσι είναι. Τώρα που δεν υπάρχουν χρήματα, να πετάξουμε στους δρόμους τους εργαζόμενους. Πάλι καλά που δεν πρότεινες να τους ρίξουμε και στην πυρά.

Κύριε Δασκαλόπουλε, την επόμενη φορά που θα δώσεις συνέντευξη, μην ξεχάσεις να κλάψεις για τους 160.000 απολυμένους του ιδιωτικού τομέα, που κανένας δε νοιάζεται. Όταν όμως κλείσει η κάμερα, είμαι σίγουρος ότι θα γελάς για την πλήρη απελευθέρωση της αγοράς εργασίας, και τη δυνατότητα που θα έχεις εσύ και η παρέα σου να προσλαμβάνεις αυτούς που απέλυσες, απροστάτευτους από τις εργοδοτικές σας αυθαιρεσίες. Να γιατί σας λένε κοινωνικά ανάλγητους. Να γιατί σας κατηγορούν για κοινωνικό κανιβαλισμό. Να ξέρεις όμως κάτι. Τα φάσκελα τελείωσαν. Τώρα θα έχει πέτρες.

* Πιστεύω ότι οι απόψεις του κ Δασκαλόπουλου, δεν υιοθετούνται από το σύνολο των βιομηχάνων, αφού υπάρχουν πάντα οι εξαιρέσεις.

λιθο...Βόλος

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 1973.

Αφιερωμένο στη σημερινή νεολαία που ονειρεύεται,που αμφισβητεί,που επαναστατεί.Συγνώμη για αυτή την πατρίδα που σας παραδίδω.

ΟΙ ΠΛΗΓΕΣ ΚΑΙ Η ΣΑΠΙΛΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ.

Του Κώστα Ματζίρη

Πολλές είναι οι 'πληγές' του ελληνικού λαού διαχρονικά, που αν τολμήσεις να τις 'ξύσεις' σίγουρα θα έχουμε επεισόδιο ακατάσχετης αιμορραγίας. Αναφέρομαι συγκεκριμένα στα όσα μύρια κακά ταλανίζουν το σινάφι μας και επαναπαυόμαστε στη δήθεν εκπεμπόμενη σιγουριά κάποιων ισχνών δεδομένων χωρίς να τολμούμε να αλλάξουμε συμπεριφορές και άσχημες νοοτροπίες. Αν αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε σε αθλιότατη κοινωνική και οικονομική κατάσταση έχω την πεποίθηση ότι αυτό οφείλεται πέραν των όποιων άλλων λαθών και εγκλημάτων των κυβερνήσεων της μεταπολίτευσης αλλά και των άστοχων χειρισμών και των υπόλοιπων κομμάτων της αντιπολίτευσης -που λειτουργούν ουτοπικά- κυρίως σε τέσσερις (4) δαιμονικές 'πληγές' , που πρέπει να επουλωθούν τάχιστα.

1. Στην τερατόμορφη γραφειοκρατία, όπου ο απλός πολίτης σέρνεται σαν ρεμάλι πέρα δώθε από άσχετα άτομα που έχουν βολευτεί και ικανοποιούν τις ορέξεις τους έχοντας μάλιστα ηγετικό προφίλ που τους δίνει η καρέκλα που κάθονται και σε στέλνουν απ' τον Άννα στον Καϊάφα. Μια καθημερινή ταλαιπωρία, που οδηγεί σε εκνευρισμό τον πολίτη αυτής της χώρας και πολλές φορές σε απόγνωση.

2. Στο λαϊκισμό, όπου οι ηγέτες όλων των κομμάτων αυτού του τόπου με την ανεξάντλητη υποσχεσιολογία τους έχουν 'φλομώσει' στο ψέμα ειδικά πριν τη διεξαγωγή των όποιων εκλογών-εθνικών ή ευρωβουλευτικών η αυτοδιοικητικών-τάζοντας 'λαγούς' και 'πετραχήλια' στους ανθρώπους του μεροκάματου ,κοροϊδεύοντας προκλητικά τα περήφανα γηρατειά και δίνοντας με τον υποκριτικό τους μανδύα κάλπικες υποσχέσεις στα νιάτα , τη γενιά του αύριο, στα παιδιά μας. Κι ύστερα θέλουν να τους μιλήσουν να συμμετέχουν στα κοινά , να 'πετάξουν' την αναξιοπιστία τους στη πολιτική και να ψηφίζουν.

3. Στο πολιτικό ναρκισσισμό. Ερχόμενος στα καθ' ημάς θέλω να υποστηρίξω και την άποψη ότι τελικά για ότι γίνεται σ' αυτόν τον τόπο φταίνε μόνο οι όποιοι άλλοι. Λες και μας έχουν μπολιάσει με το μπόλι της προσωπικής αυθεντίας και δεν έχουμε καμιά ευθύνη για ότι γίνεται έξω από το σπίτι μας. Έτσι , όμως, δεν αναλαμβάνουμε πρωτοβουλίες, βαλτωνόμαστε στη σαθρή καθημερινότητα χωρίς να συμμετέχουμε και καθισμένοι στον καναπέ του καθιστικού αναλισκόμαστε στην ατέρμονη κριτική επί των πάντων.

4. Στον άκρατο κι απίστευτο τοπικό αριστερισμό. Εδώ θέλω να διευκρινίσω ότι δεν αναφέρομαι σε καμιά περίπτωση στην ιδεολογία των αριστερών κομμάτων, που προσβλέπουν στην προσφορά και στην καταξίωση του ατόμου στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Πιστεύω , όμως, ότι η πρακτική των περισσότερων αριστεριστών οδεύει μόνο στην οικειοποίηση και καπήλευση όλων των αγώνων, στην απομόνωση απ' το υπόλοιπο ασύγκριτα μεγαλύτερο κοινωνικό κομμάτι της πατρίδας, στην υιοθέτηση μόνο των δικαιωμάτων και καθόλου υποχρεώσεων και στη επιμονή ουτοπικών απόψεων άμα και πρακτικών. Έτσι όμως χάνεται ο προοδευτισμός που ευαγγελίζονται.

Αναφέρθηκα κυρίως στις 4 αυτές γάγγραινες του κοινωνικού μας συστήματος, γιατί αποτελούν εθνικό μας προϊόν , που σπάνια συναντάς στη υπόλοιπη Ευρώπη και τον κόσμο ολόκληρο. Είναι επιτακτική ανάγκη να τινάξουμε από πάνω μας τη σαπίλα, που προέρχεται από τις προαναφερθείσες αιτίες , γιατί μόνο έτσι μπορούμε να ελπίζουμε σε ένα καλύτερο 'αύριο' για αυτή τη χώρα και να μπούμε σε τροχιά ανάπτυξης και προόδου , που τόσο πολύ έχουμε ανάγκη!!!
http://matziriskostas.blogspot.com/

...ΗΡΘΕ Ο ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ.

Προσήλθαμε λοιπόν στις κάλπες (άλλοι απείχαν συνειδητά) και ψηφίσαμε Περιφερειάρχες, Δημάρχους και Συμβούλους. Εδώ και ένα μήνα οι αντιπαραθέσεις περιστρέφονταν γύρω από τις αυτοδιοικητικές εκλογές, αλλά από την ατζέντα απουσίαζε παντελώς η … Αυτοδιοίκηση!

Άλλοι μιλούσαν για δημοψήφισμα, άλλοι έβαζαν διλήμματα περί εκλογών με αποτέλεσμα να μη γίνει καμία κουβέντα για τον «Καλλικράτη», μια διοικητική μεταρρύθμιση με πολλούς φίλους αλλά και ορκισμένους εχθρούς, δείχνοντας το στίγμα της πολιτικής τους μιζέριας. Έτσι χάθηκε μια χρυσή ευκαιρία να συζητήσουμε για αυτή τη διοικητική μεταρρύθμιση, να μιλήσουμε για την παθογένεια και τα αδιέξοδα των ΟΤΑ, τις λύσεις και τις προοπτικές. Χάσαμε την ευκαιρία να θέσουμε ερωτήματα για ένα πολιτικό σύστημα που με την πολυνομία αλλά και την ατιμωρησία, εξέτρεφε την αδιαφάνεια και μετέτρεψε τους ΟΤΑ σε «όχημα» πελατειακής πολιτικής.

Ποιος αναφέρθηκε στις Δημοτικές επιχειρήσεις και τη μετατροπή τους σε Α.Ε; Ποιος τόλμησε να μιλήσει για τα δάνεια των Δήμων και τις εγκρίσεις δαπανών για προμήθεια υπερτιμολογημένων υλικών (σύμφωνα με την έρευνα του Υπ. Οικονομικών); Ποιος μίλησε για τη διαφθορά στους ΟΤΑ; Αναφέρθηκε κανείς στο πλεονάζον προσωπικό των ΟΤΑ; Δυστυχώς κανείς δε φρόντισε να ρίξει λίγο έστω φως στρέφοντας τη κουβέντα και προς αυτή τη κατεύθυνση. Οι καλοπληρωμένες εμφανίσεις των υποψηφίων στα ΜΜΕ, ήταν έντεχνα προσχεδιασμένες και πολλές συνεντεύξεις «στημένες», έτσι ώστε να μη γίνει καμία αναφορά για τα καυτά αυτά ζητήματα.

Οι εκλογές λοιπόν τελείωσαν και ο «Καλλικράτης» ήρθε. Ευχή όλων μας είναι να έρθει και ο εξορθολογισμός των δαπανών στην τοπική αυτοδιοίκηση και να εκλείψουν οι τεράστιες δαπάνες για ασήμαντες ή ελλιπείς υπηρεσίες προς τους δημότες. Πρέπει επιτέλους να κλείσουν τα «παράθυρα» της διαφθοράς, να εκλείψει η γραφειοκρατία και η μικροπολιτική των διοικούντων της. Έτσι, γκρεμίζοντας το παλιό αυτοδιοικητικό οικοδόμημα, να προσδοκούμε ότι κάποια στιγμή θα απολαμβάνουμε και εμείς οι νότιοι, ότι και οι πολίτες των περισσότερων ευρωπαϊκών Δήμων.

λιθο...Βόλος

ΕΙΝΑΙ Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ. ΝΑΙ Ή ΟΧΙ;

Δε γνωρίζω, σε ποιο βαθμό πιστεύετε ότι οι δημοσκοπήσεις επηρεάζουν την κοινή γνώμη ή επηρεάζουν αυτούς που παίρνουν αποφάσεις. Η αμερινακική τοποθεσία www.topix.com, κάνει δημοσκόπηση για το αν η Μακεδονία είναι Ελληνική ή όχι. Θεωρώ ότι είναι χρέος μας όχι μόνο διαθέσουμε ένα λεπτό και να ψηφίσουμε, αλλά και να ενημερώσουμε φίλους και γνωστούς στην Ελλάδα και το εξωτερικό για αυτή τη δημοσκόπηση.

Η διαδικασία είναι απλή. 

Μπαίνετε στο :  http://www.topix.com/forum/world/macedonia/TAAAAFN23PMGMJ147.   Επιλέγετε το YES και βλέπετε το αποτέλεσμα εκείνης της χρονικής στιγμής.

λιθο...Βόλος

ΤΟ ΣΟΦΟ ΜΗΝΥΜΑ.

Του Ανδρέα Πετρουλάκη

Ένας ακροδεξιός στα Γρεβενά παίρνει τηλέφωνο έναν του ΚΚΕ στην Αριδαία και έναν του Κουβέλη στα Χανιά και τους ρωτάει τι θα ψηφίσουν ώστε ανάλογα να αποφασίσει τι θα ψηφίσει κι ο ίδιος. Ένας δεξιός στα Σούρμενα συνεννοείται με έναν αντιεξουσιαστή στα Εξάρχεια και έναν πασόκο στη Φολέγανδρο για το αν θα πάνε να ψηφίσουν και τι ο καθένας τους. Σε όλη τη Ελλάδα έχουν ανάψει τα τηλέφωνα ώστε οι πολίτες, ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων, να συντονίσουν την ψήφο τους για να δημιουργηθεί το κατάλληλο μίγμα στα τελικά αποτελέσματα το οποίο θα στείλει το σωστό για την περίσταση μήνυμα προς την κυβέρνηση και τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Όσο αλήθεια είναι όλα αυτά τόσο υπαρκτή είναι αυτή η θεμελιώδης βλακεία που ακούμε επί τετραετίες για τον σοφό λαό που ψηφίζει σοφά. Και στέλνει το άλλο ανύπαρκτο πράγμα, αυτό που ονομάζουμε μήνυμα, το οποίο όπως όλοι καταλαβαίνουμε είναι επίσης σοφό.

Η κολακεία του λαού από τα κόμματα δεν έχει όρια. Είναι όμως άλλο πράγμα σε μια δημοκρατία να σέβεσαι με ευλάβεια τη λαϊκή ψήφο ό,τι αποτέλεσμα και αν παραγάγει, και άλλο πράγμα της δίνεις υπόσταση θεϊκής νομοτέλειας. Άλλο πράγμα να πιστεύεις ότι ο λαός είναι κυρίαρχος και άλλο να πιστεύεις ότι είναι σοφός. Και αντί να αποδέχεσαι την απλή αλήθεια ότι ανάμεσα στους πολίτες υπάρχει πανσπερμία απόψεων, γνώσεων, προβλημάτων, στάσεων ζωής, επιρροών, εμμονών, ιδιαιτεροτήτων και όλων αυτών των πραγμάτων, τέλος πάντων, που ωθούν κάποιον να ψηφίσει έτσι ή αλλιώς, μιλάς σαν το εκλογικό σώμα να είναι μονοπρόσωπο, μονοσήμαντο, και σοφό βεβαίως.

Και αφού αρχίσει το ένα ψέμα ακολουθούν αβίαστα τα επόμενα. Διαλέγεις το κομμάτι του αποτελέσματος που ταιριάζει με την προαποφασισμένη πολιτική ερμηνεία που θα δώσεις θεωρώντας το επίσης μονοσήμαντο. Οι άλλοι διαλέγουν τα υπόλοιπα κομμάτια με τα ίδια κριτήρια και αρχίζει το κανονικό δούλεμα, δηλαδή οι παράλληλοι μονόλογοι ευχαριστημένων κωφών και ανέπαφων με την συνολική πραγματικότητα , αυτό δηλαδή που έχουμε μάθει αδιαμαρτύρητα να ονομάζουμε πολιτικό διάλογο.

Στο μεταξύ ο σοφός μπορεί να απέχει των εκλογών σε ποσοστά μέχρι 60% (ξεπερνώντας τον «αφελή» και « απολίτικο» αμερικανικό λαό) και να ψηφίζει το ίδιο καλά Ποδηλάτες και Χρυσή Αυγή, Ψινάκη και Καμίνη, Ψωμιάδη και Μπουτάρη. Και αντί οι πολιτικοί να κάνουν το αυτονόητο, να αναγνωρίσουν δηλαδή τα υπαρκτά πλειοψηφικά και μειοψηφικά ρεύματα που δημιουργεί κάθε φορά η πολιτική συγκυρία και να προσπαθήσουν να τα ερμηνεύσουν στην ποικιλία τους, αναγνωρίζοντας την περιπλοκότητα που έχει η κοινωνία, ο λαός της και η ίδια η ζωή, τα βάζουν όλα στην ίδια μασχάλη του κολοβού μηνύματος. Ας προσέξουν όμως γιατί ο σοφός αν κάτι έχει αρχίσει πραγματικά να συνειδητοποιεί, ό,τι κι αν ψήφισε, είναι ότι οι πολιτικοί του και τα εργαλεία επικοινωνίας τους έχουν ξεπεραστεί.

ΠΕΡΙ ...ΑΠΟΧΗΣ.

Η δεύτερη πράξη των αυτοδιοικητικών εκλογών ολοκληρώνεται σε ένα εικοσιτετράωρο. Κάνοντας μια βόλτα στη μπλοκόσφαιρα, διαπίστωσα ότι πολύς λόγος γίνεται περί αποχής με διιστάμενες απόψεις αναφορικά με το αν πρέπει να ψηφίσουμε ή όχι. Θα ήθελα λοιπόν να καταθέσω κάποιες σκέψεις μου με στόχο να προκαλέσω μια δεύτερη σκέψη σ΄αυτούς που σκέφτονται την αποχή.

Υπάρχουν πολλοί, μα πάρα πολλοί που θέλουν να απέχουν από τη διαδικασία των εκλογών. Με διάφορα προσχήματα του τύπου «όλοι είναι ίδιοι» και «τους έχω σιχαθεί» προσπαθούν να πείσουν τον εαυτό τους ότι απέχοντας, στέλνουν το δικό τους μήνυμα. Εκτιμούν ότι η αποχή είναι διαμαρτυρία, είναι συνειδητή μα κυρίως πολιτική πράξη.

Η αποχή κατά τη γνώμη μου, είναι λάθος διότι δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια σιωπηρή συμφωνία με την πλειοψηφία, όποιο χρώμα και να έχει αυτή και δεν ενοχλεί καθόλου τους υποψηφίους. Η αποχή δεν αποτελεί ενδεδειγμένο τρόπο αντίδρασης. Είναι βεβιασμένη και λανθασμένη επιλογή, καθώς δηλώνει περισσότερο παραίτηση παρά διάθεση για ενεργό διαμαρτυρία. Αν δε ψηφίσεις, αρνείσαι τη συμμετοχή και χωρίς αυτή χάνεις και την παραμικρή δύναμη που έχεις . Άσε που ο καθένας θα μετράει την αποχή σου με τα δικά του μέτρα και σταθμά. Αμφιβάλλει κανείς ότι όποιο και να είναι το ποσοστό της αποχής, κάποιοι θα εκλεγούν; Θεωρώ ότι είναι η πιο βλακώδης πρόταση διαμαρτυρίας, διότι τρέφει τους κυρίαρχους δεινόσαυρους που ανενόχλητοι θα συνεχίσουν να λαφυραγωγούν τα οφέλη της εξουσίας και κατά την άποψή μου δε θεωρείται παρέμβαση στο πολιτικό γίγνεσθαι.

Αν θέλουμε να τιμωρήσουμε κάποιους , πρέπει να συμμετάσχουμε στη εκλογική διαδικασία. Να πάρουμε θέση. Δεν τιμωρούμε κανέναν από τον καναπέ μας. Εκφραζόμαστε με τη συμμετοχή μας και στέλνουμε καθαρά μηνύματα. Το οφείλουμε πρωτίστως στον τόπο μας, στα παιδιά μας, αλλά και στους ίδιους μας τους εαυτούς.

Όχι λοιπόν στον καναπέ μας. Την Κυριακή πάμε στην κάλπη και στέλνουμε το μήνυμά μας.

λιθο...Βόλος