ΚΙΝΗΜΑ ΑΝΥΠΑΚΟΗΣ ΣΤΑ ΜΙΝΤΙΑ!

Αναδημοσίευση από το SOFISTIS

Δεν υπακούω στα μίντια προτιμώ να σκέφτομαι! Ένα μεγάλο κίνημα ανυπακοής στα μίντια και στην καθεστωτική δημοσιογραφία δυναμώνει σιγά-σιγά.. Ο κόσμος έχει αρχίσει να αντιλαμβάνεται πια ότι η άκριτη αποδοχή, η πειθάρχηση και η παθητικότητα απέναντι στα μίντια είναι και παθητικότητα απέναντι στην ίδια τη ζωή.. Ότι η καθεστωτική δημοσιογραφία φέρει μια τεράστια ευθύνη για τη μαυρόασπρη ζωή του...

Ουδείς πια αμφιβάλει για την ευθύνη της θλιβερής αυτής δημοσιογραφίας για τον πόνο, τη φτώχεια, την ταπείνωση και τη δυστυχία στην οποία βυθίζουν ολοένα και περισσότερο την κοινωνία. Ουδείς πια αμφιβάλει ότι αυτή η πρωτοφανής στην ιστορία του τόπου βαρβαρότητα και κοινωνική αδικία, δεν θα μπορούσε ποτέ να περάσει χωρίς την στήριξη και παρότρυνση αυτής της δημοσιογραφίας η οποία αποτελεί πια και την πλέον διαπλεκόμενη και ανεξέλεγκτη εξουσία του τόπου.. Αυτή η δημοσιογραφία γνωρίζει πολύ καλά ότι η πρωτοφανής κοινωνική αδικία και βία που ασκείται στην ελληνική κοινωνία δεν είναι για την σωτηρία της λεγόμενης “πατρίδος” , ότι δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τον απαραίτητο εκσυγχρονισμό και τις μεταρρυθμίσεις στο κράτος και στους θεσμούς που θα έπρεπε ήδη να έχουν γίνει εδώ και δεκαετίες, αλλά εφαρμόζεται μόνο και μόνο για να ικανοποιηθούν οι επιδιώξεις και τα συμφέροντα ξένων κέντρων εξουσίας, «αγορών” και τοκογλύφων...

Το νέο κίνημα, δεν υπακούω στα μίντια προτιμώ να σκέφτομαι, ( το ονομάζω έτσι αλλά δεν έχει σημασία μπορεί να πάρει οποιοδήποτε όνομα) αναπτύσσεται δυναμικά μέσα από το νέο φυσικό «άσυλο» της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών που είναι το διαδίκτυο, τα μπλόγκς και τα κοινωνικά δίκτυα. Αναπτύσσεται επίσης μέσα από τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων που έχουν καταλάβει ότι δεν έχει πια νόημα να διαμαρτύρονται έξω από τη Βουλή ή του Μαξίμου αλλά ότι είναι πολύ πιο αποτελεσματικό για τα δίκαια τους να διαμαρτύρονται έξω από ένα μεγάλο κανάλι όπως το ΜΕΓΚΑ και ήδη αυτό έχουν αρχίσει να κάνουν...

Διαβάστε τη συνέχεια

ΑΜΑ ΦΥΓΕΙ Ο ΤΥΡΑΝΝΟΣ...

Γράφει ο Παναγιώτης Ηφαιστος,
Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων-Στρατηγικής, Παν. Πειραιώς.

Κάποιοι βλέπουν φαντάσματα: Εθνικιστές και... νεοεθνικιστές. Πού είναι; Εμείς παντού βλέπουμε μόνο Ελληνες και τους εκφράζει ο Ρήγας Βελεστινλής: «Αμα φύγει ο τύραννος, ο ελληνικός λαός θα είναι φίλος και σύμμαχος με όλα τα ελεύθερα έθνη. Οι Ελληνες δεν ανακατεύονται εις την διοίκηση των άλλων εθνών, αλλά ούτε είναι εις αυτούς αποδεκτό να ανακατωθούν άλλα έθνη εις την δική τους. Δεν κάμνουν ποτέ ειρήνη με ένα εχθρό ο οποίος κατακρατεί ελληνικό τόπο».

Λόγια γνήσια ελληνικά. Τα δικά μας. Καθαρή και ψύχραιμη θέαση της ζωής, του κόσμου και των άλλων εθνών. Κοσμοθεωρία έθνους ανθρωπολογικά κτισμένου και εγγενώς, οικουμενικά προσανατολισμένου. Λόγια λιτά, αληθινά, πολιτικά μεστά, πολιτισμένα και άφθαρτα. Υμνούν τη Δημοκρατία και την Ελευθερία, τη δικιά μας και των άλλων εθνών. Πνεύμα ανυψωμένο, σμιλευμένο μακραίωνα, γιγαντωμένο μέσα στη Βυζαντινή Οικουμένη, ριζωμένο στη διαχρονική ελληνικότητα. Την αιώνια και οικουμενική ελληνικότητα. Παρακαταθήκη του μέλλοντος, για όλα τα έθνη. Αυτή κουβαλούν οι Ελληνες: Ρήγας Βελεστινλής, τελεία και παύλα.

«Σόροι, εξυπηρετικά σοράκια και δεσποτικά κοράκια» των σκοτεινών διεθνικών παρασκηνίων, και τα υπερατλαντικά αφεντικά αυτών που κραυγάζουν, είναι οι εθνικιστές. Οταν η δική μας Βυζαντινή Οικουμένη έπεσε, το 1453 μ.Χ., αυτοί είναι που έφεραν δεσποτισμούς, κρατικοεθνικισμούς, σοβινισμούς, αποικιοκρατίες, εθνοκαθάρσεις, γενοκτονίες, διεθνισμούς, φασισμούς και ηγεμονομαχίες. Δικά τους όλα αυτά, όχι δικά μας. Να τα χαίρονται, αυτοί και τα φερέφωνά τους.

Τώρα βέβαια μας προέκυψε και ο εθνομηδενισμός, το νέο ιδεολόγημα: Κάποιοι εκεί στην Εσπερία θέλουν, λένε, έναν πλανήτη ανθρωπολογικά ισοπεδωμένο, «εύτακτο» και «εύρυθμο». Πλανητικό «συνωστισμό» μηδενιστών χωρίς μνήμη, χωρίς σκέψη και χωρίς ταυτότητα. Πλανητικό τερατούργημα ιδιωτείας, φιλαυτίας, ωφελιμοκρατίας, χρησιμοθηρίας, ηδονισμού, διάλυσης της οικογένειας, καταπολέμησης της πίστης, εξύμνησης της διαστροφής, κοντολογίς μεταμοντέρνας ανθρωπολογικής αποσύνθεσης. Επιστροφή στο μέλλον των ανθρωπολογικών Σοδόμων και Γομόρρων του Μαρκήσιου de Sade. Κατά Θόδωρο Ζιάκα, ο «ολοκληρωμένος μηδενισμός». Πλανητικά ανέφικτα όλα αυτά, βέβαια. Πλην, άμα ένα έθνος ξεγελαστεί και γευτεί τέτοια δηλητήρια, εκμηδενίζεται. Ωφελούνται ηγεμόνες και αρπακτικοί γείτονες.

Αμα πάνω στον σβέρκο ενός έθνους κάτσουν εθνομηδενιστές και προπαγανδιστές, οι ζημιές έρχονται. Το Αιγαίο μας; Η Κύπρος μας; Η Θράκη μας; Η Μακεδονία μας; Η Ηπειρός μας; Οι ενεργειακοί μας πόροι, δηλαδή το μέλλον των παιδιών μας;

Ομως, τα ιερά νησιά μας δεν είναι «μεταμοντέρνα»: Δεν είναι βράχοι άγνωστης ταυτότητας και άγνωστης εθνικότητας. Κάποιοι, πάντως, φαίνεται σαν να θέλουν να καταποντιστεί το Καστελόριζο. Οχι να στέκεται εκεί ολόρθο, δικό μας, με χωρικά ύδατα, υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ. Τέτοιες θέσεις, αναμφίβολα, υπηρετούν υπερατλαντικούς αφέντες και αρπακτικούς γείτονες.

Οι Ελληνες είναι εγγενώς ειρηνόφιλοι και φιλοπάτριδες. Προτερήματα βαθιά ριζωμένα στην παράδοση του έθνους μας. Φιλοπατρία ίσον πίστη και νομιμοφροσύνη στο έθνος, προσήλωση στα εθνικά σύμβολα, τις παραδόσεις, τον εθνικό πολιτισμό, τη γλώσσα, τη δημοκρατία και την ελευθερία.

Φιλοπατρία σημαίνει αυτοθυσία, αν χρειαστεί, για την υπεράσπιση ιερών, οσίων, βωμών και εστιών. Εδώ είμαστε, εδώ ανήκουμε, εδώ θα το παλέψουμε.

www.ifestosedu.gr

ΕΚΛΕΨΕΣ; ΝΑ ΟΙ ΠΟΙΝΕΣ ΣΟΥ!

"ΟΙ ΠΑΠΑΤΖΗΔΕΣ", 1957



Δεν ξέρω αν ο σεναριογράφος ήταν 60 χρόνια μπροστά από την εποχή του!Λυπάμαι που είναι τόσο επίκαιρο, αν και έχουν περάσει κοντά έξι δεκαετίες. Λυπάμαι που το μόνο που άλλαξε από τότε είναι οι σελίδες του ημερολογίου!!!

ΑΥΤΗ Η ΚΟΛΑΣΗ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΟΥΣΕ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

H καθηγήτρια οικονομικών και πρώην πρύτανης του Πανεπιστημίου της Μακεδονίας Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, μιλάει στο newscode για την ΕΕ, το ΔΝΤ, το Μνημόνιο και την ανάπτυξη.

Στο Γιώργο Γ. Λιάρο

«Αυτή η κόλαση σε καμιά περίπτωση δεν αποτελούσε μονόδρομο για την Ελλάδα» τονίζει σε δηλώσεις της στο newscode.gr η πρώην πρύτανης, καθηγήτρια οικονομικών του Πανεπιστήμιου τη Μακεδονίας, Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη αναφερόμενη στο μακροοικονομικό περιβάλλον που έχει επικρατήσει στην Ελλάδα.

Το ΑΕΠ εκτιμάται ότι θα μειωθεί μέχρι και 10% τα επόμενα χρόνια, η ανεργία θα σκαρφαλώσει στο 20%, ο πληθωρισμός θα υπερβεί το 7%. Υπογραμμίζει πως «δεν είναι τυχαία η καταβαράθρωση ολόκληρου του ευρωπαϊκού νότου».

Αντιθέτως, «είναι συνέπεια των επιλογών της μακροοικονομικής πολιτικής της ΕΕ και της ευρωζώνης, που όπως περίτρανα αποδεικνύεται, καταδίκαζε επί δεκαετίες τις λιγότερο προηγμένες ευρωπαϊκές οικονομίες, σε αδυναμία πραγματικής σύγκλισης, σε απώλεια ανταγωνιστικότητας και σε προοδευτική υποκατάσταση της παραγωγής παραδοσιακών τους προϊόντων, με εισαγωγές». «Η Γερμανία ήταν αυτή που επωφελήθηκε το περισσότερο, απομυζώντας τον πλούτο του ευρωπαϊκού νότου» συμπληρώνει.

Αναφορικά με την πιθανότητα επιστροφής στην ανάπτυξη εκτιμά πως «απουσιάζει η αναπτυξιακή διάσταση. Ωστόσο, αποτελεί καθαρή ουτοπία κάθε συζήτηση γύρω απ’ αυτήν, και για όσο χρόνο είμαστε χειροπόδαρα δεμένοι με το βαθύτατα υφεσιακό και αντιαναπτυξιακό περιβάλλον του ΔΝΤ. Αλλά, και το ΔΝΤ, σε αντίθεση με ότι κατά καιρούς επίσημα υποστηρίζει, αποκλείει ηθελημένα από το μείγμα της πολιτικής του την ανάπτυξη, γιατί σ’ αυτήν περιλαμβάνονται και τυχόν κίνδυνοι αποτυχίας στους οποίους δεν πρέπει να εκτεθούν οι δανειστές. Αντιθέτως, η πάγια τακτική του ΔΝΤ είναι η αρπαγή του ήδη υπάρχοντος πλούτου των θυμάτων του, και η εγκατάλειψή τους στη συνέχεια».

Επιπλέον τονίζει πως «παρότι δεν το ομολογούν, ωστόσο έλληνες και ξένοι αρμόδιοι είναι πλήρως ενήμεροι για το ότι η όλη συζήτηση γύρω από τα επιτεύγματα των όρων του Μνημονίου ανήκει στο θέατρο σκιών».

Αντιθέτως, «σε πείσμα των απάνθρωπων και σωρευτικών θυσιών, στις οποίες υποβάλλονται τα ασθενέστερα τμήματα του ελληνικού λαού, η πτώχευση αποτελεί τη μοναδική βεβαιότητα, αν δεν επιτευχθεί κάποιας μορφής αναδιάρθρωση του χρέους».

«Ωστόσο, αυτή αναβάλλεται, μέχρις ότου ολοκληρωθούν όλες εκείνες οι μεταρρυθμίσεις, στο χώρο της αγοράς εργασίας, που απαιτούνται από τον σκληρό πυρήνα των νεοφιλελεύθερων, και που υπόσχονται να επαναφέρουν τις εργασιακές σχέσεις στο καθεστώς που επικρατούσε στις αρχές του 19ου αιώνα» καταλήγει μιλώντας στο newscode.gr. 

Αναδημοσίευση από HMEROLOGIO TΡ--ΕΛΛΑΣ

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ! ΕΙΝΑΙ ΕΠΕΙΓΟΝ!

Του Πέτρου Κουμπλή.

Διαδώστε πως σήμερα που γράφω στο μικρό μου δωμάτιο και είναι Κυριακή – κι ας με διαβάζετε μια βαρετή Δευτέρα βράδυ, μια αδιάφορη Τετάρτη απόγευμα, μια γεμάτη ματαιώσεις και νευρώσεις Πέμπτη – σήμερα έχει τον πιο όμορφο χειμωνιάτικο ήλιο που είδα ποτέ!

Διαδώστε πως δεν έχω τίποτα άλλο σημαντικό να πω.

Αλήθεια σας λέω! Καμία γνώμη, κανένα επιχείρημα ή καταγγελία, κανένα μίσος ή δόγμα, καμία αυθεντία, ιδεολογία ή εκδίκηση. Ο φλύαρος νους μου, που γεννά επίμονες σκέψεις και φόβους, ανασφάλειες, μηχανορραφίες, μικρές συνωμοσίες και αδιαπραγμάτευτες απόψεις, αυτός ο νους σώπασε για λίγο. Είναι το φως που μπαίνει απ’ το παράθυρο και πέφτει πάνω στη οθόνη του υπολογιστή. Οι λέξεις πια δεν ξεχωρίζουν, μα φαίνονται πιο καθαρά από ποτέ.

Διαδώστε το! Δεν είναι η ευδαιμονία της στιγμής. Δεν είναι παιχνίδι του μυαλού. Είναι πέρα από αυτό.

Διαδώστε το! Πως ότι και να συμβεί- κι ας φαίνεται οριστικό, αμετάκλητο κι απόλυτο – ο ήλιος πάλι θα βρίσκεται εκεί. Το ίδιο και η θάλασσα. Κι όλα όσα δε μπορούμε να δούμε, αλλά τα νιώθουμε, τα ξέρουμε, μα τα ξεχνάμε.

Διαδώστε το! Ή μάλλον… μάλλον… ΜΗ ΤΟ ΔΙΑΔΩΣΕΤΕ! Μη διαδώσετε τίποτα! Ναι! Ξεχάστε με! Ξεχάστε το κείμενο αυτό! Μη το διαδώσετε! Βγείτε έξω, βάλτε μουσική, παίξτε με τα παιδιά σας, ονειρευτείτε χωρίς λογοκρισία και στόχους, κάντε για μια φορά αυτό που πραγματικά αγαπάτε! Αυτό που αλήθεια αγαπά η ψυχή σας!

Μη διαδώσετε τίποτα. Απλώς ζήστε! Κι ό,τι είναι αληθινό θα βρει το δρόμο του να ταξιδέψει. Σαν ήλιος χειμωνιάτικος.

Πηγή

ΖΟΥΓΑΝΕΛΗΣ : Ο ΛΑΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΞΕΓΕΡΘΕΙ.

Η μοναδική ελπίδα που υπάρχει για να σωθεί η χώρα κατά το Γιάννη Ζουγανέλη είναι ο λαός υπό την προϋπόθεση να ξυπνήσει και να αποποιηθεί τα κόμματα.

«Ο λαός πρέπει να εξεγερθεί, αλλά όχι καθοδηγούμενος από κομματικά συμφέροντα. Αν αισθανθεί την ανάγκη να εξεγερθεί, ας το κάνει», συμπλήρωσε.

Αναφέρει μάλιστα πως ντρέπεται που ανήκει στη γενιά του Πολυτεχνείου, σημειώνοντας σε άρθρο του στο newsbomb πως φτύνει τον εαυτό του που δεν μπόρεσε να κάνει και αυτός με τη σειρά του κάτι για να αποτρέψει τα πράγματα.

«Μέμφομαι, όμως, αυτή τη γενιά που αγωνίστηκε για ψωμί, παιδεία, ελευθερία, δικαιοσύνη και τελικά δεν υπάρχει τίποτα από αυτά γιατί κανείς από όσους αγωνίστηκαν τότε, δεν ενδιαφέρθηκε να τα κάνει πράξη. Είναι ντροπή και αίσχος. Δεν έκαναν τίποτα όλοι αυτοί. Βολεύτηκαν και άραξαν στα αβγά τους. Η γενιά της αντίστασης και της κατοχής μένει πιο καλά στη συνείδησή μου από αυτούς τους ανθρώπους που μπήκαν στα Μέσα, έγιναν «γιαπάκια» του κερατά, ζούνε σε βίλες εκατομμυρίων, οδηγούν Πόρσε και νομίζουν ότι εκεί είναι η ζωή», κατέληξε.

Πηγή

ΚΡΑΥΓΕΣ ΚΑΙ ΨΙΘΥΡΟΙ.

Του Σταύρου Κουμπιά

Κραυγές… Κραυγές από παντού, από πάνω, από κάτω, από αριστερά, από δεξιά. Κραυγές στο γυαλί, στο χαρτί, στα μικρόφωνα, κραυγές κοντά και μακριά μας. Κραυγές όλο και πιο δυνατές για να σκεπάσουν τις άλλες, για ν’ ακουστούν. Κραυγές και δάκτυλα υψωμένα που καταγγέλλουν, ζητούν ευθύνες, τιμωρίες, κραυγές για να σκεπάσουν λάθη και ψέματα.

Όποιος φωνάξει πιο πολύ θα ακουστεί(;), θα είναι «αναγνωρίσιμος» και περιζήτητος στο ανηλεές παιχνίδι της δημοσιότητας. Και ο χρόνος, ο τηλεοπτικός χρόνος, όλο και πιο λίγος… δεν υπάρχει χρόνος… πρέπει να μιλήσουν κι’ οι άλλοι, κι’ αυτοί σε λίγο χρόνο… Για να προλάβουμε να ακουστούμε μιλάμε, κραυγάζουμε όλοι μαζί, κι’ έτσι δεν ακούγεται κανείς. Οι εικόνες χωρίς ήχο (δείτε τις για λίγο), με τις φλέβες των λαιμών έτοιμες να εκραγούν μιλάνε από μόνες τους, κραυγάζουν κι’ αυτές και φοβίζουν… Εκτυφλωτικά φώτα, επιδίωξη για δημοσιότητα κάθε είδους (αρνητική ή θετική) και φλύαρες κραυγές από πολλούς που ενώ στην πραγματικότητα δεν ξέρουν για τι μιλούν, διεκδικούν την (ψευδεπίγραφη) στάμπα του «αλάθητου». Κρείττον σιγάν…

Και οι ψίθυροι… Ψίθυροι ανθρώπων, γνωστών και άγνωστων, «επώνυμων» και «ανώνυμων» (σαν να μην έχουν όλοι οι άνθρωποι ένα όνομα) που προσπαθούν να μιλήσουν από την καρδιά τους, να τολμήσουν να καταθέσουν την άποψη τους χωρίς ιδιοτέλεια, να εκτεθούν, να αμφισβητήσουν και να αμφισβητηθούν, όχι για να κερδίσουν, αλλά για να νοιώσουν ότι ζουν σαν υπεύθυνοι πολίτες και μπορούν κάτι να προσφέρουν. Ψίθυροι αδύναμων μπροστά στους δυνατούς που δεν (τους ενδιαφέρει να) ακούν αδύναμους, γιατί αδύναμος ίσον αποτυχημένος. Ψίθυροι νέων που ζητούν ακρόαση από την κοινωνία των πεπειραμένων, των δυνατών και των ‘επιτυχημένων’ που δήθεν ακούν και κάνουν ότι καταλαβαίνουν. Λένε «…οι διανοούμενοι σιωπούν».

Κάποιοι μπορεί, αλλά άλλοι μιλούν… μιλούν χαμηλόφωνα, με τις οι φωνές τους όμως να σκεπάζονται από τις κραυγές. Πρέπει να προσπαθήσεις πολύ για να τους ακούσεις. Μπορεί να έχουν δίκιο ή άδικο, αλλά μιλούν, γράφουν, δημιουργούν, ζουν χωρίς ιδιοτέλεια στο περιθώριο και στο ημίφως και προσπαθούν να μη χάσουν την ψυχή τους. Κάποτε οι βροντεροί «ψίθυροι» του Παπανούτσου, του Ελύτη, του Σεφέρη, του Βάρναλη, του Αναγνωστάκη, του Καμπανέλλη, του Σκούρτη, του Κουν, τον Τσαρούχη, του Θεοδωράκη, του Χατζιδάκη, του Τσιτσάνη σκέπαζαν τις κραυγές, ακούγονταν απ’ όλους και καθοδηγούσαν.

Τώρα;

Μπλεγμένοι κραυγές και ψίθυροι, σε μια ζαλισμένη και παραπλανημένη κοινωνία που ψάχνεται. Μια κοινωνία που ψάχνει για το αυτονόητο, για την αλήθεια των πραγμάτων, την ελπίδα. Ψάχνει γι’ αυτούς που θα μπορούν να πουν με ειλικρίνεια «έκανα λάθος», και αναρωτιέται γι’ αυτούς που λένε «άσε με να κάνω λάθος». Μια κοινωνία που κουράστηκε πια από τους «σοφούς», τους «δυνατούς» όλων των ειδών, τους «αδιάφθορους», μια κοινωνία που ανακάλυψε ξαφνικά ότι οι νέοι της θα ζήσουν χειρότερα από τους παλαιότερους. Μια κοινωνία που πορεύεται σήμερα μέσα από «κομμάτια και θρύψαλα» και ψάχνει πια μέσα στις κραυγές και τους ψιθύρους την αλήθεια και τα ψέμματα.

Σου είπαν ψέμματα πολλά,

ψέμματα σήμερα σου λένε ξανά κι αύριο ψέμματα ξανά θα σου πουν,

ψέμματα σου λένε οι εχθροί σου

μα κι οι φίλοι σου, σου κρύβουν την αλήθεια.

Ψεύτικη δόξα σου τάζουν οι ψεύτες

μα κι οι φίλοι σου με ψεύτικες αλήθειες σε κοιμίζουν,

πού πας με ψεύτικα όνειρα;

πού πας με ψεύτικα όνειρα;

Καιρός να σταματήσεις,

καιρός να τραγουδήσεις,

καιρός να κλάψεις και να πονέσεις,

καιρός να δεις.

*Ο Σταύρος Κουμπιάς είναι καθηγητής στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Τεχνολογίας Υπολογιστών του Πανεπιστημίου Πατρών, του οποίου έχει διατελέσει και Πρύτανης.

AIXMH

Η ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΙ Ο ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ ΗΤΑΝ...ΤΖΑΜΠΑΤΖΗΔΕΣ!!!

Είναι πολύ πιθανό οι ίδιοι υπουργοί και δημοσιογράφοι που λοιδορούν το Κίνημα "Δεν Πληρώνω" να παρευρεθούν το καλοκαίρι σε κάποιο ανέβασμα στην Επίδαυρο της "Αντιγόνης" του Σοφοκλή. Ξέρετε, της κόρης του Οιδίποδα και της Ιοκάστης που αψήφησε τους...νόμους, προκειμένου να θάψει τον αδελφό της Πολυνείκη. Οι ίδιοι πολιτικοί και δημοσιογράφοι παρευρίσκονται σε διάφορες τιμητικές εκδηλώσεις για το 1821, την εθνική αντίσταση, τον αντιδικτατορικό αγώνα, παρότι οι άνθρωποι που τιμούνται είχαν παραβεί τους νόμους της εποχής τους. Οι ίδιοι πολιτικοί και δημοσιογράφοι, επίσης, με την απόσταση του χρόνου χρωστούν ευγνωμοσύνη στο Σπάρτακο και σε όλους όσοι έδωσαν μάχη για την απαγόρευση της δουλείας. Κι αυτό μολονότι η ύπαρξη σκλάβων ήταν καθόλα νόμιμη...

Το Κίνημα "Δεν Πληρώνω" πρέπει να είναι στοχευμένο: να επικεντρώνεται εκεί που υπάρχει αδικία και να μη γενικεύεται, γιατί μια συνολική ανομία καταλήγει σε φασισμό. Η αιτιολογική βάση, επίσης, αυτού του Κινήματος δε μπορεί να βασίζεται στο επιχείρημα "κι εσείς βασανίζετε τους μαύρους". Το ότι κάποιοι έκλεψαν, και κλέβουν ακόμα, το δημόσιο χρήμα δε νομιμοποιεί μια τυφλή αντιγραφή των πρακτικών τους. Γιατί, αν είναι έτσι, να επαναφέρουμε και την θανατική ποινή και το "οφθαλμόν αντί οφθαλμού". Μόνο που αν μιμούμαστε το τέρας, στο τέλος κάποιος τρίτος δεν θα μπορεί να μας ξεχωρίσει από αυτό...

Υπάρχουν άνθρωποι που τηρούν τους νόμους γιατί είναι...νόμοι. Θα τηρούσαν ακόμα κι ένα νόμο που θα επέτρεπε το βιασμό τους προς χάριν μιας δογματικής αντίληψης υπακοής. Δε μπορώ να δεχθώ τη λογική(;) τους, αλλά σέβομαι το ότι πιστεύουν αυτό που κάνουν. Εξοργίζομαι, όμως, με εκείνους, που "τιμωρούν", για παράδειγμα, τη δωροληψία 100.000.000 μάρκων (βλ. Siemens) με...παραγραφή, αλλά ορίζουν ως πλημμέλημα τη μη κατάβολη διοδίων. Η λέξη "νομιμότητα" όταν βγαίνει από το στόμα τους ακούγεται σα βρισιά...

Πηγή

MEGA-ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ.Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ.

Οι δημοσιογράφοι που εργάζονται στο δελτίο ειδήσεων του Mega, έστειλαν επιστολή στην «Ε», με την οποία διαμαρτύρονται για τα όσα έγραψε στη στήλη του ο Στάθης Σταυρόπουλος ή αν θέλετε ΣΤΑΘΗΣ στο «Ναυτίλο», κείμενο το οποίο αναδημοσίευσε και ο λιθο…Βόλος.

Μεταξύ των άλλων εκφράζουν την οργή τους και την αγανάκτησή τους για τους βαρείς και ανοίκειους χαρακτηρισμούς που, ορθά κατά την άποψή μου, χρησιμοποίησε ο ΣΤΑΘΗΣ, χαρακτηρίζουν το κείμενό του ως υβρεολόγιο, διαφωνούν μαζί του αναφορικά με τον ορισμό της δημοσιογραφίας και του επιστρέφουν τους χαρακτηρισμούς «Σταλινισμός» και «Γκεμπελισμός».

Όπως ήταν φυσικό πήραν την απάντησή τους από το ΣΤΑΘΗ, ο οποίος τους υπενθύμισε ότι αναφερόταν στο δίδυμο Τρέμη – Πρετεντέρη, για να καταλήξει. Όσο, τέλος, για τον «σταλινισμό» και τον «γκεμπελισμό» τον δικαιούνται εκείνοι για τους οποίους οι πολίτες φωνάζουν «αλήτες ρουφιάνοι δημοσιογράφοι».

Τη διαμαρτυρία και την απάντηση του ΣΤΑΘΗ, μπορείτε να διαβάσετε στο Απολίτιστο Στέκι

λιθο...Βόλος

ΚΑΛΠΑΖΩΝ ΧΟΥΛΙΓΚΑΝΙΣΜΟΣ.

Του Γιώργου Καρελιά

Υπάρχουν διάφορα είδη -ισμων, με πιο δημοφιλή εσχάτως τον λαϊκισμό και τον χουλιγκανισμό. Ξεκινάμε απο τον πρώτο και φτάνουμε στον δεύτερο, που μπορει να στείλει και μερικούς ανθρώπους στον τάφο ή, αν έχουν τύχη, στο νοσοκομείο. Όπως έγινε τις προάλλες με την εισβολή χούλιγκανς στο Θέατρο Τέχνης. Ναι, συνέβη κι αυτό!

Είμαστε η χώρα της υπερβολής, εντάξει.Αλλά πώς μπορεί να επιζήσει μια χώρα όταν ο λαϊκισμός κατακλύζει τα πάντα και μοιραία ακολουθεί ο χουλιγκανισμός; Ο αριστερός λαϊκισμός, για παράδειγμα, θέλει όλοι οι μετανάστες να γίνουν νόμιμοι. ΟΛΟΙ. Χωρίς να ρωτάει αν αυτό μπορεί να γίνει, χωρίς να βλέπει τι γίνεται γύρω του.

Μοιραία αυτός ο αριστερός λαϊκισμός τροφοδοτεί τον ακροδεξιό, τον ρατσιστικό.Που ζητάει ολοι οι μετανάστες να φύγουν. Πάλι ΟΛΟΙ. Χωρίς να μπαίνει κάν στον κόπο να αναρωτηθεί αν αυτό είναι εφικτό, να ρωτήσει μήπως κάποιοι χρειάζονται. Ο ένας λαϊκισμός θρέφει τον άλλον.

Κι όταν ξεφύγουν απο κάποια όρια, τότε οι εκφραστές του χουλιγκανίζουν. Οπως ο αριστερός πολιτικός, πρώην αρχηγός, που λέει οτι «δεν είναι Έλληνας» (!) άλλος αρχηγός, επειδή ζητάει να καταργηθεί το άσυλο. Ή αυτός που λέει οτι η χώρα είναι… υπο κατοχήν και ο εκλεγμένος πρωθυπουργός της Τσολάκογλου (σ’ αυτό ο «αριστερός» λόγος συχνά συμπίπτει με τον ακροδεξιό)! Έχουμε και τον ακροδεξιό χουλιγκανισμό, που λέει οτι κοινοβουλευτικά κόμματα κρύβονται πίσω απο την τρομοκρατία!

Αυτός είναι ο πολιτικός χουλιγκανισμός. Μετά περνάμε στον κοινωνικό. Που εκφράζεται απο τον συνδικαλιστή γιατρό, ο οποίος απειλεί οτι «θα γίνει Κάϊρο», επειδή δεν του αρέσει ένα νομοσχέδιο. Στα όρια του χουλιγκανισμού κινούνται οι δηλώσει και πράξεις εκπροσώπων και άλλων επαγγελματικών ομάδων, που επι δεκαετίες απολαμβάνουν προστατευτικά προνόμια και αρνούνται να κάνουν την παραμικρή παραχώρηση, προκηρύσσοντας συνεχείς απεργίες και αδιαφορώντας για το ποιους ταλαιπωρούν.

Όταν τέτοια συμπεριφορά έχουν οι καθωσπρέπει κοινωνικές ομάδες, γιατί να μας εκπλήσσουν οι εισβολές χούλιγκαν σε πανεπιστημιακές αίθουσες, τα σπασίματα και ο ξυλοδαρμός «ανεπιθύμητων» καθηγητών; Γιατί να μας εκπλήσσει η εισβολή θρησκόληπτων χούλιγκαν σε κινηματογράφους, θέατρα, βιβλιοπωλεία, όταν «προσβάλλονται» απο ταινίες, παραστάσεις και βιβλία , μη αντέχοντας την άλλη άποψη; Γιατί να μας εκπλήσσει που μια-οποιαδήποτε- σαχλαμάρα στο Διαδίκτυο γίνεται αφορμή να ξεσπάσει αν απίστευτο κύμα υβρεολογίου και απειλών κατά της ζωής;

Ο γηπεδικός χουλιγκανισμός, που τροφοδοτείται απο τους εμπρηστικούς τίτλους των οπαδικών εντύπων, είναι παλιό φρούτο. Όσο κι αν ξενίζει που τώρα έβαλε στο στόχαστρό του έναν χώρο τέχνης και πολιτισμού, όπως το Θέατρο Τέχνης.

Ολα μαζί πάνε να γίνουν ένα τέρας με πολλά κεφάλια, που στο τέλος θα πνιξει και όσους το δημιούργησαν και εξακολουθούν να το θρέφουν με τη συμπεριφορά και τη δράση τους.

http://www.aixmi.gr/