ΝΕΥΡΩΤΙΚΟΣ ΩΣ ΕΛΛΗΝ...

Του Βλαδίμηρου Κυριακίδη

Πάντα προσπαθούσα να εξηγήσω την ψυχοσύνθεση και την ιδιοσυγκρασία του Έλληνα. Πάντα με άφηνε άφωνο η μεταστροφή του στο αντίθετο. Δηλαδή, πώς μεταστρέφει την ενεργητικότητά του σε παθητικότητα.

Πώς μεταβιβάζει σε κάποιο άλλο πρόσωπο το πρόβλημα που δημιουργεί ο ίδιος. Πόσο επενδύει στην προσωπική του «αδυναμία» για να περισυλλέξει οίκτο, με σκοπό την αποκόμιση κέρδους.

Πώς κατορθώνει να γίνεται λογοκριτής των πάντων χωρίς να έχει την απαιτούμενη μόρφωση. Πώς καταδικάζει τις ίδιες του τις ορμές και επιθυμίες και τους στερεί την ικανοποίηση.

Πόσο εύκολα καταπιέζει το περιβάλλον του για να κατασκευάσει και να παρουσιάσει την αλήθεια που εκείνος πιστεύει χωρίς να έχει προσλαμβάνουσες.

Πώς διαχειρίζεται την «αμνησία του» σε συγκεκριμένες δραστηριότητες του στο παρελθόν που έχουν βλάψει τον ίδιο αλλά και το σύνολο.

Πόσο εύκολα διακατέχεται από την ορμή της καταστροφής που είναι ανάλογη με την ορμή του θανάτου.

Πώς απολαμβάνει την παρανοϊκή σχέση του με την πραγματικότητα, με συνέπεια να στρέφεται προς την κατάκτηση του μεγαλείου.

Γιατί καταδιώκεται από ερωτομανίες που τον καθηλώνουν οριστικά σε ερωτικά αδιέξοδα.

Πόσα χρόνια θα βιώνει καταστάσεις πένθους μοιρολογώντας.

Γιατί η αμφιθυμία του (δηλαδή αγαπάει και μισεί ταυτόχρονα) τον εμποδίζουν να γευθεί πρωτογενή συναισθήματα.

Πόσο εύκολα προκαλεί και δημιουργεί τις νευρώσεις του που, ενώ έχουν αφετηρία προσωπική κακοδιαχείριση των συναισθημάτων του, πάντα καταλήγει στο συμπέρασμα ότι φταίει η κρίση.

Αν, λοιπόν, αυτός ο συμπλεγματικός Έλλην δεν χρήζει ιατρικής βοηθείας, τότε ποιος! Ας φροντίζαμε στο παρελθόν να τον γυμνάζαμε καλύτερα. Να του δίναμε την γνώση που χρειάζεται κάθε υγιής πολίτης. Τώρα το κακό έγινε και, βέβαια, θα θριαμβεύσει η ψυχανάλυση.

Go Φρόυντ Go! We need you badly!

Πηγή

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ΣΑΝ ΦΑΡΣΑ!!!

Του Τάκη Σπηλιόπουλου.

Κάποτε η ζωή μας ήταν όμορφη και εύκολη. Μια καλή γνωριμία ή η κατάλληλη μίζα, ήταν αρκετή να κάνει πραγματικότητα κάθε σου επιθυμία. Να πάρεις για παράδειγμα εφ’ όρου ζωής αντιστασιακή σύνταξη, ακόμη και αν ήσουν αγέννητος την εποχή της αντίστασης, να εξασφαλίσεις αναπηρική σύνταξη από τα τριάντα σου, ακόμη και αν έσφυζες από υγεία!

Ο τοπικός κομματάρχης με ένα καλό πουρμπουάρ και λίγες ψήφους δώρο, διόριζε εσένα, τη γυναίκα σου και τα παιδιά σου στο δημόσιο, ακόμη και αν ήσασταν οι πλέον ατάλαντοι άνθρωποι στον πλανήτη. Με λίγα περισσότερα χρήματα γινόσουν εφοριακός, τελωνειακός, υπάλληλος στην πολεοδομία,, υπεύθυνος προμηθειών κλπ. Επαγγέλματα όπως εργολάβος, ή προμηθευτής του δημοσίου έκαναν τρελά πάρτι, που ούτε στα όνειρά τους δεν είχαν φανταστεί.

Make a wish! Όλα ήταν εφικτά, όλα γίνονταν. Από το να εξασφαλίσεις με ένα τηλεφώνημα δανεικά και αγύριστα, θαλασσοδάνεια τα λέγανε τότε, μέχρι να παραγγείλεις νόμους και υπουργικές αποφάσεις στα μέτρα σου. Εννοείται πάντοτε με το αζημίωτο, τη νόμιμη προμήθεια, αφού άλλωστε έτσι επιβάλουν και οι κανόνες της αγοράς.

Τα χρόνια πέρασαν ανέμελα και ωραία, παραμυθιάζοντας το σύμπαν (και την Ε.Ε.) με ψεύτικα στοιχεία και πλαστές στατιστικές. Με μεζονέτες, τζιπ, σαλέ, ταξίδια στις Μαλδίβες και το Ντουμπάι, κοσμική ζωή. Με εορτοδάνεια, διακοποδάνεια και άλλες εγχώριες επινοήσεις, είχαμε όλα τα ελέη του Κυρίου.

Μέχρι τη στιγμή που ξοδέψαμε και την τελευταία δεκάρα. Όταν στο ταμείο δεν είχαν μείνει ούτε ψιλά για τα ρέστα, συνειδητοποιήσαμε πως δυστυχώς το πάρτι τελείωσε. Και τελείωσε άδοξα καθώς κανείς δεν ήταν διατεθειμένος να βάλει το χέρι στην τσέπη για μας. Άκουγαν για δανεικά και άλλαζαν δρόμο. Τους κατηγορήσαμε, τους καταγγείλαμε στην κοινή γνώμη, τους καταστήσαμε υπεύθυνους γιατί συνέχισαν να μας δανείζουν παρότι δεν σταματούσαμε να ξοδεύουμε αλόγιστα και να τους κοροϊδεύουμε.

Όμως η ζωή παίζει περίεργα παιγνίδια. Τα έφερε έτσι, ώστε φέτος, ανήμερα της 25ης Μαρτίου να εκλιπαρούμε στις Βρυξέλλες βοήθεια από τις «μεγάλες δυνάμεις», για να μην χρεοκοπήσουμε! Τότε, εκατόν ενενήντα χρόνια πριν, οι μεγάλες δυνάμεις μας βοήθησαν με τα λεγόμενα «δάνεια της ανεξαρτησίας». Δάνεια που με επαχθείς όρους, είχαμε πάρει από το χρηματοπιστωτικό σύστημα της εποχής.

Δυστυχώς όμως, μόλις ένα μικρό ποσό δαπανήθηκε για τις ανάγκες της επανάστασης. Τα περισσότερα χρήματα από τα δάνεια, δόθηκαν σε προμήθειες και στην προπληρωμή των τόκων ή σε παραγγελίες πολεμικού υλικού που ποτέ δεν παραλάβαμε! Τότε για την αποπληρωμή των δανείων, υποθηκεύσαμε τα «εθνικά κτήματα», τη δημόσια περιουσία! Λίγα χρόνια μετά, το 1827 πτωχεύσαμε για πρώτη φορά!

Μήπως εντοπίζετε πολλές αντιστοιχίες με το σήμερα; Μήπως όλα αυτά σας θυμίζουν κάτι; Ο Καρλ Μαρξ είχε πει πως «η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα». Εμείς πάντως είμαστε ήδη στην τέταρτη επανάληψη του ίδιου έργου!

 Πηγή

ΟΜΟΓΕΝΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΣΚΕΨΗ ΦΟΒΙΣΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ.

Γράφει ο ΣΤΑΘΗΣ (Στήλη "ΝΑΥΤΙΛΟΣ" της "Ε")

Την ώρα που οι πολιτικώς ορθοί αλλάζουν τις λέξεις του Μαρκ Τουαίν ο καθ' ημάς κ. Καστανίδης ανοίγει νέους δρόμους στην ομογενοποιημένη σκέψη αλλά και στην κατασταλτική πολιτική με το νομοσχέδιό του για τον ρατσισμό.

«Καμμιά ομοιότης με τον νόμο Γκεϋσώ» ισχυρίζεται και βρίσκει τις ενστάσεις που διατυπώθηκαν από πολλούς ως μια «καταιγίδα ανοησίας».

Καμία έκπληξη από έναν άνθρωπο που του αρέσει να ακούει τον εαυτόν του ομιλούντα, αλλά πολύ συμπαθητική, όταν στη συνέχεια καλεί τρομαγμένος προς συνεπικουρίαν «γνωστούς διανοουμένους». Δεν ξέρω αν απευθύνεται σε εκείνους που έχουν σκίσει τα ιμάτιά τους (μέσα τους) εναντίον του Τυποκτόνου νόμου Βενιζέλου ή εκείνων που ζητούσαν ανθρωπιστικότερους τους βομβαρδισμούς και πιο προσεκτικές τις εισβολές, αλλά ούτε εκεί είναι το πρόβλημα.

Στον νόμο που εισηγείται ο κ. Καστανίδης βάζει τον νομοθέτη να διαπιστώνει ότι η Ελλάδα κινείται προς ένα πολυπολιτισμικό μοντέλο.

Στο ερώτημα με ποίου την εντολή, λαϊκή ή άλλη, υιοθετείται μια τέτοια πολιτική, ο κ. Καστανίδης δεν πρόκειται να απαντήσει. Οπως δεν απαντούν οι Δαναοί που έφεραν το Μνημόνιο, όπως δεν απαντούν αυτοί που λανσάρουν την ασυνέχεια της γλώσσας ή την ασυνέχεια του έθνους.

Είναι φανερό ότι όλα αυτά τα δογματικά αξιώματα (τα τετελεσμένα του τετέλεσται) ανήκουν στον ίδιο παρονομαστή της ίδιας πολιτικής. Της πολιτικής που θέλει τους πολίτες με αδρανή ταυτότητα, ιδιώτες, αναλληλέγγυους και κυρίως φοβισμένους.

Οι «εχθροπάθειες» (!) και τα συναφή, τρίχες! το ζητούμενο είναι η κατοχή των πόλεων, η αποδόμηση των κοινοτήτων...

Αναδημοσίευση από τον ΑΓΡΥΠΝΟ ΦΡΟΥΡΟ.

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΕΣ, ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΛΟΓΙΣΤΙΚΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ.

Της Παναγιώτας Μπίστικα

Έκκληση για τη δημιουργία Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου για το δημόσιο χρέος της Ελλάδας απευθύνουν περισσότερες από 200 προσωπικότητες , υπογραμμίζοντας την ανάγκη να ανοιχθούν τα βιβλία του δημόσιου χρέους. Από το εξωτερικό την έκκληση υπογράφουν μεταξύ άλλων ο Αμερικανός καθηγητής στο Τμήμα Γλωσσολογίας και Φιλοσοφίας του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασσαχουσέττης (MIT) Νόαμ Τσόμσκι, ο σκηνοθέτης Κεν Λόουτς, ο πρώην βουλευτής των Βρετανών Εργατικών Τόνι Μπεν, πρώην υπουργοί από τον Ισημερινό (όπου δημιουργήθηκε αντίστοιχη επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του δημόσιου χρέους), βουλευτές και ευρωβουλευτές από την ΕΕ.

Στην πρωτοβουλία μετέχουν και Έλληνες βουλευτές, συνδικαλιστές, οικονομολόγοι, συνταγματολόγοι, πανεπιστημιακοί, διανοούμενοι, καλλιτέχνες, κ.ά.

Μεταξύ αυτών είναι οι βουλευτές κ. Π. Λαφαζάνης και κυρία Σοφία Σακοράφα, ο ομότιμος καθηγητής Νομικής και ακαδημαϊκός κ. Γιώργος Κασιμάτης, οι οικονομολόγοι-πανεπιστημιακοί κ. Κώστας Βεργόπουλος και Κ. Λαπαβίτσας, ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, Τμήματος Νομικής ΑΠΘ κ. Κώστας Χρυσόγονος, ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου κ. Γιώργος Κατρούγκαλος, ο καθηγητής εργατικού δικαίου κ. ΄Αρης Καζάκος, οι πανεπιστημιακοί Αριστείδης Μπαλτάς, Σάββας Ρομπόλης, Ευτύχης Μπιτσάκης και κυρίες Πέπη Ρηγοπούλου και Τζίνα Πολίτη, ο καθηγητής Πανεπιστημίου Αθήνας κ. Ευκλείδης Τσακαλώτος, ο επ. καθηγητής Ιστορίας Ιδεών, τμ. Πολ. Επιστημών ΑΠΘ κ. Σπύρος Μαρκέτος, ο πρώην αντιπρόεδρος ΣτΕ κ. Μιχάλης Δεκλερής, ο πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ κ. Σπύρος Παπασπύρος, ο κ. Αλέκος Αλαβάνος (υπογράφει ως πρώην μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου), ο κ. Μανώλης Γλέζος, ο πρώην βουλευτής κ. Π. Κοροβέσης, η σκηνοθέτης κυρία Αλίντα Δημητρίου, οι συγγραφείς κυρίες Μάρω Δούκα, Ιωάννα Καρυστιάνη και Νάντια Βαλαβάνη, οι μουσικοσυνθέτες Διονύσης Τσακνής και Γιάννης Αγγελάκας, ο σκιτσογράφος κ. Στάθης Σταυρόπουλος, οι δημοσιογράφοι κ.κ. Γιώργος Δελαστίκ , Πέτρος Παπακωνσταντίνου, Αρης Χατζηστεφάνου, Αντ. Νταναβέλλος , ο δικηγόρος κ. Δήμος Τσακνιάς.

Μέλη της Πρωτοβουλίας για τη Συγκρότηση Διεθνούς Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου, όπως ο συνταγματολόγος κ. Γ. Κατρούγκαλος, επεσήμαναν σε συνέντευξη Τύπου, ότι υπάρχει η δυνατότητα της μη αποπληρωμής του χρέους με επίκληση των καταστροφικών συνεπειών για την κοινωνική συνοχή που έχει η εξυπηρέτησή του. Ο πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ, κ. Παπασπύρος ζήτησε να υιοθετηθεί αυτό το αίτημα από τα συνδικάτα και τους κοινωνικούς φορείς και να μην είναι μόνο ένα αίτημα των ειδικών ενώ η συγγραφέας κυρία Βαλαβάνη υπογράμμισε ότι το αίτημα πρέπει να στηριχθεί από όλο τον κόσμο που αγωνίζεται κατά του μνημονίου. Από την πλευρά του, ο κ. Λαφαζάνης αναφέρθηκε σε εκθέσεις του Ελεγκτικού Συνεδρίου, όπου αναδεικνύεται ο παράνομος χαρακτήρας του χρέους, ενώ η κυρία Σακοράφα τόνισε την κινηματική διάσταση της πρωτοβουλίας, που την ξεχωρίζει από συνήθεις κοινοβουλευτικές επιτροπές.

από tovima.gr

Η ΑΠΑΤΗ ΤΟΥ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ.

 Ευχαριστώ τον ΙΠΤΑΜΕΝΟ ΟΛΛΑΝΔΟ που μου έστειλε αυτό το καταπληκτικό ταινιάκι που με διασκεδαστικό τρόπο δείχνει τη μεγάλη απάτη του παγκόσμιου τραπεζικού συστήματος.

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΛΟΓΙΣΤΙΚΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ.

Σήμερα Πέμπτη 3 Μαρτίου, θα πραγματοποιηθεί συνέντευξη τύπου από την Πρωτοβουλία κατά τη διάρκεια της οποίας θα επισημοποιηθεί το αίτημα για τη σύσταση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου για το Ελληνικό Δημόσιο χρέος.

Στο σχετικό κάλεσμα της Πρωτοβουλίας αναφέρει μεταξύ των άλλων ότι οι πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης και η προσφυγή στο ΔΝΤ, αποδεικνύονται καθημερινά καταστροφικές για τον Ελληνικό λαό και η συνέχεια προοιωνίζεται εξοντωτική και άκρως επικίνδυνη.

Και καταλήγει ζητώντας σήμερα :

Η διαδικασία να αγκαλιαστεί από την κοινωνία.

Ζητάμε να γίνει διεκδίκηση.

Ζητάμε να γίνεται κτήμα της μέρα με τη μέρα.

Ζητάμε να γίνει κατάκτηση του Ελληνικού λαού.

Ζητάμε αυτή η κατάκτηση να γίνει ένας ισχυρός μοχλός διαρκούς πίεσης, τόσο απέναντι στην κυβέρνηση όσο κι απέναντι σε δυνάμεις που ουσιαστικά στηρίζουν την πολιτική της τρόικας και του Δ.Ν.Τ.

Αυτό ζητάμε! Αυτό θα προσπαθήσουμε όλοι εμείς, που δεν διεκδικούμε τίποτε παραπάνω από το να είμαστε οι φορείς αυτού του αιτήματος.

Σήμερα που η λογική του μονόδρομου προπαγανδίζεται από συγκεκριμένες πλευρές του πολιτικού συστήματος καλυμμένα ή απροκάλυπτα.

Σήμερα που αποφασίζεται το ύστατο σημείο οικονομικής και κοινωνικής εξαθλίωσης του λαού μας.

Σήμερα που ξεπουλιούνται δημόσια αγαθά και η περιουσία του λαού μας.

Σήμερα που οι εργασιακές σχέσεις γυρίζουν 50 χρόνια πίσω.

Σήμερα που εκτεταμένα τμήματα της κοινωνίας οδηγούνται στον αποκλεισμό.

Σήμερα που ο κοινοβουλευτισμός εκτρέπεται και παραδίδει την θέση του στην απόφαση του ενός.

Εμείς λέμε ότι μπορούμε να ανοίξουμε έναν άλλο δρόμο. Ένα δρόμο συμμετοχής, δράσης, ελέγχου, διεκδίκησης, ανατροπής.

Καλούμε σε ενεργή συμμετοχή όλους. Οι όποιες διαφορές μας είναι πλούτος μας.

Ο παραμερισμός των διαφορών μας μπροστά στην συγκρότηση μιας τόσο σοβαρής πρωτοβουλίας είναι η δύναμή μας.

Το αγκάλιασμα αυτής της πρωτοβουλίας από την κοινωνία είναι η ισχυρή πολιτική μας δυναμική!

Το πλήρες κείμενο μπορείτε να το διαβάσετε ΕΔΩ.

ΚΑΨΟΥ ΓΑΜΙΟΛΗ...

Του Τάσου Φούντογλου*

Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που το μυαλό του ανθρώπου ξεστρατίζει από τις καθιερωμένες διαδρομές του και αδυνατεί να καταλάβει τα συμφραζόμενα των ημερών που έρχονται και φεύγουν. Δεν λέω σε καμία περίπτωση ότι το "κάψου γαμιόλη" που ακούστηκε στο ρεπορτάζ του CNN από κάποιον ψυχανώμαλο συνάνθρωπό μας, την ώρα που η μολότοφ έσκαγε πάνω στο πρόσωπο του πεσμένου αστυνομικού της ομάδας Δίας, εκφράζει όλους αυτούς τους ανθρώπους που κατεβαίνουν στον δρόμο και διαδηλώνουν. Σε καμία περίπτωση.

Αλλά βρε αδερφέ, με συγκλόνισε η προστυχιά της φράσης αυτής γιατί μου αποκάλυψε το μέγεθος της κατάντιας μας. Το πόσο χαμηλά φτάσαμε ως χώρα και το πόσο χυδαία επιμένουμε να σκεφτόμαστε για τον συνάνθρωπό μας. Διαψεύσαμε και αυτόν ακόμα τον Φλωμπέρ που έλεγε για τον αστό ότι είναι αυτός που σκέφτεται χυδαία. Γιατί και εμείς έτσι σκεφτόμαστε χωρίς να έχουμε υπάρξει ποτέ μας πραγματικοί αστοί . To ξέρω ότι η διαπίστωση αυτή φαντάζει- και είναι- υπερβολική και ισοπεδωτική . Δεν παύει όμως να αφορά σε ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας μας. Που κουβαλάει μέσα του μια ανέστια οργή , δίχως καμία προοπτική, για όλα αυτά που διαδραματίζονται εμπρός του.Μια οργή τυφλή που κατευθύνεται εναντίον ολόκληρου του πολιτικού συστήματος και των μισητών σωμάτων ασφαλείας του.

Όταν οργίζεσαι όμως για την λάθος πορεία που πήρε η ζωή σου το κάνεις είτε επειδή η πυξίδα σου ήταν χαλασμένη όλα αυτά τα χρόνια, οπότε την πετάς και την αλλάζεις είτε επειδή ο κακός ο καιρός σε πέταξε σε άλλες στράτες. Και στις δυο πάντως τις περιπτώσεις η οργή σου είναι για τον γνωστό από τα πριν προορισμό που κάπως ξεμακραίνει.

Εδώ όμως βιώνουμε μια εντελώς διαφορετική κατάσταση.Το πρόβλημα στην δική μας περίπτωση είναι ότι ξανοιχτήκαμε σε άγριες ,και εν πολλοίς άγνωστες σε μας, θάλασσες με χαλασμένη πυξίδα, με αλλοπρόσαλλο καιρό και το σημαντικότερο με πλήρη άγνοια για το που πάμε. Ταξίδι αυτοκτονίας ήταν αυτό με καβάφηδες καπεταναίους, δίχως κανείς να μπορεί να βρει το όποιο άλλοθι στου Καβάφη το ταξίδι. Εκεί η Ιθάκη ήτανε μπροστά και οι Λαιστρυγόνες και οι Κύκλωπες απλά προέκυπταν δίνοντας νόημα στο ταξίδι.

Εδώ η Ιθάκη απλά δεν υπήρξε ποτέ και οι Λαιστρυγόνες και οι Κύκλωπες αποδειχτηκαν στο τέλος ενοχλητικοί συνταξιδιώτες... Δεν με νοιάζει αν ο συγκεκριμένος "μπάτσος" είναι ένας κακός μπάτσος. Ουτε αν συνεχώς κάνει κατάχρηση της εξουσίας του για να ταλαιπωρεί τις εύθραυστες, λόγω των ημερών, αντοχές μου.

Ακόμα και εσύ που με διαβάζεις κάποια κατάχρηση εξουσίας θα έχεις κάνει στον στενό περίβολο του ιδιώτη βίου σου. Είτε ως δημόσιος υπάλληλος μιλώντας άσχημα σε κάποιον πολίτη που τόλμησε να μπει στο γραφείο σου δίχως να χτυπήσει την πόρτα της αδιαπραγμάτευτής σου αυθεντίας. Είτε ως ελεύθερος επαγγελματίας , πουλώντας στο μαγαζί σου ένα ρούχο ,αγορασμένο απ΄ τα ασιατικά πανέρια της ανέχειας, για πανάκριβο και φιρμάτο ένδυμα. Είτε ως ταρίφας, χρεώνοντας πολλαπλάσια για μια διαδρομή λίγων χιλιομέτρων. Είτε ως γιατρός, συνταγογραφόντας άχρηστα φασόν σε κάποιον ανυποψίαστο ασθενή σου. Κατάχρηση εξουσίας είναι και αυτό αγαπημένε φίλε. Μόνο που δεν γεννάει τέτοιας έντασης συναισθήματα και δεν προσφέρεται για τόσο παθιασμένα γιούχα. Εξάλλου το σύστημα το έχεις ταυτίσει προ πολλού στο μυαλό σου με τον κακό τον μπάτσο. Και ούτε που σου περνάει από το μυαλό ότι έναν τέτοιο μπάτσο κουβαλάμε όλοι μέσα μας. Το κάψου γαμιόλη συγκλονίζει. Έχουμε χάσει τον μπούσουλα αδέλφια. Το μέτρο. Τον μέσο όρο.

Κραδαίνουμε την οργή μας και βγαίνουμε στους δρόμους για να κάνουμε τι; Να ρίξουμε ένα κακό σύστημα, θα μου απαντήσει κάποιος. Ναι αδερφέ μαζί σου σε αυτό. Αλλά πώς; Με κραυγές; Με δακρυγόνα; Με πλακάτ και συνθήματα; Με βρισιές και χυδαιότητες; Με αλαφιασμένα ένστικτα; Όχι. Σίγουρα όχι. Δεν είναι αυτή η χώρα που μου υποσχέθηκαν. Δεν θα χτιστεί το μέλλον μου με το κάψιμο ενός γαμιόλη μπάτσου. Δεν θέλω να περπατάω στους ίδιους δρόμους με την χυδαιότητα αυτή.

Μπορούμε περισσότερα. Γιατί πολύ απλά είμαστε άνθρωποι. Προορισμένοι να φτιάχνουμε ότι χαλάει. Καταδικασμένοι να χαλάμε ότι φτιάχνουμε. Αλλά πάνω από όλα γεννημένοι για να προσφέρουμε το χέρι μας στον διπλανό μας. Έστω και αν αυτός είναι ένας απλός μπάτσος ...

*Ο Τάσος Φούντογλου είναι γιατρός στο Γενικό Νοσοκομείο Πτολεμαΐδας.

Πηγή

ΚΑΙ ΑΥΤΑ ΜΑΖΙ ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ;

"Μα, γιατί δεν τρώνε παντεσπάνι;", αναρωτιόταν από την πολυτελή απομόνωση των Βερσαλιών η Μαρία Αντουανέτα όταν ο λαός στο Παρίσι ετοιμαζόταν από την πείνα του να της πάρει το όμορφο κεφαλάκι! Η ίδια "λογική" διακατέχει και τη σημερινή ελληνική κυβέρνηση, η οποία φαίνεται πως έχει λύσει όλα τα υπόλοιπα προβλήματα γι' αυτό κι αναλαμβάνει, με νομοθετική ρύθμιση μάλιστα για να δημιουργήσει συνενόχους, την κάλυψη δανείου95εκατομμυρίων ευρώ μιας ιδιωτικής επιχείρησης, του...διαπλεκόμενου Μεγάρου Μουσικής Αθηνών.

Συμφωνώ πως η ζωή χωρίς την τέχνη θα ήταν ανυπόφορη. Φαντάζομαι, όμως, πως συμφωνείτε πως την ώρα που το στομάχι γουργουρίζει, αυτή η πείνα καλύπτεται μόνο με υλική κι όχι με πνευματική τροφή. Να αναρωτηθώ το αυτονόητο; Πως ο υπουργός Οικονομικών, Γ. Παπακωνσταντίνου μας "υπόσχεται" από τη μια νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων και ξεπούλημα της εθνικής γης ελλείψει χρημάτων κι από την άλλη βρίσκει σχεδόν100 εκατομμύρια ευρώ για να εξυπηρετήσει τις...επικοινωνιακές ανάγκες της κυβέρνησης; Κι αυτά μαζί τα φάγαμε;...

Πηγή

ODIO GLI INDIFFERENTI... ΜΙΣΩ ΤΟΥΣ ΑΔΙΑΦΟΡΟΥΣ...

Του Αντόνιο Γκράμσι*

«Μισώ τους αδιάφορους. Πιστεύω ότι το να ζεις σημαίνει να εντάσσεσαι κάπου. Όποιος ζει πραγματικά δεν μπορεί να μην είναι πολίτης και ενταγμένος. Η αδιαφορία είναι αβουλία, είναι παρασιτισμός, είναι δειλία, δεν είναι ζωή. Γι’ αυτό μισώ τους αδιάφορους.

Η αδιαφορία είναι το νεκρό βάρος της ιστορίας. Η αδιαφορία δρα δυνατά πάνω στην ιστορία. Δρα παθητικά, αλλά δρα. Είναι η μοιρολατρία. Είναι αυτό που δεν μπορείς να υπολογίσεις. Είναι αυτό που διαταράσσει τα προγράμματα, που ανατρέπει τα σχέδια που έχουν κατασκευαστεί με τον καλύτερο τρόπο. Είναι η κτηνώδης ύλη που πνίγει την ευφυΐα. Αυτό που…συμβαίνει, το κακό που πέφτει πάνω σε όλους, συμβαίνει γιατί η μάζα των ανθρώπων απαρνείται τη βούλησή της, αφήνει να εκδίδονται νόμοι που μόνο η εξέγερση θα μπορέσει να καταργήσει, αφήνει να ανέβουν στην εξουσία άνθρωποι που μόνο μια ανταρσία θα μπορέσει να ανατρέψει. Μέσα στη σκόπιμη απουσία και στην αδιαφορία λίγα χέρια, που δεν επιτηρούνται από κανέναν έλεγχο, υφαίνουν τον ιστό της συλλογικής ζωής, και η μάζα είναι σε άγνοια, γιατί δεν ανησυχεί. Φαίνεται λοιπόν σαν η μοίρα να συμπαρασύρει τους πάντες και τα πάντα, φαίνεται σαν η ιστορία να μην είναι τίποτε άλλο από ένα τεράστιο φυσικό φαινόμενο, μια έκρηξη ηφαιστείου, ένας σεισμός όπου όλοι είναι θύματα, αυτοί που τον θέλησαν κι αυτοί που δεν τον θέλησαν, αυτοί που γνώριζαν κι αυτοί που δεν γνώριζαν, αυτοί που ήταν δραστήριοι κι αυτοί που αδιαφορούσαν. Κάποιοι κλαψουρίζουν αξιοθρήνητα, άλλοι βλαστημάνε χυδαία, αλλά κανείς ή λίγοι αναρωτιούνται: αν είχα κάνει κι εγώ το χρέος μου, αν είχα προσπαθήσει να επιβάλλω τη βούλησή μου, θα συνέβαινε αυτό που συνέβη;

Μισώ τους αδιάφορους και γι’ αυτό: γιατί με ενοχλεί το κλαψούρισμά τους, κλαψούρισμα αιωνίων αθώων. Ζητώ να μου δώσει λογαριασμό ο καθένας απ’ αυτούς με ποιον τρόπο έφερε σε πέρας το καθήκον που του έθεσε και του θέτει καθημερινά η ζωή, γι’ αυτό που έκανε και ειδικά γι’ αυτό που δεν έκανε. Και νιώθω ότι μπορώ να είμαι αδυσώπητος, ότι δεν μπορώ να χαλαλίσω τον οίκτο μου, ότι δεν μπορώ να μοιραστώ μαζί τους τα δάκρυά μου.

Είμαι ενταγμένος, ζω, νιώθω ότι στις συνειδήσεις του χώρου μου ήδη πάλλεται η δραστηριότητα της μελλοντικής πόλης, που ο χώρος μου χτίζει. Και μέσα σ’ αυτήν την πόλη η κοινωνική αλυσίδα δεν βαραίνει τους λίγους, μέσα σ’ αυτήν κάθε συμβάν δεν οφείλεται στην τύχη, στη μοίρα, μα είναι ευφυές έργο των πολιτών. Δεν υπάρχει μέσα σ’ αυτήν κανείς που να στέκεται να κοιτάζει από το παράθυρο ενώ οι λίγοι θυσιάζονται, κόβουν τις φλέβες τους. Ζω, είμαι ενταγμένος. Γι’ αυτό μισώ αυτούς που δεν συμμετέχουν, μισώ τους αδιάφορους».

11 Φλεβάρη 1917

Mετάφραση: Τόνια Τσίτσοβιτς

*Ο Αντόνιο Γκράμσι (Antonio Gramsci, Άλες Σαρδηνίας, 23 Ιανουαρίου 1891 — Ρώμη, 27 Απριλίου 1937) ήταν Ιταλός συγγραφέας, πολιτικός και πολιτικός επιστήμονας

Πηγή

ΠΟΥ...ΧΑΘΗΚΕ Ο ΜΑΗΣ ΤΟΥ '68;

Του Δημοσθένη Μαρίνου.

Ο συμβολισμός της εικόνας του Θεόδωρου Πάγκαλου, παρουσία του Κώστα Γαβρά, δυο «ιερών τεράτων» της εξέγερσης του Μάη του 1968 στη Γαλλία, να βρίσκονται σε μια αίθουσα στο Παρίσι, εν μέσω ύβρεων, φωνών και αποδοκιμασιών από Έλληνες και Γάλλους φοιτητές, στέλνει ένα μήνυμα πολύ πιο ισχυρό και εκκωφαντικό από την ουσία του περιστατικού.

Παρουσιάζει τον «οδικό χάρτη» της φθοράς, για νέους μιας άλλης εποχής, με επαναστατικό πνεύμα και ιδέες, που στο πλαίσιο μιας θορυβώδους ενηλικίωσης, προσχώρησαν στο κατεστημένο που ήθελαν να πολεμήσουν, άσκησαν μια «διανοουμενίστικη δικτατορία», έκριναν με αλαζονεία τους πάντες και τα πάντα, εξαιρώντας… τον εαυτό τους, τον οποίο εξίσου αλαζονικά θέτουν υπεράνω κριτικής. Λες και στο όνομα των αγώνων του Μάη του ’68, υπάρχει ένα «διαρκές άσυλο» για όλες τις πράξεις τους.

«Αντικομφορτιστές» που… δεν στερήθηκαν τα σύγχρονα κομφόρ, «Αριστεροί» που έχουν εντρυφήσει στα κάθε άλλα παρά παρακινούμενα από κοινωνικά ιδεώδη, παιχνίδια της εξουσίας.

Θα ήθελε κανείς να πιστεύει ότι τα Ελληνόπουλα του Μάη του ’68, θα είχαν μια άλλη, καλύτερη εξέλιξη από τους Γάλλους «συναγωνιστές» τους. Μήπως όμως τα όσα έγιναν το Σάββατο στην Πόλη του Φωτός, μας διαψεύδουν;

Πηγή