''ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ'' ΚΑΙ ''ΦΙΛΕΛΛΗΝΕΣ''.

Του Γιώργου Σιακαντάρη*

Τις περισσότερες φορές όσα στραβά συμβαίνουν σ' αυτή τη χώρα, οι κυρίαρχες - όχι και τόσο αθώες - ιδεοληψίες τα αποδίδουν στους κακούς Σόιμπλε (γιατί Σόιμπλε πάντα υπάρχουν). Δεν είναι τυχαίο που κάθε τόσο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αναρτάται η περίφημη «δήλωση» Κίσινγκερ για τους ανυπότακτους Ελληνες, από τους οποίους πρέπει να απαλλαγεί ο δυτικός κόσμος, αφού τους στερήσει τη γλώσσα και τη θρησκεία τους. Μια δήλωση που έχει χιλιοδιαψευστεί, ακόμη και από τον ίδιο τον Κίσινγκερ. Δεν είναι επίσης τυχαίο πως οι κοινωνοί μιας τέτοιας αντίληψης για τον σάπιο «δυτικό κόσμο» που ανέκαθεν σχεδίαζε να υποτάξει τον ελληνισμό, δεν περιορίζονται μόνο στους ψωμιάδηδες και «καμένους» της από εδώ ακροδεξιάς πλευράς, αλλά και στους γκλέζους και θεοδωράκηδες της από εκεί αριστερά πλευράς.

Θα μπορούσα να προσπεράσω αυτή την αντίληψη ως εκδήλωση μιας γραφικότητας, αν αυτή η αντίληψη δεν ήταν μια από τις σοβαρές αιτίες για τα δεινά που αντιμετωπίζουμε σήμερα ως λαός και κράτος. Αντί να δούμε ποιες είναι οι πραγματικές αιτίες της σημερινής καχεξίας του ελληνικού πολιτικού, πνευματικού και παραγωγικού μας μοντέλου, είναι πιο εύκολο και πιο βολικό να τις αποδώσουμε στους ξένους.

Ετσι φταίει ο «άγνωστος» κύριος Σόιμπλε, που για μια αγοραπωλησία ακινήτων χρειάζεται να πληρώνουμε για την ίδια δουλειά συμβολαιογράφους και δικηγόρους, τους οποίους μάλιστα δεν είμαστε και ελεύθεροι να επιλέξουμε απ' όπου θέλουμε. Μας φταίνε οι ξένοι που με τα κλειστά επαγγέλματα έχουμε περιχαρακωθεί σε μεσαιωνικά μοντέλα παραγωγής, που το κράτος χρηματοδοτεί συνδικάτα, που το 25% των συνταξιούχων είναι κάτω των 60 ετών, που πληρώνουν οι πολίτες τέλη για τη δημόσια τηλεόραση, που αντί να παράγει η αστική μας τάξη και να πουλάει στους πολίτες και το κράτος, παράγει το κράτος και πουλάει στους πολίτες, ενώ ταυτόχρονα παραγγέλνει τα υλικά της παραγωγής του στην αστική τάξη των προμηθευτών.

Μάλιστα όλη αυτή η διαστροφή παρουσιάζεται και ως προσφορά στο κοινωνικό σύνολο.

Θα μπορούσα να συνεχίσω να γράφω σελίδες επί σελίδων για το σάπιο καθεστώς που διέπει το ελληνικό παραγωγικό μοντέλο, αλλά δεν είναι αυτός ο στόχος μου. Γιατί το μείζον είναι πως αυτό το σάπιο μοντέλο είναι πρωτίστως δικό μας δημιούργημα, από το οποίο όμως πολλοί Ευρωπαίοι ωφελήθηκαν πουλώντας, όταν το χρήμα ήταν φθηνό, τα προϊόντα τους. Γιατί είναι αυτοί οι ίδιοι οι «προτεστάντες» κοινωνοί της τιμωρητικής αντίληψης που έβλεπαν το δημόσιο χρέος της χώρας να ανεβαίνει από τα 170 δισ. το 2003 στα 280 δισ. το 2008 και ψέλλιζαν μόνο κάποια λόγια τυπικής προειδοποίησης, είναι οι ίδιοι «προτεστάντες» που ενώ η χώρα παρήγγειλε μετά το 2009 δύο γερμανικά υποβρύχια αξίας 1 δισ. ευρώ, σήμερα υποκριτικά αναζητούν 350 εκατ. από τις συντάξεις, είναι οι ίδιοι που μιλούν για το καταναλωτικό μοντέλο των «τεμπέληδων» Ελλήνων και Νοτίων Ευρωπαίων, όταν έκτισαν τμήμα της δικής τους ευημερίας πάνω στη λειτουργία αυτού του μοντέλου.

Επειδή επομένως η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη από το μοντέλο των «μοχθηρών προτεσταντών» και των «ελλήνων τεμπέληδων», με φοβίζουν εξίσου οι «ανθέλληνες» και «φιλέλληνες» Ευρωπαίοι.

Οι πρώτοι γιατί δεν κατανοούν τα βαθύτερα αίτια της ελληνικής κακοδαιμονίας και πιέζουν για μέτρα που και χρόνο χρειάζονται για να εφαρμοσθούν, αλλά και τις περισσότερες φορές δεν μπορούν να βγάλουν τη χώρα από την κρίση και την ύφεση.

Γιατί φαίνεται να ξεχνούν πως δομικό συστατικό της Ενιαίας Ευρώπης δεν ήταν μόνο η νομισματική, αλλά και η δημοσιονομική, οικονομική, πολιτική, κοινωνική και κυρίως η ομοσπονδιακή της ενότητα.

Με άλλα λόγια ξεχνούν πως Ευρώπη κάποτε σήμαινε και σύγκλιση οικονομιών μέσα από ένα ευρύ και αυστηρώς ελεγχόμενο σύστημα μεταβιβαστικών πληρωμών. Ας μη το ψάχνουμε μακριά, μικρογραφία αυτού εδώ του περιγραφόμενου μοντέλου είναι ό,τι έκανε η τότε Δυτική Γερμανία για να ενσωματώσει την Ανατολική Γερμανία.

Με φοβίζουν όμως και εκείνοι οι «φιλέλληνες» που γίνονται θύματα και αναπαραγωγείς της ελληνικής μιζέριας με τις εκδηλώσεις «αλληλεγγύης» προς τον ελληνικό λαό, οι οποίες είναι αποτέλεσμα είτε μιας ρομαντικής αντίληψης για τους Ελληνες, είτε πάλι μιας αντεστραμμένης «οριενταλιστικής» αντίληψης για τον κακόμοιρο τον Ελληνα, για του οποίου τα δεινά ευθύνονται μόνο οι ξένοι. Με φοβίζουν και οι δύο, γιατί βλάπτουν το ίδιο τη χώρα μου.

*Ο Γιώργος Σιακαντάρης είναι διδάκτωρ Πολιτικών Επιστημών

 

ΤΑ ΝΕΑ

Η ΝΕΑ-ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΑ.

Του Δημήτρη Μυ

Επειδή πολλά ακούσαμε χτες περί της μεγάλης μάχης για την ελληνική διάσωση και επειδή πολλά ακόμη θα δούμε το επόμενο διάστημα, καλό είναι εκτός από το μικρό καλάθι μας, να κρατήσουμε και την ψυχραιμία μας: Το φάρμακο που χορηγείται στην Ελλάδα, οδηγεί τη χώρα στον οικονομικό- πολιτικό θάνατο και την κοινωνία στην απόγνωση την οργή την εξέγερση...

Ο Paul Krugman, σε χτεσινό του άρθρο στους New York Times με τίτλο «πόνο χωρίς κέρδος» σημειώνει ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επιβεβαίωσε αυτό που όλοι υποψιάζονταν: ότι οι ευρωπαϊκές οικονομίες συρρικνώνονται. Δεν μιλάμε ακόμη για ύφεση επισήμως. Ωστόσο, το καίριο ερώτημα είναι πόσο βαθιά θα φτάσει η ύφεση. Σύμφωνα με τον Paul Krugman η επερχόμενη ύφεση πλήττει ήδη τα έθνη που δεν έχουν συνέλθει από την τελευταία ύφεση. Για μερικά κράτη - όπως η Ελλάδα, η Ιρλανδία, η Ισπανία , υπογραμμίζει ο Krugman η ύφεση βρίσκεται σε επίπεδο πόνου.

Το αδιέξοδο, σύμφωνα με τον αρθρογράφο, περιγράφεται από την επιμονή των ευρωπαϊκών ηγεσιών στη συνταγή των υφεσιακών πολιτικών, την συνταγή της καταστροφής...

Που οδηγεί αυτή η συνταγή οικονομικής πολιτικής μάλλον όλοι μας θα πρέπει να έχουμε πια αντιληφθεί, μετά την καταστροφή που συντελέστηκε με το πρώτο μνημόνιο. Παράλληλα, ωστόσο, με την οικονομική καταστροφή, συντελείται- εξελίσσεται και η πολιτική εκτροπή.

Την πολιτική εκτροπή περιγράφει γλαφυρά αρθρογράφος των F.T. στην πρώτη παράγραφο του άρθρου του με τίτλο: «Η Ελλάδα πρέπει να χρεοκοπήσει εάν θέλει δημοκρατία».

«Όταν ο Wolfgang Schaeuble πρότεινε ότι η Ελλάδα θα πρέπει να αναβάλει τις εκλογές ως προϋπόθεση για περαιτέρω βοήθεια, κατάλαβα ότι οι όροι του παιχνιδιού γίνονται πιο σκληροί. Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών θέλει να αποφύγει μία «εσφαλμένη» δημοκρατική επιλογή. Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και η πρόταση να προχωρήσουμε σε εκλογές, αλλά να σχηματιστεί ένας μεγάλος κυβερνητικός συνασπισμός ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Η ευρωζώνη θέλει να επιβάλει την δική της κυβερνητική επιλογή στην Ελλάδα – την πρώτη αποικία της ευρωζώνης».

ΥΓ. Οι απελπισμένοι και εξοργισμένοι ιθαγενείς, δεν είναι αυτό που θέλουν να συναντήσουν οι (νεο)αποικιοκράτες...

Πηγή

ΤΕΛΟΣ ΣΤΙΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ.

Του Θανάση Σκόκου

Δεν με άγγιξε το «we are all Greeks». Δεν φούσκωσε το στήθος μου από τον αναιμικό ακτιβισμό της συμπόνιας. Για να πω την αλήθεια στην αρχή το είχα δει με κάποια συμπάθεια. Μπαίνοντας όμως στην διαδικτυακή σελίδα αυτό άλλαξε. Ένας αχταρμάς από συρτάκι, κουκουλοφόρους, αρχαίο πνεύμα αθάνατο, Μελίνα, «δωσίλογους», η γλυκανάλατη κοινοτοπία του keep walking, μια χαζοχαρούμενη δήλωση της Αντυ Μακ Ντάουελ, παραληρήματα του λαϊκοδεξιού Nigel Farage και άλλα παρόμοια.

Όσο κι αν προσπάθησαν να το φουσκώσουν τα κανάλια δεν ήταν, με εξαίρεση ίσως τα 1000 άτομα του Τροκαντερό, παρά μικρές παρεϊστικες συγκεντρώσεις μερικών ατόμων, Ελλήνων κυρίως της διασποράς. Καλά έκαναν, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα.

Το θέμα είναι ότι δεν ωφελούν πλέον οι μύθοι και ό,τι τους συντηρεί. Το «φταίνε οι άλλοι» κι όχι η τύφλα μας, ο ηλίθιος χωρισμός της υφηλίου σε φιλέλληνες και ανθέλληνες, το τεράστιο χρέος της ανθρωπότητας στην «κοιτίδα της δημοκρατίας και του πολιτισμού», τα συρτάκια και οι λεβεντοζορμπάδες, η συμψηφιστική λογιστική για τα θύματα και τις θηριωδίες του πολέμου και άλλα παρόμοια.

Ακόμη κι αν γινόταν, δεν θα ήθελα να γίνουμε «μόδα της συμπόνιας». Η πραγματικότητα είναι οτι αιτία της τραγωδίας μας είναι κυρίως οι επιλογές μας, ότι οι ξένοι σήμερα δεν μας έχουν σε καμία εκτίμηση και ότι η όποια λύση θα είναι πρώτα και κύρια αποτέλεσμα των δικών μας κυρίως επιλογών και πάλι. Αν δεν τα καταφέρουμε πιο πιθανό είναι να ξεχαστούμε, παρά να μας σώσουν στρατιές φιλελλήνων.

Ας εγκαταλείψουμε οριστικά τις αυταπάτες.

Πηγή

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ.

Πολλές φορές όταν μιλούσαμε για το θέατρο του παράλογου δεν μπορούσαμε ποτέ να φανταστούμε ότι κάποτε θα γινόμασταν πρωταγωνιστές σε ένα τέτοιο έργο που δυστυχώς δεν θα ήταν θέατρο… αλλά η ίδια μας η ζωή!

Δεν μπορούσαμε να φανταστούμε δηλαδή την ζωή μας να αλλάζει σε μια ζαριά που έκατσε στο «λεφτά υπάρχουν», μετά καπάκι στο «ο Τιτανικός βουλιάζει» …και τέλος στο «καλούμε τα παραπλέοντα σκάφη των πειρατών του ΔΝΤ και των Τραπεζών…» να μας σώσουν.

Και έτρεξαν πρόθυμα είναι αλήθεια, έχοντας ίσως στο μυαλό τους ότι στο… δίκαιο της θάλασσας όποιος σώζει ένα πλοίο αποκτά δικαιώματα ιδιοκτησίας επάνω του…

Δεν ξαφνιαζόμαστε όμως γιατί πολιτική είναι η ικανότητα να εμποδίζεις τους ανθρώπους να εμπλέκονται σε ότι τους αφορά, έτσι κατάφεραν και μας κράτησαν μακριά από τις αποφάσεις για την ζωή μας, συνιστώντας μας ψυχραιμία και αυτοσυγκράτηση για να μην θρηνήσουμε περισσότερα θύματα...

Επειδή όμως η κατάσταση δημιουργικής ανικανότητας δεν εμποδίζει να δημιουργείς…και να ολοκληρώσεις μια καταστροφή, συνέχισαν απτόητοι να εφαρμόζουν πιστά τις οδηγίες για το χρονικό ενός «προαναγγελθέντος θανάτου»…

Το ότι τα έκαναν θάλασσα δεν ήταν φυσικά το μόνο για το οποίο παρέλειψαν να μας ενημερώσουν οι καπετάνιοι της συμφοράς…

Παρέλειψαν να μας πουν ότι όλοι αυτοί που κάλεσαν για να μας «σώσουν» τάχα από το ναυάγιο, ήταν οι ίδιοι που μαζί τους όλα αυτά χρόνια, φρόντιζαν να φορτώνουν το πλοίο που τώρα βουλιάζει, με ασήκωτα και επαχθή τοκογλυφικά βάρη και με προϊόντα τοξικών ομολόγων που οδήγησαν τα χρήματα των ταμείων από το υστέρημα των εργαζόμενων, στους λογαριασμούς των «σωτήρων» μας στην Ελβετία, ώστε να φτάσει μια ώρα αρχύτερα τούτη η ώρα του ναυαγίου και της «αναγκαστικής» διάσωσης…

Ότι όλα αυτά τα χρόνια οι «κυβερνήτες » αυτού το έρημου το καραβιού, εισέπρατταν τα προσωπικά τους πολιτικά οφέλη και τις διευκολύνσεις τους από αυτό το ασήκωτο φορτίο των τραπεζών, που του είχαν φορτώσει με το αζημίωτο…

Και τώρα που υπό το βάρος αυτού του «επαχθούς» φορτίου το καράβι άρχισε να μπατάρει και να μπάζει νερά, οι «συνεταίροι» τους και «σωτήρες» μας, ζητούν από τους επιβάτες να τους χαρίσουμε ότι πιο πολύτιμο αγαθό έχουμε, προκειμένου να μας ρίξουν ένα σωσίβιο…

Αλλά δεν τους φτάνει μόνο αυτό…

Θέλουν να ορίζουν και τις ζωές μας, τις ζωές των παιδιών μας ακόμη και την τύχη του καραβιού που λέγεται Ελλάδα, γιατί ξέρουν ότι όταν το ρυμουλκήσουν θα βρουν βαθιά στα αμπάρια του κρυμμένους αμύθητους θησαυρούς, έτοιμους για εκμετάλλευση…

Και έρχονται και κάποιοι που ξύπνησαν ξαφνικά –σαν από χειμερία νάρκη- και αναρωτιούνται υποκριτικά ποιοι είναι αυτοί που τολμούν να φέρονται έτσι σε ένα Έθνος; Πως δεν ανέχονται να απευθύνονται με αυτό τον τρόπο, σε ένα περήφανο λαό και να τον εκβιάζουν για την ζωή και την Εθνική κυριαρχία του!

Μα είναι αυτοί που τους ανοίξατε την πόρτα κύριοι για να μας λεηλατήσουν. Δεν τους γνωρίζετε; Εσείς τους προσκαλέσατε! Εσείς τους παραδώσατε τα κλειδιά και τους καλωσορίσατε!!!

Εσείς τους επιτρέψατε με τις υπογραφές , την ανοχή και την ψήφο σας, να μας λοιδορούν, να μας εκβιάζουν, να μας προσβάλουν, να μας εξουσιάζουν και να μας καταδικάζουν σε αργό θάνατο…

Τώρα εξοργίζεστε τάχα και απορείτε; Πόση υποκρισία ακόμη θα υποστούμε πριν απαλλαγούμε από την παρουσία σας;

Αν ένας από εσάς στην κυβέρνηση είχε έστω και λίγο από το ελληνικό φιλότιμο, θα έπρεπε να είχε παραιτηθεί και να ζητήσει συγνώμη από τον Ελληνικό λαό προσφέροντας ότι περιουσιακό στοιχείο απέκτησε κατά την διάρκεια της θητείας του στο Ελληνικό κοινοβούλιο, σαν το ελάχιστο που θα μπορούσε να προσφέρει για την ανεπανόρθωτη ζημιά που προκάλεσε στην χώρα, με την συμμετοχή, την ανοχή ή την ψήφο του…

Θα έπρεπε να ντρέπεται κάθε μήνα, βλέποντας το λογαριασμό του να αυξάνεται με την αμοιβή της «αποζημίωσής» του κατά μερικές δεκάδες χιλιάδες ευρώ –όλα βγαλμένα ένα- ένα από τον ιδρώτα του εξαθλιωμένου Έλληνα-, ως επιβράβευση για τις υπηρεσίες που του έχει προσφέρει, στέλνοντάς τον καθημερινά στα συσσίτια, στα ταμεία ανεργίας και την μελλοντική υποδούλωση του σε πολυεθνικές για ένα πιάτο φαΐ και ένα ξεροκόματο…

Η εξουσία πάνω στους ανθρώπους κύριοι της κυβέρνησης, αποκτάται μόνο προσφέροντάς τους υπηρεσίες. Αυτός ο κανόνας δεν έχει εξαιρέσεις. Το κύριο καθήκον της πολιτείας είναι να προστατεύει το άτομο και να του δίνει την ευκαιρία να αναπτυχθεί σε μια δημιουργική προσωπικότητα, όχι να τον κάνει επαίτη ή ακόμη χειρότερα να τον παραδίδει σκλάβο για τις επόμενες γενιές στον δυνάστη που θα ορίζει την μοίρα του!

Εσείς λοιπόν δεν δικαιούσθε για να εξουσιάζετε τις ζωές μας και να αποφασίζετε για το μέλλον μας, γιατί δεν μπορείτε να μας προσφέρετε πλέον καμιά υπηρεσία, ούτε καν τα στοιχειώδη μιας ευνομούμενης πολιτείας … Ασφάλεια του πολίτη, υγεία, παιδεία, συντάξεις, κοινωνικό κράτος, όλα έχουν καταρρεύσει…

Ακόμη και ελάχιστοι αν ήταν οι φόροι και τα χαράτσια σας, θα ήταν παράνομα και αντισυνταγματικά γιατί δίνονται μόνο για ανταποδοτικές υπηρεσίες που δεν μας προσφέρετε…

Μπορεί το ψέμα να υψώθηκε και να έγινε ευγένεια στα χέρια της πολιτικής, όμως η αλήθεια που μας κάνει ελεύθερους είναι συνήθως εκείνη η αλήθεια που δε θέλουμε ν' ακούμε!

Είτε το πείτε Χρεοκοπία για να μας τρομοκρατήσετε , είτε στάση πληρωμών, είτε «δυστυχώς επτωχεύσαμεν», η αλήθεια πλέον δεν μας τρομάζει.

Δεν θα σας αφήσουμε εν ονόματι του «μπαμπούλα» της φτώχειας, να μας «πουλήσετε σκλάβους» ερήμην μας, στο «σκλαβοπάζαρο» των αγορών της Ευρώπης, που μας έχετε βγάλει για δημοπρασία.

Την φτώχεια μπορούμε να την αντέξουμε την σκλαβιά της χώρας μας και των παιδιών μας ΟΧΙ!

Τώρα που γνωρίζουμε την αλήθεια δεν μας εξουσιάζετε πια, είμαστε ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ και θα σας το αποδείξουμε σύντομα!

Τελικά, η ιστορία είναι ο μόνος τρόπος να ορίζεις εσύ το μέλλον σου αντί να σε ορίζει αυτό...

Ντέπη Στενού

Πηγή

ΧΩΡΙΣ ΙΔΕΕΣ.

Του Κώστα Γιαννακίδη

Με περικοπές συντάξεων και κοινωνικών δαπανών η κυβέρνηση του κ. Παπαδήμου επιχειρεί να καλύψει το γνωστό «άνοιγμα» των 325 εκατομμυρίων ευρώ. Είναι να απορείς τι περισσότερο -ή τι λιγότερο- θα έκανε μία κυβέρνηση υπό τον Φίλιππο Πετσάλνικο.

Για άλλη μια φορά η κεντρική διαχείριση καταφεύγει στην ασφαλή επιλογή με τα μετρήσιμα αποτελέσματα. Δεν είναι θέμα φαντασίας, είναι, πρωτίστως, έλλειμμα καινοτομίας. Δεν πρόκειται για μία ανελαστική πολιτική. Πρόκειται για ανεπάρκεια πολιτικής. Και φυσικά όταν τα αποθέματα εμπιστοσύνης των δανειστών έχουν εξαντληθεί, αυτομάτως περιορίζονται και τα περιθώρια των ελιγμών.

Σύμφωνα, λοιπόν, με τις αποφάσεις του υπουργικού συμβουλίου, οι επιπλέον πόροι θα εξοικονομηθούν από περικοπές στις συντάξεις ως και 20% καθώς και από περιορισμό δαπανών για την υγεία. Ομοίως, οι εφαρμοστικοί νόμοι του νέου μνημονίου οδηγούν σε θεαματικές περικοπές από το κοινωνικό κράτος. Αλλά ας δεχθούμε ότι αυτή είναι η φιλοσοφία της πολιτικής που πάει να μας καταπιεί. Η περίπτωση των 325 εκατομμυρίων θα μπορούσε να είναι ένα στοίχημα για την τεχνοκρατική προσέγγιση Παπαδήμου. Δεν είναι. Είναι μια χαμένη υπόθεση.

Η λογική λέει ότι ακόμα και αν η κυβέρνηση είχε μία καλή ιδέα για την εξοικονόμηση των χρημάτων, δεν θα κατάφερνε να πείσει τους δανειστές -δεν υπάρχει ο χρόνος για κάτι τέτοιο. Όμως η ίδια λογική, η απλή, η συμβατική, η κοινή λογική, φωτίζει τη μεγάλη ανεπάρκεια της πολιτικής: ένα στοιχειωδώς αξιόπιστο πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων θα είχε καλύψει -και με το παραπάνω- αυτήν την τρύπα. Μία πιο αποτελεσματική φορολογική πολιτική θα τάιζε το δημόσιο στόμα με πολλά περισσότερα από αυτά που σήμερα θα πληρώσουν οι συνταξιούχοι. Εν τέλει μια πιο «έξυπνη» και ευέλικτη πολιτική θα έβρισκε λύσεις που σήμερα δεν είναι ορατές -εδώ ελέγχεται ο κ. Παπαδήμος, για την απουσία της καινοτομίας, ας πούμε μία πρόταση για την καλύτερη αξιοποίηση ακινήτων που βρίσκονται υπό τον έλεγχο του δημοσίου.

Οι συνταξιούχοι, λοιπόν, θα υποστούν άλλη μία μείωση του εισοδήματος τους. Προφανώς αυτή περιλαμβάνεται στο «να πονέσει λιγότερο ο απλός κόσμος» του Αντώνη Σαμαρά. Αν θυμάστε καλά, την περασμένη Κυριακή ο πρόεδρος της Ν.Δ. είχε βγει από τη μαραθώνια σύσκεψη στο Μαξίμου δηλώνοντας ότι επιτέλους κάποιοι διαπραγματεύονται. Υποτίθεται, λοιπόν, ότι η διαπραγμάτευση έσωσε δύο μισθούς. Ναι, αλλά έχασε περισσότερα χρήματα. Επίσης οι συνταξιούχοι θα ένιωθαν ένα ελαφρύ άγγιγμα στην τσέπη. Τώρα αισθάνονται τανάλια στον λαιμό. Σε αυτή τη χώρα η αποκάλυψη της πλάνης κοστίζει όλο και πιο ακριβά.

Πηγή

ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΝΟΤΟ.

Του Simple Man

Όχι , δεν είμαστε όλοι Έλληνες. Αφήστε μας να λύσουμε τα θέματα μόνοι μας αυτή την φορά. Δεν έχει ανάγκη από γάζες το δέντρο που κόπηκε από την ρίζα. Αφήστε το να βρει τον τρόπο μόνο του να ξαναθεριέψει ή αν δεν έχει γερές ρίζες να εξαφανισθεί για να μην μετατραπεί σε κισσό. Είναι συγκινητικές οι πικετοφορίες και τα κείμενα συμπαράστασης σας μέσω διαδικτύου αλλά είναι πλέον πολύ αργά. Αργήσατε, Ευρωπαίοι, να κατανοήσετε τι μας φυλούσαν για το τέλος οι δικοί σας εξουσιαστές που έχουν τα τσιράκια τους στην Ελλάδα από την εποχή παλαιών Φιλελλήνων. Εθελοτυφλούσατε και τώρα τα γράμματά σας και οι δηλώσεις σας μοιάζουν με επικήδειο μπροστά σε μία ψαροκασέλα που μας έβαλαν για φέρετρο. Όχι δεν είμαστε όλοι Έλληνες, γιατί εμείς κάνουμε την απάνθρωπη πορεία τώρα και γι’ αυτό αφήστε μας τουλάχιστον την ικανοποίηση να λέμε ότι ο δρόμος αυτός που παγώνει τα πόδια μας είναι αποκλειστικά δικός μας.

Δεν είμαστε όλοι Έλληνες, διότι ούτε εμείς εδώ κάτω στο Νότο των Βαλκανίων δεν είμαστε όλοι της ίδιας ράτσας. Χωριστήκαν τα τσανάκια μας από καιρό. Από την μια μεριά έχουμε τους υποτακτικούς των κομμάτων νέων και νεοεισαγώμενων και από την άλλη τους μοναχικούς που προσπαθούν να σώσουν από τον βομβαρδισμό τουλάχιστον την αξιοπρέπεια του να φέρεις το ασήκωτο όνομα Έλληνας. Για το λόγο αυτό όταν γράφετε επιστολές συμπαράστασης να βάζετε υποσημειώσεις σε ποιους τις στέλνετε γιατί σε αυτόν τον καφενέ στριμώχθηκαν αγρίως τα παλικάρια από τις αδελφές. Αν το κάνετε για να προλάβετε το τσουνάμι που έρχεται προς τη μεριά σας τότε οι δηλώσεις συμπαράστασης φανερώνουν δειλία να αντιμετωπίσετε τα δικά σας ψηφισμένα εξουσιαστικά γουρούνια. Δηλώνετε φόβο για την πάρτη σας και όχι αλληλεγγύη για μας.

Το μόνο που μπορείτε να κάνετε μέσα από το φιλεύσπλαχνο φιλελληνικό σας πνεύμα είναι να προστατέψετε από τα νύχια των δήθεν πολιτισμένων συμπολιτών σας τους Έλληνες που μεταναστεύουν για να επιβιώσουν στον δικό σας τόπο. Να γίνετε σύμμαχοι τους στο δικό σας έδαφος και όχι στο δικό μας γιατί αυτές οι συμμαχίες εισαγωγής μάς έχουν ακρωτηριάσει 200 χρόνια τώρα. Να μην αφήνετε κανέναν να τους πει: «Έλληνα, μού χρωστάς». Να υπερασπιστείτε τουλάχιστον αυτόν που μπορείτε και αφήστε εμάς ήσυχους αυτόν τον σκληρό χειμώνα που θα κάνει χρόνια να τελειώσει. Αφήστε μας ήσυχους διότι πρέπει να μάθουμε από την αρχή. Να καθαρίσουμε το τοπίο, να φτιάξουμε καινούργια θεμέλια, να ξεθάψουμε την σφαγιασμένη μας ηθική. Να ξαναγίνουμε Έλληνες, όχι για να μας θεωρείτε φίλους σας, αλλά για να ξαναγίνουμε η έμπνευσή σας.

Πηγή

Η ΤΣΟΥΛΑ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΙΑΔΙΔΕΙ ΠΩΣ ΞΟΦΛΗΣΑΜΕ

Μετά από μια εβδομάδα, είπα να γράψω κάτι. Δεν έβρισκα λόγο να γράψω. Δεν είχα τι να πω. Τα γεγονότα ήταν τέτοια που μέσα στις τόσες αναλύσεις ήθελα να σωπάσω. Αντιθέτως, σκέψεις υπήρχαν πολλές και μερικές μάλιστα, βασανιστικές, εκκωφαντικές. Πόσα έχουν γραφεί για τις προηγούμενες ημέρες, για την Κυριακή που μας πέρασε, για την νύχτα ντροπής, για το Μνημόνιο 2, για την προπαγάνδα των ΜΜΕ και την αστυνομική βαρβαρότητα.

Γίναμε πειραματικός σωλήνας και επίσημα. Όσο επώδυνη και να ήταν μια χρεοκοπία, δεν θα ήταν πιο δραματική από αυτό που συνέβη. Η κοινοβουλευτική μαφία καταδίκασε την κοινωνία. Ντόπιοι και εξωτερικοί εκμεταλλευτές πήραν το μήνυμα, ότι η Ελλάδα παραδίδεται. Όμως σ’ αυτή την χώρα ζούνε άνθρωποι. Άσχετα αν οι βουλευτές που προσκυνούν τους κεφαλαιοκράτες και τις ελίτ αποφάσισαν να καταρρεύσει ένα ολόκληρο κράτος και να αποσαθρωθεί ολόκληρος ο κοινωνικός ιστός.

Νομικά, εργατικά και ανθρώπινα δικαιώματα ακυρώθηκαν εν μία νυκτί. Πολλοί παρουσιάζονται ως υπέρμαχοι τη ευρωπαϊκής ιδέας. Μας ρωτάνε αν θέλουμε να μείνουμε στην Ευρώπη. Η απάντηση θα έπρεπε να διατυπωθεί αλλιώς: Θέλετε να μείνετε στην Ευρώπη των μονοπωλίων, των οικονομικά ισχυρών που επιβάλλονται στα εθνικά κοινοβούλια; Θέλετε την Ευρώπη όπου η Γερμανία μετατρέπει τις χώρες σε τσιράκια ή σε αποικίες του Τρίτου Κόσμου; Θέλετε την Ευρώπη όπου οι λαοί δεν έχουν κανέναν λόγο και οι ηγεσίες των κρατών εξυπηρετούν τράπεζες και πολυεθνικές; Θέλετε την Ευρώπη που θα μετατραπεί σε δουλοπάζαρο ή σε αρένα του Μεγάλου Αδελφού; Θέλετε την Ευρώπη, όπου η λέξη “αλληλεγγύη” είναι άγνωστη και ο μόνος δεσμός μεταξύ των χωρών είναι το χρήμα;

Αυτές είναι οι πραγματικές ερωτήσεις που πρέπει να τεθούν και η απάντηση είναι ΟΧΙ.

Σε λίγους μήνες θα βρεθούμε πάλι υπό την απειλή χειρότερων εκβιασμών και ακόμη πιο αιματηρών μέτρων. Άσχετα με το αν αρέσει σε κάποιους η ορολογία ή όχι, τα μέτρα έχουν καθαρά ταξικό χαρακτήρα και θα εφαρμοστούν σε όλους τους λαούς. Η Ελλάδα ήταν ένα σχέδιο, που θα διδάσκεται σε fora του νεοφιλελεύθερου λόμπι.

Ξέρουμε όλοι, ότι αυτή η πολιτική θα οδηγήσει στην χρεοκοπία και επίσημα. Γιατί γι’ αυτά που μας τρομοκρατούν (έλλειψη τροφίμων, διάλυση υγείας, παιδείας κτλ) συμβαίνουν ήδη. Κι έχουν να συμβούν πολλά περισσότερα. Φοβούνται το χάος. Έτσι λένε. Μόνο που εκείνοι αισθάνονται άνετα με το χάος, γι’ αυτό το δημιουργούν τόσο καλά. Θα συμβούν όλα όσα τρέμουν, γιατί αυτός που δεν έχει να χάσει τίποτα, δεν φοβάται να θυσιάσει ακόμη κι όσα του απέμειναν.

Θέλω να αναφερθώ και στην ελεεινή κάλυψη της διαδήλωσης και στον τρόπο διαχείρισης της πραγματικότητας από τα media του καθεστώτος. Εξαφάνισαν με μαγικό τρόπο τις χιλιάδες κόσμου, προσπέρασαν με ευκολία το τι ψηφίστηκε που αλυσόδεσε τις ζωές μας, αλλά εστίασαν με τον πιο χυδαίο τρόπο στα καμένα κτίρια και στους κουκουλοφόρους. Γι’ αυτό θα γραφτεί ξεχωριστό κείμενο, συντόμως.

Πάλι ανακύκλωσαν θεωρίες για το ποιοι κρύβονται κάτω από τις κουκούλες, ενώ έκαναν τα στραβά μάτια για την αστυνομική κτηνωδία. Ο κόσμος πρέπει να αντιληφθεί πως μέσα στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας που έχει εκφυλιστεί, δεν μπορεί να διεκδικήσει και να κερδίσει πλέον, ειρηνικά. Μεγαλύτερη απόδειξη είναι πως τον αντιμετώπισαν σαν έντομα. Ψεκασμός με χημικά, με το καλημέρα. Ήδη απεργάζονται νομοσχέδιο για τον περιορισμό των διαδηλώσεων.

Το Σύστημα τρέμει. Ξέρει πως το πήρανε σχεδόν όλοι χαμπάρι. Οι πολίτες ζητάνε εκλογές και του δίνουν συγκυβερνήσεις. Τα ΜΜΕ ενορχηστρωμένα με κοινή γλώσσα και κοινό βλέμμα, σου δείχνουν και σου μιλάνε για τα ίδια πράγματα με την ίδια οπτική. Είναι προσυνεννοημένα. Αυτό κι αν είναι σημάδι πανικού. Οι κάμερες έχουν μάτια μόνο για βανδαλισμούς αλλά όχι για χιλιάδες που βούλιαξαν το κέντρο. Ούτε για την τρομοκρατία (και την προκλητικότητα) των δυνάμεων καταστολής.

Έχει γραφτεί πολλάκις: Ο νεοφιλελευθερισμός δεν τα πάει καλά με την Δημοκρατία. Οι χιλιάδες κόσμου ενόχλησαν. Βέβαια μην ξεχνάμε και πολλούς “δημοσιογράφους” σε εντεταλμένη υπηρεσία. Αυτοί που προσπάθησαν να μας πείσουν πως στο Σύνταγμα βρέθηκε 20.000 κόσμου, 100 κουκουλοφόροι τα έσπασαν όλα και πως ο Μίκης Θεοδωράκης και ο Μανώλης Γλέζος ήταν οι μόνοι που ψεκάστηκαν με δηλητήριο.

Το Μνημόνιο 2 είναι αντισυνταγματικό και απάνθρωπο. Οι πολιτικοί νάνοι τρέμουν και ταυτίζουν το όνομά τους με την δημοκρατία. Μια τεχνητή δημοκρατία, που μοιάζει με το “ψηφίστε ποιος θέλετε να αποχωρήσει από το Big Brother”. Τα ΜΜΕ καθαρά πλέον παίζουν όλα τα προπαγανδιστικά όπλα, προκειμένου να διασώσουν τον ρόλο τους. To σύστημα τελειώνει. Κομματικό σύστημα-ΜΜΕ-λαμόγια του life style είναι ένα. Και αν η τσούλα η Ιστορία διαδίδει πως ξοφλήσαμε, εμείς θα της δώσουμε την απάντηση, με τον πιο αποστομωτικό τρόπο.

ΥΓ. Τελειώσατε!

Πηγή

Η ΜΟΙΡΑ ΤΩΝ ΔΟΥΛΩΝ.

Του Γιώργου Π. Μαλούχου

 

Με όλο και περισσότερους στην Ευρώπη να βλέπουν πλέον καθαρά που οδηγεί η γερμανική πολιτική στο ελληνικό πρόβλημα και, στο βάθος, ποια μέρα ξημερώνει στην «κοινή Ευρώπη» που γερμανοποιείται ταχύτατα, το Βερολίνο έδειξε χθες γι' ακόμα μια φορά τα δόντια του. Μέχρι και ο Φρανσουά Ολάντ, μιλά τώρα για «εκκαθάριση σταλινικού τύπου στην Ελλάδα» - βέβαια, διεκδικεί την ψήφο των Γάλλων πολιτών και όχι των Γερμανών, που, αντιθέτως, την ίδια στιγμή, έχουν εκτινάξει τη δημοφιλία του αντιευρωπαικού διδύμου Μέρκελ – Σόιμπλε. Αλλωστε, ο πρώην υπουργός Οικονομικών του Βερολίνου Στάινμπουργκ έσπευσε αμέσως να του απαντήσει ότι είναι «αφελής» αν πιστεύει ότι η Ευρώπη μπορεί να κάνει πίσω από όσα έχουν ήδη επιβάλλει οι Γερμανοί και τα έχουν περάσει μέσα στα νέα σύμφωνα…

Όμως, τελικά, καλά μας κάνουν οι Γερμανοί. Πολύ καλά. Γιατί ενώ έξω, ανησυχούν πια φανερά για το μέλλον, εδώ, κάνουμε ακόμα ότι δεν βλέπουμε. Κι αυτή ακριβώς είναι η μοίρα των δούλων. Δεν σκέπτονται, δεν αντιδρούν, δεν αμφισβητούν, δεν τολμούν. Κάθονται στη γωνιά τους φοβισμένοι και υποταγμένοι και περιμένουν πότε θα έρθει το επόμενο χτύπημα. Και το χτύπημα πάντοτε έρχεται μέχρι που, κάποτε, είναι το τελευταίο. Το θανατηφόρο. Και εν προκειμένω, στην περίπτωση της Ελλάδας, ίσως το τελικό χτύπημα να είναι αυτό που ξεκίνησε χθες με την ξαφνική αναβολή του eurogroup, που, πίσω του δεν κρύβει τίποτε άλλο παρά την προσπάθεια να σπάσει και το τελευταίο απομεινάρι εθνικής και δημοκρατικής ελληνικής υπόστασης: η προσφυγή στις εκλογές.

Κι όλα αυτά, ενώ, πάλι μόλις χθες, ο Ολι Ρεν αναφέρθηκε στον τρόμο που κρύβει για την Ευρώπη, ακόμα και τώρα, μια ελληνική καταστροφή. Το ίδιο είπε χθες και ο καγκελάριος της Αυστρίας. Ομως, η ελληνική πολιτική ηγεσία, κάνει ότι δεν ακούει. Προτιμά τη σφαγή, με άλλοθι τα σουπερμάρκετ…

Στη διαδικασία ορμητικής κατάληψης της Ευρώπης και αφού διέλυσαν τα πάντα σε αυτή τη χώρα, οι Γερμανοί τώρα θέλουν πάση θυσία να αποφύγουν την προσφυγή στη λαική ετυμηγορία. Ξέρουν ότι εκεί, θα είναι πολύ δύσκολο να καταφέρουν όσα κατάφεραν με το πολιτικό σύστημα. Σε αντίθεση με τις κυβερνήσεις και τα κοινοβούλια, οι λαοί, δύσκολα εκβιάζονται. Αυτό, δεν αφορά μόνο την Ελλάδα: το Βερολίνο τρέμει εξίσου τις γαλλικές εκλογές του Απριλίου, όπως τρέμει και το δημοψήφισμα για τις νέες ευρωπαικές συνθήκες που θα βρει μπροστά του, αργά ή γρήγορα, στην Ιρλανδία, ίσως και αλλού.

Όμως στην Ελλάδα, η πίεση είναι αφόρητη, καθώς η χώρα είναι μακράν η πιο ευάλωτη. Δεν περνάει πλέον μέρα που ο κ. Σόιμπλε, ο τόσο «τιμηθείς» για τη «σοφία» του από διαφόρους στη χώρα μας, να μην βρίσκει την ευκαιρία να μας υπενθυμίσει ότι η Ευρώπη πλέον έχει θωρακιστεί απέναντι στον κίνδυνο μιας ελληνικής καταστροφής. Και, ως ένα βαθμό, δεν έχει άδικο. Στα δύο χρόνια που πέρασαν, το Βερολίνο έκανε πολλά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση. Ετσι, η διαρκώς εκβιαζόμενη Ελλάδα, έχασε σταδιακά ένα από τα ισχυρότερα όπλα της. Την ίδια στιγμή, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών και η καγκελάριος της χώρας, έχουν επιδοθεί σε ένα φαιδρό παιγνίδι μεταξύ τους «σύγκρουσης», κάνουν τον «καλό και τον κακό». Και εδώ, στην Αθήνα, υπάρχουν ακόμα κάποιοι που το παίρνουν στα σοβαρά…

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα, είναι υπεύθυνο για τα μύρια όσα, που δικαίως του τα καταλογίζουν καθημερινά οι πολίτες. Εχει τρομακτικές ευθύνες για το πώς φτάσαμε ως εδώ. Για το παμφάγο και διεφθαρμένο «σοβιετικής» νοοτροπίας κράτος που μισεί την ανάπτυξη και την επιχειρηματικότητα. Για την οθωμανικού τύπου «συναλλακτική» κομματική δημοκρατία. Τα έχουμε πει χιλιάδες φορές, όχι τώρα, τα δύο τελευταία χρόνια, αλλά από πολύ πιο πριν.

Όμως, όλα αυτά, δεν είναι τίποτα μπροστά στην τελική ευθύνη για το που οδηγεί σήμερα την Ελλάδα, τα δύο τελευταία χρόνια της κρίσης. Για το γεγονός ότι δεν υπερασπίστηκε ούτε σε μια στιγμή τη χώρα και το λαό της και άφησε να τη λειώσουν κάτω από το όντως τεράστιο πρόβλημα του χρέους. Η μέγιστη ιστορική του ευθύνη, είναι ότι δεν πάλεψε. Δεν έκανε το παραμικρό για να προασπιστεί αυτό τον τόπο. Απλώς, για να παραμείνει στη θέση του, επέλεξε να εκτελεί τυφλά εντολές. Βάφτισε «σοβαρότητα» την τυφλή υποταγή, βάφτισε «υπεύθυνη στάση» την έμπρακτη απώλεια κάθε εθνικής κυριαρχίας, νομιμοποίησε κάθε βίαιη και ριζική παρέμβαση κατά της ελευθερίας, της κυριαρχίας, της συνταγματικής τάξης. Και επιχείρησε να γελοιοποιήσει κάθε άλλη φωνή που το καλούσε να σταματήσει αυτό το κακό. Στέρησε τη χώρα από όλα τα πολιτικά και θεσμικά μέσα αντίδρασης και ανάσχεσης της κρίσης. Ηταν φυσικό: τι άλλο θα μπορούσε να περιμένει κανείς από αυτό το σύστημα που μας έφτασε ως εδώ;…

Όμως, οι Γερμανοί, δεν είναι παιδάκια. Δεν θα του κάνουν τη χάρη. Πήραν ότι είχαν να πάρουν από αυτό το πολιτικό σύστημα και τώρα το διαλύουν.

Υπό άλλες συνθήκες, αν μαζί δηλαδή δεν διέλυαν και τη χώρα, ίσως, με αυτό τον τρόπο, θα προσέφεραν μια αληθινή υπηρεσία σε αυτό τον τόπο… Όμως, φυσικά, δεν είναι αυτός ο σκοπός τους. Κάθε άλλο μάλιστα. Δυστυχώς, η ελληνική δημόσια συζήτηση, φοβισμένη, επαρχιακή και στενόμυαλη όσο ποτέ, δεν προσπάθησε καν να καταλάβει τι πραγματικά συμβαίνει πάνω στις στάχτες της Ελλάδας… Τώρα πια, που το Βερολίνο διαλύει το ίδιο το σύστημα, αυτό αρχίζει πια να ανησυχεί όσο δεν ανησύχησε ποτέ για την ισοπέδωση του τόπου. Τώρα πια, όπως, είναι αργά…

Πηγή

ΞΗΛΩΜΕΝΕΣ ΖΩΕΣ.

Του Γιάννη Παντελάκη

Την περασμένη Δευτέρα κάποιες δεκάδες άνθρωποι, αυτοοργανώθηκαν λέει και μαζεύτηκαν έξω από το πυρπολημένο Αττικόν. Εκεί άναψαν μερικά κεριά δημιουργώντας όπως γράφει στο protagon και η Βένια (Γεωργακοπούλου) μια συμβολική αλυσίδα προκειμένου "να διαμαρτυρηθούν βουβά για το ξήλωμα της ζωής τους". Το κάλεσμα συμπληρωνόταν από τις φράσεις "Όχι άλλη βία κατά της πόλης μας. Να αποδοθούν ευθύνες». Το γεγονός, το κάλυψαν σχεδόν όλα τα κανάλια, τα ραδιόφωνα και οι εφημερίδες, ενώ κάποιοι προβεβλημένοι (σκηνοθέτες, συγγραφείς, δημοσιογράφοι) από τους συγκεντρωθέντες έκαναν και δηλώσεις γεμάτες θυμό, συγκινησιακή φόρτιση και περίσσια δραματοποίηση. Και ένα μικρό γεγονός, έγινε πολύ μεγαλύτερο λόγω της δημοσιότητας που πήρε. Και λόγω των διάσημων πρωταγωνιστών του.

Κάθε κίνηση, είναι σεβαστή. Απ' όπου και αν προέρχεται, όποιο σκοπό και αν έχει, όποιες αντιρρήσεις και αν έχουν κάποιοι γι' αυτό. Με αυτόν τον σεβασμό λοιπόν στα "υπόψη", σκέφτομαι και εγώ να προκαλέσω ένα δεύτερο γεγονός, να δημιουργήσω μια δεύτερη συμβολική αλυσίδα για το "ξήλωμα της ζωής μας". Δεν έχω σκεφτεί ακόμα τον χώρο τον οποίο μπορώ να κυκλώσω. Και πρέπει να βρω κι άλλους. Αλυσίδα μόνος μου πώς θα φτιάξω; Ο τόπος για το χάπενινγκ τώρα. Ίσως ένα παγκάκι της πλατείας Κλαυθμώνος; Ένα υπόστεγο της Πανεπιστημίου; Δεν θα ήταν άσχημη ιδέα και ένα παρκάκι, σαν κι αυτό μπροστά στον Ευαγγελισμό, έχω δει πολλούς άστεγους τυλιγμένους σε βρώμικες κουβέρτες εκεί. Το ίδιο σύνθημα θα κυριαρχεί, μόνο που θ' απευθύνεται σε τρίτο πρόσωπο "το ξήλωμα της ζωής τους".

Εγώ και πολλοί ακόμα -ανάμεσα τους και οι θρηνούντες για το Αττικόν- έχουμε σπίτια, έχουμε θέρμανση, έχουμε λίγα έστω χρήματα, έχουμε κάποια μίζερη έστω δουλειά. Δεν ξηλώθηκε ακόμα τουλάχιστον ολόκληρη η ζωή μας. Δεν συμβαίνει το ίδιο μ' εκείνον τον μεσήλικα της Πανεπιστημίου που απλά καθόταν ένα παγωμένο πρωινό στα σκαλιά μιας εισόδου του Άττικα, όχι του Αττικόν. Χωρίς διάθεση για ζητιανιά, με μάτια κουρασμένα και μ' ένα μπόγο από ρούχα πλάι του. Μίλησα για λίγο μαζί του και όταν κατάλαβε πως δεν είχα διάθεση ενός γερακιού της δημοσιογραφίας, ανοίχτηκε. Είχε δουλειά, είχε σπιτι, είχε οικογένεια, είχε ζωή. Έχασε την δουλειά, έχασε το σπίτι, έχασε την οικογένεια, έχασε την ζωή.

Υπάρχουν, τώρα που το σκέφτομαι, πολλές ιδέες για πρωτοβουλίες τέτοιες. Πρωτοβουλίες για "ξηλωμένες ζωές". Ένας Πακιστανός με βρώμικα χνώτα από αυτούς που μας καθαρίζουν τα παρμπρίζ. Ένας εργάτης της Χαλυβουργικής απλήρωτος για μήνες. Ένας μόνιμα άνεργος της ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης. Ένας ηλικιωμένος που καραδοκεί σε μια λαϊκή αγορά, μόλις τελειώσει η διαδικασία και αρχίσουν να μαζεύουν οι πωλητές την πραμάτεια τους για να ορμήξει στα πεταμένα πορτοκάλια. Μια εργάτρια στο Πέραμα που ευγνωμονεί γιατί ακόμα παίρνει 350 ευρώ για 12 ωρες δουλειάς σε μια μικρή βιοτεχνία. Ένας πιτσιρικάς στην Στουρνάρη, ακουμπισμένος στον τοίχο του επιβλητικού κτιρίου του Πολυτεχνείου που προσπαθεί με δυσκολία να εντοπίσει καμμιά φλέβα στο χέρι του.

Ιδέες υπάρχουν, ποιός αμφιβάλλει γι' αυτό. Χιλιάδες ίσως. Όσες και οι "ξηλωμένες ζωές". Αλλά βρε αδελφέ, πρέπει να τις ιεραρχήσουμε πρώτα. Δεν προλαβαίνουμε να τις υλοποιήσουμε όλες. Μία, μία. Να προηγηθούν αυτές για το "Αττικόν" ή να κοιτάξουμε τίποτα άλλο πριν; Μήπως να ξεκινήσουμε μ' εκείνο το παιδάκι που λιποθύμησε στο σχολείο γιατί δεν είχε φάει; Επειδή δεν είχε φαγητό στο σπίτι και δυο ευρώ χαρτζηλίκι. Λέμε τώρα. Λαϊκισμός ε; Καλά, να ξεκινήσουμε με το Αττικόν, λοιπόν. Και βλέπουμε. Μπορεί να χαθούν μερικές ζωές ενδιάμεσα, αλλά εντάξει. Κάθε κοινωνία, ιεραρχεί τις ανάγκες της. Και οι "ξηλωμένες ζωές", πρέπει να πάρουν την σειρά τους κι αυτές. Σαν τις ουρές των συσσιτίων...

Υ.Γ. Το ένα (θλίψη για το Αττικόν και τα πυρπολημένα κτίρια) δεν αναιρεί το άλλο. Αρκεί να υπάρχουν και τα δυο στις ανησυχίες μας...

Πηγή

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ.

Αν το ελληνικό πολιτικό σύστημα συνολικά, δεν αποφασίσει να αλλάξει ριζικά τον τρόπο λειτουργίας του και να αποκτήσει σχέσεις με την ειλικρίνεια, τη Δημοκρατία και το λαό…

Αν τα κόμματα που μέχρι τώρα χαρακτηρίζονταν «κόμματα εξουσίας» δεν αποφασίσουν να αλλάξουν το πολιτικό τους προσωπικό και συνεχίζουν με τα ίδια σάπια υλικά να βαφτίζουν «ανανέωση» τις διαδοχές και τα δαχτυλίδια ηγεσίας…

Αν το ΠΑΣΟΚ δεν αποφασίσει να βγάλει το «σοσιαλιστικό» από τον τίτλο του ή να γίνει πραγματικά σοσιαλιστικό…

Αν η Ν.Δ. συνεχίσει την ακροδεξιά της στροφή και δε βρει ένα σοβαρό ηγέτη για να αντικαταστήσει τον Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος λέγοντας «θα τους βγάλω τις κουκούλες» μάς θύμισε το «θα τους βγάλω το μαλλί τρίχα – τρίχα»…

Αν το ΚΚΕ δεν αποφασίσει να αντιληφθεί την πραγματικότητα και να διατυπώσει ρεαλιστικές προτάσεις, αλλά και να πάψει να αυτοακυρώνεται στην πράξη, όπως έκανε με την υπαγωγή της «Τυποεκδοτικής» στο άρθρο 99…

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αποφασίσει να ενηλικιωθεί πολιτικά καταθέτοντας ολοκληρωμένες προτάσεις, σταματώντας να προκαλεί ίλιγγο με τις υποστηρίξεις του σε κλάδους καταδικασμένους πολλάκις από την κοινωνία και δε σταματήσει να βαφτίζει «κακούς κουκουλοφόρους» όσους συμμετέχουν σε επεισόδια, μην τυχόν και χάσει κάνα ποσοστό από το συντηρητικό κομμάτι της κοινωνίας που ούτως ή άλλως δε θα το δει στις εκλογές…

Αν τα κόμματα της Αριστεράς συνεχίσουν να παραμένουν στη Βουλή δίνοντας άλλοθι δημοκρατικότητας και πλουραλισμού σε αυτό το χουντικό έκτρωμα που λειτουργεί εντελώς παράνομα και παρακρατικά…

Αν όλα τα κόμματα δε διαλύσουν άμεσα αυτή τη Βουλή, η οποία στηρίζεται πλέον σε οριακές ερμηνείες του Συντάγματος, κρατώντας στη θέση του ένα διορισμένο πρωθυπουργό ο οποίος έχει τη στήριξη δύο κομμάτων εκ των οποίων κανένα δε διαθέτει αυτοδυναμία και η συνεργασία τους έγινε χωρίς καμία προηγούμενη διερευνητική εντολή…

Αν όλα τα κόμματα της Βουλής επιμένουν ότι η απόπειρα μαζικής δολοφονίας πολιτών που διαμαρτύρονται για ένα κομμάτι ψωμί και μια χαραμάδα στο μέλλον είναι «δημοκρατική λειτουργία και δικαίωμα της αστυνομίας»…

Αν όλα τα κόμματα της Βουλής, συνεχίσουν να θεωρούν ότι μπορούν υποκριτικά να καταγγέλλουν τα μεγάλα ΜΜΕ των εργολάβων δημοσίων έργων ως φερέφωνα του καθεστώτος, αλλά ταυτόχρονα σπεύδουν να στείλουν εκπροσώπους τους στις εκπομπές τους, νομιμοποιώντας ουσιαστικά την ούτως ή άλλως παράνομη λειτουργία τους…

Αν η Δικαιοσύνη και οι διάφορες «ανεξάρτητες αρχές» δεν αποφασίσουν να υπερασπιστούν τη Δημοκρατία, τα δικαιώματα των πολιτών, την εθνική κυριαρχία και συνεχίσουν να λειτουργούν ως τσιράκια και ορντινάτσες των κυβερνώντων…

Αν οι βουλευτές των κομμάτων θεωρούν ότι μπορούν να καταδικάζουν έναν ολόκληρο λαό σε αφανισμό και ύστερα να δικαιούνται να κυκλοφορούν ανενόχλητοι ανάμεσα στα θύματά τους…

Αν οι τράπεζες συνεχίσουν να πιστεύουν ότι μπορούν να βάζουν θηλιές σε λαιμούς δανειοληπτών τους, οι οποίοι δεν έχουν πλέον ν’ αγοράσουν γάλα στα παιδιά τους…

Αν οι εργοδότες συνεχίσουν να κερδοσκοπούν ανεξέλεγκτα σε βάρος καταναλωτών και να εκμεταλλεύονται τους εργαζόμενούς τους αφήνοντάς τους απλήρωτους επειδή βολεύονται από τα αντεργατικά εκτρώματα που κατασκεύασε στα εργαστήριά του ο Βενιζέλος με την Τρόικα…

Αν όλα αυτά τα κόμματα που συμμετέχουν ενεργά στην κατάλυση της Δημοκρατίας και όλοι οι βουλευτές που σιτίζονται από τα ταμεία του Κράτους, συνεχίσουν να αποκαλούν «τρομοκράτες» όσους αντιδρούν… τότε όλοι εμείς οι υπόλοιποι είμαστε αναρχικοί. Αυτοί που αντιδρούμε θα γινόμαστε κάθε μέρα και περισσότεροι. Τόσοι, ώστε πια να μη χρειάζεται κανείς να φοράει κουκούλα. Στον αγώνα για επιβίωση δεν υπάρχουν ούτε συναινέσεις, ούτε διαπραγματεύσεις.

Αν τίποτα δεν αλλάξει, τότε η ελληνική Βαστίλη, αυτή η Βουλή που φιλοξενεί ξένα σώματα προς τη Δημοκρατία, δε θα συγκινεί κανέναν. Δε θα τη λυπηθεί κανείς. Αν όλα δεν αλλάξουν, τότε θα είμαστε όλοι αναρχικοί. Αν αυτή είναι η μόνη λύση που μας απέμεινε, τότε τα δύσκολα είναι μπροστά γι’ αυτούς που μας στέρησαν όλες τις υπόλοιπες λύσεις.

ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ