ΑΣΥΛΟ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Του Στέλιου Μάινα

«Το άσυλο κατάντησε προστάτης εγκληματιών».
«Να καταργηθεί το άσυλο, φτάνει πια το δούλεμα».
«Επιτέλους τι θα γίνει με το άσυλο; Έχουμε θεσμοθετήσει την παρανομία;»

Σε όλους τους τόνους και ενορχηστρωμένα, ακούω εδώ και καιρό, στην αρχή κάποιες αραιές και χαμηλές φωνές, και τελευταία με συνδυασμένα και «ομοθυμαδόν» πυρά, απ’ όλους τους χώρους, διάφορους θερμόαιμους και αγανακτισμένους να απαιτούν την άμεση κατάργηση ενός «απαρχαιωμένου και παρεξηγημένου» θεσμού…

Είναι αλήθεια, πως από πολλές απόψεις είναι πράγματι απογοητευτική η εικόνα των ΑΕΙ, και από αισθητικής αλλά και λειτουργικής πλευράς. Επανειλημμένα εμποδίζεται το ακαδημαϊκό έργο, αυτό είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός. Σπασμένοι ή και κλεμμένοι υπολογιστές, διαλυμένες αίθουσες, «απαλλοτριωμένο» εκπαιδευτικό υλικό…

Συμφωνώ πώς αυτές είναι εικόνες που απουσιάζουν από τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά ιδρύματα. Αλλά αυτή είναι η μια πλευρά του νομίσματος… Η άλλη είναι κατά τη γνώμη μου και πιο ουσιαστική και αφορά την λειτουργία της Δημοκρατίας και αφορά την κληρονομιά της Δικτατορίας. Διότι πώς να το κάνουμε ο λαός μας έχει σταυρωθεί για μια εφταετία κι έχει παλέψει για την κατάκτηση της ελευθερίας της έκφρασης του, κι ας μην ξεχνάμε πως έχει χυθεί αίμα για να μη μας φωνάζουν «δι υπόθεσίν μας» στο τμήμα, και για να μην αποκλείουν τα παιδιά μας από τα πανεπιστήμια «λόγω κοινωνικών φρονημάτων».

Ε, λοιπόν, για κάτι που μπορεί να περηφανευτεί εκείνη η νεολαία που σήμερα έχει «γκριζάρει» κυριολεκτικά και μεταφορικά, είναι αυτό το ΑΣΥΛΟ, γιατί έχει καταφέρει με τους αγώνες της να δώσει ουσιαστική αξία σ’ έναν κορυφαίο θεσμό, που μπορεί να βρει καταφύγιο ο πολιτικά κατατρεγμένος, ο διαφωνών. Ήταν σοφοί οι Αρχαίοι Αθηναίοι που διατήρησαν το Άβατο στους ναούς τους.

Ακόμα και πιο προωθημένες και Δημοκρατικές κοινωνίες, έχουν ανάγκη από μια «κάψουλα διαφυγής», από ένα Άβατο στις εξουσίες και τα όργανά της, ακόμα κι οι πιο ανεκτικές κοινωνίες έχουν ανάγκη από χώρους ζύμωσης και αμφισβήτησής τους. Μπορεί πολλές φορές να μην καταλαβαίνουμε τους νέους, αλλά αυτοί θα παλέψουν στον κόσμο που θα ζήσουν, δεν θα τους βάλουμε εμείς το γύψο που θα τους φέρει στα δικά μας μέτρα!

Το Άσυλο είναι σύμβολο του πολιτισμού μας και απομεινάρι του «Αθηναϊκού μας Κλέους» και διατηρεί την αξία του παρά την κατά καιρούς καταπάτηση, σκύλευση, την απαξίωση, την εκμετάλλευσή του. Όσον αφορά εκείνους τους ανέστιους λαθρομετανάστες που τους βρήκαν καταφύγιο σ’ έναν από τους Ναούς της Δημοκρατίας, τη Νομική, και που κατά την ταπεινή μου γνώμη ήταν άκαιρη και άστοχη ενέργεια όχι αυτών με τα ραμμένα στόματα αλλά αυτών που τους πήγαν εκεί.

Ας δείξουμε, τώρα, αυτές τις δύσκολες για τη χώρα στιγμές, την αλληλεγγύη μας στους κυνηγημένους από τα καθεστώτα, γιατί σίγουρα θα υπάρχουν κι άλλες πατρίδες που έχουν τους δικούς τους «Μανδηλαράδες» και «Παναγούληδες», θα υπάρχουν κι αλλού ΕΑΤ ΕΣΑ που τους περιμένουν, ας μην σκεπάσει με τη σκόνη της λήθης το αγαθό που ο δικός μας τόπος γέννησε…

www.aixmi.gr/

ΔΕΝ ΑΚΟΥΩ, ΔΕΝ ΑΚΟΥΩ.

Του Κώστα Βαξεβάνη

Ο Δημήτρης Ρέππας, είπε λάθος πράγματα τη σωστή στιγμή. Είπε πως η χώρα δεν μπορεί να κυλήσει στην ανομία και εννοούσε τα κινήματα που αναπτύσσονται κάτω από τη λογική και το σύνθημα «δεν πληρώνω , δεν πληρώνω». Ναι είναι ανάγκη του κόσμου να ακούει τώρα τέτοιες δηλώσεις, αλλά όχι να έχουν αυτό το περιεχόμενο.

Πρώτο:Η ανομία δεν δημιουργήθηκε τώρα από τους «τζαμπατζήδες» όπως τους αποκαλούν πολλοί υποτιμητικά. Η ανομία υπάρχει ως τρόπος λειτουργίας του κράτους, με ευθύνη αυτών που δεν θέλουν να εφαρμόσουν τους νόμους. Μπορώ να θυμίσω αυθαίρετα στις παραλίες που δεν γκρεμίζονται, σκάνδαλα υπουργών που παραγράφηκαν με τον νόμο «περί μη ευθύνης», χρωστούμενα σε ΙΚΑ, Εφορίες που δεν εισπράχτηκαν ποτέ από τους συνδαιτυμόνες της εξουσίας (αλήθεια πόσοι υπουργοί και βουλευτές μπαινόβγαιναν στα gala του κυρίου EXPRESS SERVICE;)

Δεύτερο: Το μεγαλύτερο κίνημα των τζαμπατζήδων, ποτίζεται με τα κοκτέιλ στα σαλόνια της εξουσίας. Βιομήχανοι και Τραπεζίτες. Δεν θα πω τα γνωστά, «αν και πόσο έχουν πληρώσει». Δείτε τα κέρδη των τραπεζών. Δεν τους αγγίζετε με το επιχείρημα της αναστάτωσης στην αγορά (γιατί άραγε οι εραστές της «αγοράς» δεν την αφήνουν να αυτορυθμιστεί αλλά κλαίνε;). Τους επιδοτείτε μάλιστα για να διατηρηθεί η ρευστότητα. Αλήθεια όμως, ποιούς δανειοδοτούν οι τράπεζες και με ποιά εχέγγυα; Τους επαγγελματίες που προσπαθούν να σωθούν; Ένα από τα κανάλια της χώρας είναι έτοιμο να κλείσει. Πίσω από τα χρέη του υπάρχουν δάνεια 100 φορές πάνω από την χρηματιστηριακή του αξία. Ποιός τα έδωσε και γιατί; Με τι εγγυήσεις; Αυτό εννοείται ρευστότητα στην αγορά; Ποιοί λοιπόν είναι οι τζαμπατζήδες;

Τρίτο: Οι Νόμοι κάθε φορά είναι το αποτέλεσμα των πολιτικών και κοινωνικών συνθηκών. Εκφράζουν με την αλλαγή τους , τις ανάγκες και την ωριμότητα του κοινωνικού συνόλου και της ίδιας της πολιτικής. Κανένας για παράδειγμα δεν μπορεί να διανοηθεί σήμερα ,πως είναι δυνατόν να συμβεί αυτό που συνέβαινε πριν το 1981, να κουβαλάνε μέσα σε σεντόνια στο Αστυνομικό Τμήμα ζευγάρια, που είχαν διαπράξει το ποινικό αδίκημα της μοιχείας. Ευτυχώς (και για αρκετούς πολιτικούς φαντάζομαι) ο νόμος άλλαξε. Αυτό λοιπόν που φαντάζει σήμερα ανομία, μπορεί να είναι η ανάγκη να δείτε διαφορετικά την πολιτική σας και ποιούς αλήθεια εξυπηρετούν οι νόμοι σας.

Δέχομαι και εγώ να αναλάβω με την εγγύηση του κράτους , να πάρω τραπεζικό δάνειο, χωρίς να βάλω μία, και να κατασκευάσω δρόμο σε όποιο μέρος της Ελλάδας θέλετε, εισπράττοντας διόδια. Αυτό λοιπόν που λέτε νόμο, είναι μια σκανδαλώδης σύμβαση που ενοχλεί. Επίσης όταν ακριβαίνεις την βενζίνη, και προσπαθείς να δημιουργήσεις στροφή προς την μαζική πράσινη συγκοινωνία,δεν ακριβαίνεις τα εισιτήρια. Μάλλον τα φτηναίνεις

Τέταρτο: Όταν αναπτύσσονται μαζικές συμπεριφορές και κινήματα γύρω από ένα θέμα, τότε υπάρχει κάποιο πρόβλημα. Και ίσως πρέπει να το δείτε. Δεν φταίνε οι τζαμπατζήδες, όπως δεν έφταιγαν κάποτε οι «μακρυμάλληδες», οι «αναρχικοί»,οι «κομμουνιστοσυμμορίται»… Αυτές τις μέρες, το μέλος της Σοσιαλιστική Διεθνούς, Χόσνι Μουμπάρακ, εμπεδώνει μάλλον, αυτή την διάσταση της πολιτικής.

Χρειάζεται εν κατακλείδι πολύ μεγάλη προσοχή, απέναντι στις κοινωνικές αντιδράσεις και τα κινήματα «δεν πληρώνω δεν πληρώνω», να μην αντιτάξετε το καταστροφικό κίνημα «δεν ακούω, δεν ακούω»

ΥΓ: Αλήθεια κύριε Ρέππα, ποιός είναι μεγαλύτερος τζαμπατζής; Ο πιτσιρικάς που δεν χτυπάει το εισιτήριο στο μετρό ή η υφυπουργός κυρία Τζάγκρη που συνέταξε ,σύμφωνα με το ΕΘΝΟΣ, ένα κάρο χαρτιά για να εισπράξει από το υπουργείο 29 ευρώ που έδωσε για να φιλοξενηθεί στην αίθουσα VIP του αεροδρομίου;

Το Κουτί της Πανδώρας

ΕΧΟΥΜΕ ΧΑΡΤΟΠΟΛΕΜΟ.

Έχω άσχημα νέα. Η επανάσταση θα αργήσει. Ενδεχομένως να δούμε λίγο από χάος, ή και κανένα ολοκληρωτικό καθεστώς να εκμεταλλεύεται κάποια κενά δημοκρατίας, αλλά η επανάσταση, όπως την φαντασιώνονται πολλοί και διάφοροι «αγανακτισμένοι» γραφικοί, έχει ακόμα μακρύ δρόμο.

Ο λόγος είναι απλός. Οι ιστορικές, μεγάλες, και πραγματικά ανατρεπτικές επαναστάσεις είχαν συγκεκριμένους στόχους σε πολύ βαθύτερα κοινωνικά ζητήματα, ακόμα και εν αγνοία των επαναστατών. Γιατί, όπως και να το κάνεις, άλλο πράγμα να πολεμάς για liberté, égalité, fraternité και άλλο επειδή σου μειώνουν τον μισθό και αυξάνονται οι φόροι. Η ειδοποιός διαφορά είναι ότι στην πρώτη περίπτωση πολεμάς για την βελτίωση των θεσμών ολόκληρης της κοινωνίας, ενώ στη δεύτερη πολεμάς για την πάρτη σου.

Εάν στην Ελλάδα, η βασική λαϊκή απαίτηση ήταν η βελτίωση των θεσμών ώστε να ζούμε σε μία κοινωνία ελευθερίας, ισότητας και αδελφοσύνης, θα έπρεπε να είχαμε ήδη κάποιον ξεσηκωμό τα τελευταία τριάντα χρόνια. Όμως μέσα σε αυτά τα χρόνια, η διαπλοκή και η διαφθορά είχαν κατακλείσει σχεδόν ολόκληρη την κοινωνία σε τέτοιο βαθμό που η απαιτούμενη κρίσιμη μάζα απλά βολευόταν με το αυτοκινητάκι, το σπιτάκι και τον μπάρμπα βουλευτή ή τον τάδε τοπικό παράγοντα για την διεκπεραίωση «παντός είδους υποθέσεων». Τα ζητήματα που αφορούσαν τη βελτίωση της κοινωνίας και της χώρας στο σύνολο, ποσώς απασχολούσαν τον βολεμένο. Τώρα που ήρθε ο λογαριασμός, ο βολεμένος ξεσηκώθηκε.

Η μαζική αναμπουμπούλα του τελευταίου χρόνου ξεκίνησε βήμα βήμα. Για την ακρίβεια, κάθε κοινωνικός ή επαγγελματικός κλάδος που έβλεπε να θίγονται τα συμφέροντα ή οι αποδοχές του, κατέβαινε στους δρόμους. Οι υπόλοιπες κοινωνικές ομάδες κάθονταν σπίτι τους, σφυρίζοντας αδιάφορα, περιμένοντας πότε θα έρθει η δική τους σειρά, για να κατέβουν στους δρόμους και να διεκδικήσουν τα κεκτημένα τους. Τίποτα περισσότερο και για κανέναν άλλο. Κανείς δεν διεκδίκησε ποτέ κάτι για το καλό ολόκληρης της κοινωνίας, εκτός από ορισμένες έντιμες μειοψηφίες που ανέκαθεν αγωνίζονταν για ευρύτερα θέματα, αλλά χωρίς να τραβάνε το ενδιαφέρον του υπόλοιπου κόσμου. Άλλωστε, ο συλλογικός τρόπος σκέψης δεν εφάπτεται σε κανένα σημείο με τον ευρύτερο νεοελληνικό ατομικισμό. Και, δυστυχώς μαζί με τον «ξερό» βολεμένο, κάηκε και ο «χλωρός» έντιμος που επιζητούσε τη βελτίωση του συνόλου.

Παρατήρησε κανείς τι έγινε πριν λίγο καιρό όταν η Υπουργός Περιβάλλοντος επιχείρησε να περάσει νόμο για την αυτονόητη προστασία των περιοχών Natura; Ξεσηκωμός! Και μάλιστα από βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος. Για τον απλούστατο λόγο ότι ο μέσος βουλευτής, εκπροσωπεί τα συμφέροντα του τόπου του, και το πραγματικό συμφέρον του τόπου του, δηλαδή η τοπική λαϊκή βούληση, θέλει ένα σπιτάκι στο κτηματάκι του. Ποσώς ενδιαφέρεται για τους στόχους του δικτύου Natura, δηλαδή για το περιβάλλον που ζει ο συνάνθρωπός του και μεθαύριο τα παιδιά του. Αυτός ο εσωκομματικός «ξεσηκωμός» αντικατοπτρίζει ακριβώς το σκεπτικό με το οποίο σκέφτεται η πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας. Και με τέτοιο σκεπτικό, όχι μόνο η χώρα δεν πρόκειται να πάει μπροστά, αλλά δεν υπάρχει και η παραμικρή αξίωση για το οποιοδήποτε θετικό βήμα.

Στην τελική, όλες οι σοβαρές επαναστάσεις είχαν και το τίμημά τους. Το να ασκείς συνεχώς κριτική είναι το πιο εύκολο. Η αυτοκριτική είναι το δύσκολο, και στην περίπτωση της ελληνικής κοινωνίας, η αυτοκριτική είναι τόσο σπάνια και επίπονη που αποτελεί τίμημα από μόνη της. Εάν ποτέ έρθει κάποια ουσιαστική και δυναμική ρήξη στην κοινωνική συνοχή, προκειμένου να αναδυθεί μία μαζική απαίτηση για ισότητα, δικαιοσύνη, ελευθερία και αδελφοσύνη, δεν θα γίνει εναντίον κομμάτων, πολιτικών ή επιχειρηματιών, αλλά εναντίον του ίδιου μας του εαυτού.

Το ελληνάκι

ΜΠΟΥΜΕΡΑΝΓΚ.

Του Γιώργου Κίτσου

Διάβασα πρόσφατα τον δεκάλογο του Sylvain Timsit, blogger από τη Γαλλία, ο οποίος συμπύκνωσε διάφορες θεωρίες διατυπωμένες από τον Νόαμ Τσόμσκι και τις απέδωσε απλοϊκά με την μορφή λίστας, με αποτέλεσμα να μου λυθούν οι αφελείς απορίες μου για τις αιτίες της κοινωνικής παθητικότητας. Αναφέρει λοιπόν ο Sylvain Timsit τις δέκα στρατηγικές χειραγώγησης, τις οποίες ακολουθούν τα ΜΜΕ και διατηρούν το λαό σε αδράνεια και αδιαφορία και εξηγείται έτσι εν μέρει η χειμερία νάρκη του μέσου Έλληνα.

Εν μέρει όμως - γιατί δεν φταίνε μόνο τα Μ.Μ.Ε για αυτή την τραγική κατάσταση, αυτή την κατάντια. Δεν μπορεί να το χωρέσει ο νους κανενός το γεγονός ότι καταπατούνται θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και δεν υπάρχει αντίδραση.

Μια ειρωνική εξήγηση είναι ότι μάλλον οι Έλληνες είναι πιστοί χριστιανοί και γυρνούν και το άλλο μάγουλο όταν τους χαστουκίζουν. Όσο όμως αποδεχόμαστε την μοίρα μας και δείχνουμε ανεκτικότητα πολυεθνικές, εργοδότες, κυβερνήσεις αποθρασύνονται και η εκμετάλλευση θα σφίξει σαν ζωνάρι στο λαιμό μας.

Βασικός παράγοντας που συμβάλει στην ανοχή είναι η ψευδαίσθηση που σου παρέχει ο καπιταλισμός ότι έχεις τις δυνατότητες να γίνεις και εσύ κάποιος σπουδαίος και τρανός, αρκεί απλά να προσπαθήσεις. Βέβαια παρά τις όποιες προσπάθειες σου ,είσαι καταδικασμένος να μην πετύχεις πολλά. Ένα σπίτι και ένα αυτοκίνητο όλοι οι κόποι της ζωής σου. Η ζωή της κάθε μοντέλας, η ψυχαγωγία σου. Μεταλλαγμένο φαγητό στο τραπέζι σου. Σχέσεις συμφέροντος και ''θεαθήναι''. Οπότε αγαπητέ ελπίζεις , περιμένεις το κάτι καλύτερο και κάνεις υπομονή, αλλά προσοχή ΜΗΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣ.

Βέβαια η συλλογική δράση πάει περίπατο, όταν κυριαρχεί ο ατομικισμός. Το άτομο θεωρεί αυτονόητο ότι δεν έχει καμία υποχρέωση προς την κοινωνία. Κοινωνικές ευαισθησίες και αλληλέγγυα συναισθήματα δεν χωράνε στη σημερινή κοινωνία. Του λόγου το αληθές αποδεικνύουν έρευνες που καταγράφουν υψηλούς δείκτες πολιτικής αποξένωσης, χαμηλό βαθμό εμπιστοσύνης στις διαπροσωπικές σχέσεις και άκρατο ατομικισμό ενώ παραμένει σε χαμηλά επίπεδα η πεποίθηση για ύπαρξη κοινωνικής αλληλεγγύης.

Όπως γράφει και ο Τοκβίλ : « Ο ατομικισμός είναι ένα συναίσθημα λελογισμένο και ήρεμο που προδιαθέτει κάθε πολίτη στην απομόνωση του από τη μάζα των ομοίων του και τον ωθεί να αποσύρεται παράμερα μαζί με την οικογένεια του και τους φίλους του» έτσι ώστε, αφού φτιάξει μια «μικρή κοινωνία» για ιδιωτική χρήση, εγκαταλείπει ασμένως τη «μεγάλη κοινωνία», τον κοινό μας βίο, στην τύχη της.

Όσο το διαβάζω τόσο πιο έντονα στροβιλίζεται στο μυαλό μου η λέξη ΜΠΟΥΜΕΡΑΝΓΚ...

Πηγή

ΦΙΔΙ ΠΡΩΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ.

Του Παναγιώτη Καλαντζόπουλου

Η χώρα μας στο χείλος της πτώχευσης στρέφεται στην Ενωμένη Ευρώπη για βοήθεια, δηλαδή στο Βερολίνο, επικαλούμενη το ανέκδοτο που ονομάζεται Ευρωπαϊκή Αλληλεγγύη.

Η Ενωμένη Ευρώπη στις συνειδήσεις των συμπολιτών μου αποκτάει σταθερά, πλέον, τα χαρακτηριστικά ενός θεσμού που εξυφαίνει ένα καλοστημένο κατακτητικό σχέδιο. Μία μορφή αόρατης βίας, οικονομικής κατάκτησης του Γ’ Πολέμου από την Γερμανία. Ένα σχέδιο που ξεκίνησε την επομένη της ήττας του Β’ Πολέμου με την ΕΟΚ και τον Αντενάουερ. Συνεργός, το πολιτικό σύστημα, όπου μετά τη μεταπολίτευση επέδειξε είτε ιδιοτέλεια είτε έμφυτη ανικανότητα. Τώρα ήρθε η ώρα να υποστούμε την κατ’ ευφημισμόν «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη», με δανεισμό σε τοκογλυφικά επιτόκια από την ευρωζώνη και τον πρωτοφανή κρατικό ενυπόθηκο δανεισμό.

Η Τευτονική Ευρώπη και ΔΝΤ μαζί με τα διεφθαρμένα κόμματα της μεταπολίτευσης, παγίδεψαν την χώρα, στην πρώτη φάση με τη διάλυση της βιομηχανίας, τον υπέρ-δανεισμό και την ελεφαντίαση του Δημοσίου και, στη δεύτερη φάση, με την εμπράγματη υποθήκευση του Δανείου των 110 δισ. Η Γερμανία, έχει βάλει στο μάτι τα ελληνικά νησιά και δεν κρατιέται, διατυπώνοντας ανοιχτά τον όρο «συγκυβέρνηση».

Επιτέλους βρήκε την φόρμουλα, γιατί να ταλαιπωρείται με τα τανκς και τους Τσολάκογλου; Όταν, επιτέλους, με δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις της κομματοκρατίας ξεπουλιέται μεθοδικά και εξαργυρώνεται ιδιωτικά η προδοσία.

Κι εμείς; Συνεχίζουμε αμέριμνοι πελάτες των Praktiker των ΜediaMarkt και των Lidl, ζαλισμένοι από τις ατάκες του κήτους που πετάει το μελάνι του σαν σουπιά και λέει ότι «τα φάγαμε μαζί» και θολώνει τα νερά να μην μπορεί να δει μισό μέτρο μπροστά του, την ίδια του την φρίκη.

Ας δούμε προς στιγμήν τον ενδιαφέροντα όρο «κατοχικό δάνειο». Ενοχλεί την νοημοσύνη μας όταν οι τρομοκράτες ονομάζουν τη ληστεία «απαλλοτρίωση». Γιατί τότε δεν μας ενοχλεί ο όρος «κατοχικό δάνειο»; Δάνειο, η ληστεία με το πιστόλι στον κρόταφο το ’40, των αποθεμάτων της Τράπεζας της Ελλάδος, από ένα κράτος που επίσημα δέχεται το Ολοκαύτωμα αλλά αθωώνει το 99% των κατηγορουμένων για εγκλήματα που αναγνωρίζει. Πότε θα ξυπνήσουμε στη διγλωσσία και στους ευφημισμούς;

Δεν έχει περάσει καιρός που τελεσίδικη απόφαση της Ολομελείας του Αρείου Πάγου για τους απογόνους των θυμάτων του Διστόμου –με πρωτεργάτη τον αείμνηστο Γιάννη Σταμούλη- ακύρωσε η κυβέρνηση Σημίτη με τον νυν πρόεδρο της Βουλής αυτουργό, τότε υπουργό Δικαιοσύνης -σταμάτησε τότε την διαδικασία κατάσχεσης του Ινστιτούτου Γκαίτε. Αν είχαν κερδίσει οι Γερμανοί τον πόλεμο πολύ φοβάμαι πως πάλι οι ίδιοι θα ήταν στην εξουσία.

Σήμερα μας λένε: «Αγαπάς την Ελλάδα δώσε και συ κάτι». Εμφανίζονται αυτοί που έκαναν τα μύρια όσα, και σήμερα μας πουλάνε συναίσθημα; Σαν τον σύζυγο που, αφού κατασπατάλησε όλα τα λεφτά της προίκας στο τζόγο, έρχεται και πουλάει στη σύζυγο αισθήματα «δώσε αγάπη μου και τα τελευταία σου χρυσαφικά αν αγαπάς το σπίτι μας για να σώσουμε το στεφάνι μας».

Αυτοί που αγόρασαν από τη Γερμανία το υποβρύχιο που έγερνε. Αυτοί που διέγραψαν πρόσφατα τις ογκώδεις φορολογικές ατασθαλίες στον Σκαραμανγκά με μια περαίωση. Αυτοί που ποτέ δεν οδήγησαν στην Δικαιοσύνη την Siemens. Αυτοί που ποτέ δεν απαίτησαν την επιστροφή του κατ’ ευφημισμόν «κατοχικού Δανείου», ούτε των αποζημιώσεων. Αυτοί οι ίδιοι, περιέργως, κυβερνούν και σήμερα μετά από τόσα χρόνια. Αυτοί που τρέμουν μη δουν το όνομά τους καμιά μέρα σαν τον Μαντέλη και τον Τσουκάτο, συνεχίζουν να κυβερνούν.

Ίσως μία λύση να προέρχεται αν, έστω και σιωπηρά, πάψουμε να αγοράζουμε γερμανικά προϊόντα. Αν θεωρούμε ακόμα τους εαυτούς μας ικανούς να μετέχουμε στη διαμόρφωση της τύχης μας, είναι ίσως ο μόνος μοχλός πίεσης που απομένει. Επειδή το μόνο που καταλαβαίνουν, πλέον, “οι αγορές” είναι να χάσουν το πελάτη. (Θυμάστε τα γαλατάκια τα Ολλανδικά); Μποϊκοτάζ σε όλα τα γερμανικά προϊόντα και καταστήματα από όλους τους Έλληνες πολίτες, σιωπηρά ή οργανωμένα, όπως θέλετε.

Εκτός εάν είμαστε συνειδητά ανάξιοι κληρονόμοι ενός πολιτισμού και γι’ αυτό δεχόμαστε να μας αποκαλούν με τον γκρίζο όρο Νεοέλληνες και όχι Έλληνες…

Πηγή

Η "ΣΥΓΚΑΜΕΝΟΙ και ΔΥΣΚΟΙΛΙΟΙ" Α.Ε.

Του Κώστα Καββαθά

Η “Σ&Δ Ανώνυμη Εταιρία” ιδρύθηκε λίγα χρόνια μετά την Επανάσταση του 1821 από μία ομάδα πρώην κοτζαμπάσηδων και γιουσουφακίων των Τούρκων κατακτητών. Σκοπός της ήταν ο δια κάθε θεμιτού και αθέμιτου μέσου πλουτισμός σε βάρος του νεοσύστατου Κράτους. Η δραστηριότητα της καταγράφεται σε διάφορες εκδόσεις της νεότερης στορίας του Ελληνικού Έθνους όπου, οι Οικογένειες των Συγκαμένων και των Δυσκοίλων και τα “πολιτικά” τους παρακλάδια δημιούργησαν το “Γαλλικό”, “Γερμανικό” και “Ρωσικό” Κόμμα το καθ’ ένα από τα οποία εξυπηρετούσε τα συμφέροντα της ξένης χώρας. Τα τελευταία 50 χρόνια η επιχειρηματική δραστηριότητα της “Σ%Δ” Α.Ε πέρασε από διάφορα στάδια με πρώτο εκείνο της απόφασης της να “ανήκει εις την Δύσιν” και τελευταίο να “Αλλάξει ή να Βουλιάξει”. Στο μεσοδιάστημα οι ηγέτες της “Συγκαμένοι & Δυσκοίλιοι” χρησιμοποίησαν διάφορα ονόματα ή, και συνθήματα για να καλύψουν το γεγονός ότι, πράγματι είναι Σ&Δ όπως “Αλλαγή” , “Ακόμα Καλύτερες Μέρες”, “Εκσυγχρονισμός”, “Επανίδρυση του Κράτους” κλπ. Για όσους δεν παρακολουθήσουν από κοντά τις εξελίξεις και δεν μελετούσαν τους οιωνούς (χαμόγελα, χαριτωμενιές, γραβατούλες, βραχιολάκια power balance, sneakers, canoe, rolex, cole haan, political correctness, sushi bars, gyms, hybrid vehicles etc) και κυριολεκτικά out of the US blue εμφανίστηκε μία νέα γενιά meta-Robert Kennedy τύπων που ξάπλωνε στους αεροδιαδρόμους για να σταμνατήσει τα αεροπλάνα που βομβάρδιζαν το Βιετνάμ. Αυτή η γενιά πολιτικών ανδρών, γυναικών και αμφί (στις πολιτικές τους θέσεις γιατί ουδείς ενδιαφέρεται για τις σεξοαλικές οι οποίες είναι, έτσι κι’ αλλιώς, γνωστές), έχει σπουδάσει μπίζνες αντμινιστρέσιον και μάρκετινγκ, κοινωνικές επιστήμες (οικοραπτική, ορνιθο-πτηνολογικές εφαρμογές, εκπαίδευση ατόμων με Πολύ Ειδικές Ανάγκες, οργάνωση νεοσύστατων Δημοκρατιών σε χώρες του πρώην “υπαρχτού” σοσιαλισμού και δεκάδες new age ειδικότητες).

Εκτός των άνω, σημαντική δραστηριότητα των Σ&Δ είναι η δημιουργία Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων που ασχολούνται με ότι μπορεί να ασχοληθεί ένας Σ&Δ. Όλοι γνωρίζουμε τις ΜΚΟ που ασχολούνται με την ανάπτυξη δεξιοτήτων στις ανύπαντρες γυναίκες του ανατολικού Τζαρμπατζιαν, την ίδρυση ιδρυμάτων για την προστασία των Γαϊδάρων στην Ανατολική Νέα Γουϊνέα και την Προστασία της Μεσογειακής Γώκιας (θεάρεστο) με συνδιασμό με την ίδρυση Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, Κλιματικής Αλλαγής, Αλιείας & Επίγειων Δυκτίων για να μη συγχέεται με το Υπουργείο Οικονομίας, Ναυαγίων, Οικονομικών, Δανείων και Ναυαγοσωστικών Μέσων.

Μόλις πριν λίγο παρακολουθούσα στη τηλεόραση τις ανακοινώσεις των “δύο μεγάλων κομμάτων” για το Σκάνδαλο Ζίμενς και έβλεπα σε γνωστό ιστολόγιο τους εκπροσώπους της “Σ&Δ Α.Ε” να χαριετίζονται με τους χορηγούς τους σε κοινωνικές εκδηλώσεις που προταγωνιστούν οι Μυωπικές Πρέσβυρες Καλής Θελήσεως της BURLESCO οι οποίες βλέπουν μόνο όσα τους δείχνουν με το (μεσαίο) Δάχτυλο αλλά όχι όσα πραγματικά συμβαίνουν στο κόσμο. Εγώ, για παράδειγμα, που αρνήθηκα δύο προτάσεις να γίνω μέλος των “δύο μεγάλων κομμάτων” δεν έχω την παραμικρή πιθανότητα να γίνω Πρέσβης Καλής Θελήσεως της BURLESCΟ γι’ αυτό, από πίκα, αποφάσισα να γίνω εκπρόσωπος Κακής Θελήσεως της ΜΚΟ “F@cK You International”, μέλη της οποίας είναι όλοι οι νορμάλ άνθρωποι εκτός κοτζαμπάσηδων, γιουσουφακίων, πολιτικά ορθών μαλακοκ@υληδων, και αποφοίτων του University of Arms Length, του London School of MicroMini Economics και του uber lieutenant schulle του Krautfrierschenhof. Ο ένας (κοτζαμπάσης) έριχνε το κρίμα στον άλλον και όλοι μαζί στον “ελληνικό λαό”, ένα μείγμα πολιτικού και κοινωνικού κοτζμπασισμού που είναι φτυστά τα μούτρα τους.

Θα ήθελα να συνεχίσω με την περιγραφή κοθόρνων, stretch, pedal bikes, ουζάδηκων, γαριδάδικων, τουότα prius, υφυπ για μετανάστες, θυγατέρων βρικολάκων, δημάρχων Αιτωλοκαρμανίας, Άνω Τσουκατάτων και Κάτω Πολυδόρων αλλά, λέω να το κάνω μία άλλη φορά. Τώρα πρέπει να πάω στο AeroBunker Ελ.Βεν που είναι πιστό αντίγραφο αεροδρομίου που έφτιαξε η Χοχτιφ στη Μποτσουάνα, Ναμίμπια, Δυτικό Κεμερούν ή κάπου δεν έχει σημασία το 1962 για να πάρω τις κυριακάτικες που βγαίνουν Σάββατο βράδι όπως οι Σαββατιάτικες βγαίνουν Κυριακή πρωί… CU

Πηγή

ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ.

Του Δημήτρη Δανίκα

«Bye bye Mattisse»
του Τάσου Παυλόπουλου.

Πρωτοφανής η αδυναμία του συστήματος να αυτοκαθαρθεί και από τα αμαρτήματά του να λυτρωθεί. Ακούνητο. Παχύδερμο. Ενοχο. Κουρέλια οι νόμοι. Στάχτες η στοιχειώδης ηθική. Αμετακίνητοι οι (τουλάχιστον) επίορκοι πολιτικοί. Ετσι κάθε φύλλο συκής των δημοκρατικών θεσμών μετατρέπεται σε προσάναμμα των ιδιοτελών συμφερόντων τους. Ετσι καταλήγουν ηθικοί αυτουργοί μιας μελλοντικής αυτοδικίας. Φοβάμαι ότι ο προπηλακισμός του Κ. Σημίτη είναι μόνο η αρχή.

Γιατί αρκετοί θα καταλήξουν ζωντανός στόχος ενός ασύμμετρου κύματος θυμού, οργής και τιμωρίας λαϊκής. Και παρά το γεγονός ότι η θηλιά όλο και σφίγγει γύρω από τον λαιμό όλων των θεσμικών παραγόντων, η χώρα πορεύεται απροστάτευτη και τυφλή. Μ΄ ένα πλήρωμα που αισθάνεται φρικτά αδικημένο και ακόμη πιο φρικτά παραπλανημένο. Αφού αυτοί στο απυρόβλητο, ε τότε κι εγώ δεν συμμορφώνομαι προς τους νόμους και τις φορολογικές υποχρεώσεις μου. Η ανομία από το ρετιρέ. Η ασυλία από την εξουσία. Η ασυδοσία από την ατιμωρησία. Ετσι μέσα σ΄ αυτή τη γενικευμένη προς όλους και όλα καχυποψία, οι πάντες στη συνείδηση του απλού πολίτη καταλήγουν συνυπεύθυνοι, συνένοχοι, συναυτουργοί. Από τον Πρωθυπουργό ως τον τελευταίο βουλευτή.

Γιατί, σου λέει, θέατρο οι εξεταστικές επιτροπές. Γιατί, σου λέει, οι ένοχοι κρατάνε τους υπόλοιπους με χαρτιά που μπορούν να τους κάψουν όλους σαν ξερά κλαδιά. Ο φιλοτομαρισμός υπεράνω και εναντίον της πατρίδας. Ε τότε κι εγώ όχι μόνο με ροχάλα, αλλά άμα λάχει στη Βουλή θα μπουκάρω και θα τα κάνω όλα γης μαδιάμ. Το πιο ανατριχιαστικό είναι ότι, αν και έχουν συνείδηση των συνεπειών της ατιμωρησίας τους, ουδείς τολμάει να βγει από το τέλμα και με τις αποκαλύψεις του τη χώρα προς την κάθαρση να οδηγήσει. Επομένως χωρίς ίχνος εμπιστοσύνης. Χωρίς σταγόνα κοινωνικής δικαιοσύνης. Χωρίς σεβασμό προς τους θεσμούς. Και με τη χείριστη γνώμη προς την ελίτ και τους πολιτικούς, η κοινωνία πορεύεται σε μια βάρβαρη εποχή. Ο ένας εναντίον του άλλου και όλοι εναντίον της Ελλάδος!

tovima.gr

Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΚΡΥΒΕΤΑΙ Ή ΕΜΕΙΣ;

Του Χρήστου Μιχαηλίδη

Πολλοί λένε: «Μα πού είναι, επιτέλους, ο πνευματικός κόσμος της Ελλάδος; Γιατί σιωπά; Γιατί δεν βγαίνει έξω, δημόσια, να εκφράσει έναν λόγο, να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, να δώσει ελπίδα και προοπτική στον λαό, ιδίως αυτές τις δύσκολες εποχές που περνά»;

Αυτή η «εύκολη παραπομπή», συνοδευόμενη μάλιστα από ισχυρή δόση «λαϊκίστικης απορίας», μα και ασύλληπτης άγνοιας πραγμάτων, έφτασε σε σημείο να με εκνευρίζει πάρα πολύ –παλιότερα, μάλιστα, ήμουν και εγώ, σε όχι λίγα δημοσιογραφικά μου κείμενα, φορέας της απερίσκεπτης, πεζής και πολύ επιφανειακής κριτικής.

Ώσπου μου άνοιξε τα μάτια ο Τάκης Βαρβιτσιώτης, ο σπουδαίος, εκ Θεσσαλονίκης ποιητής μας, που έφυγε από τον κόσμο τούτον ξημερώματα της 1ης μέρας του Φλεβάρη. Διαβάζοντας τα ποιήματά του, και επιστρέφοντας, μέσω αυτών, και σε έργα άλλων σπουδαίων, δικών μας ανθρώπων των γραμμάτων, παλαιών και νέων, κατάλαβα ότι απών από τη ζωή μας δεν είναι ο πνευματικός κόσμος, αλλά εμείς, οι καθημερινοί άνθρωποι, που δεν διαβάζουμε τα έργα τους.

Τα έχουν πει όλα. Ακόμα και μέσω της ποιητικής, φιλοσοφικής ή και φιλολογικής σιωπής του. «Δεν βλέπω πια τίποτα», έγραφε ο Τάκης Βαρβιτσιώτης στη συλλογή του «Όμως το χιόνι πάντα μένει», αλλά όσο το διαβάζεις, τόσο αισθάνεσαι ότι τα βλέπει όλα. Εκείνα που συνέβησαν, γιατί συνέβησαν, και πώς δεν θα ξανασυμβούν.

Εμείς δεν ακούμε. Εμείς δεν διαβάζουμε. Εμείς ζούμε σε ένα «περίεργο σκοτάδι», φωνάζοντας από μέσα, προς τρίτους «ανοίξτε το φως». Το φως υπάρχει. Ειναι εκεί. Οι πνευματικοί μας άνθρωποι, εν ζωή ή όχι, δεν έπαψαν ποτέ να το τροφοδοτούν –η γλώσσα μας, άλλωστε, «η τελειότερη στον κόσμο, η σοφότερη κατά τον Κοραή, η πλαστικότερη και ωραιότερη κατά τον Σολωμό, η γλυκύτερη του κόσμου καί άξια να ομιλείται από τους θεούς, κατά τον Κικέρωνα», όπως έγραφε ο Τ. Βαρβιτσιώτης στο βιβλίο του «Ο διάπλους του καθρέφτη» (Αρμός, 2006), έχει «χίλιους τρόπους» για να περιγράφει και να ερμηνεύει, όχι μόνο αυτά που γίνονται και βλέπουμε, αλλά κυρίως όσα δεν γίνονται, και δεν μπορούμε να δούμε.

Ο «πνευματικός κόσμος», την «απουσία» του οποίου επικαλούμαστε όλοι εμείς, οι πρόχειροι, είναι, εκτός από τους μεγάλους ποιητές μας, όλοι οι παλιοί και σύγχρονοι φιλόσοφοι, όλοι οι παλιοί και σύγχρονοι λογοτέχνες, όλοι οι παλιοί και σύγχρονοι σκεπτόμενοι άνθρωποι.

Είναι εσαεί παρόντες, μέσω των έργων τους, που όμως εμείς, οι εύκολοι και πρόχειροι κριτές, έχουμε απωθήσει από τη ζωή μας, και έχουμε αντικαταστήσει με ατάκες και με έναν ολόκληρο πακτωλό πληροφοριών. Πολλές πληροφορίες. Ελάχιστες γνώσεις.

Δεν έχουν αποτραβηχτεί από τη ζωή οι πνευματικοί μας άνθρωποι. Εμείς έχουμε ξωκείλει. Ένας λαός που σε κάθε ευκαιρία υπερηφανεύεται ότι είναι «πολιτικό ζώον», και όμως η ενημέρωσή του βασίζεται κυρίως στην εικόνα και στη πληροφορία, και ελάχιστα στην ανάγνωση και στην κριτική σκέψη.

«Α, ρε και να ζούσαν ο Χατζιδάκις και ο Τσαρούχης», μου έλεγε προχθές ένας φίλος. «Θα έβγαιναν στα κανάλια και θα έκλειναν τα στόματα όσων φλυαρούν και ασχημονούν».

Δεν νομίζω. Έχοντας γνωρίσει καλά τον πρώτο, είμαι σχεδόν σίγουρος ότι σήμερα, εάν ήταν κοντά μας, θα προτιμούσε και αυτός τη δημιουργική του σιωπή. Άλλωστε, και όταν έβγαινε μπροστά και φώναζε, πόσοι από μας δεν τον λοιδορούσαμε, και δεν κάναμε ό,τι μπορούσαμε για να τον φιμώσουμε; Ξεχάσαμε, αλήθεια, την … αλήστου μνήμης αλητεία της «Αυριανής», και των τότε μουτζαχεντίν του κινήματος του «Αυριανισμού»;

Αναπολούμε, λοιπόν, το έργο του Χατζιδάκι και του Θεοδωράκη, αλλά εάν δείτε πόσοι ραδιοφωνικοί σταθμοί σήμερα παίζουν τη μουσική τους, θα δείτε ποιοί είναι οι πραγματικοί απόντες.

Ο Ελύτης, ο Σεφέρης, ο Ρίτσος, ο Βάρναλης, ο Σικελιανός, ο Αναγνωστάκης, ο Βαρβιτσιώτης, ο Βρεττάκος,…, όλοι αυτοί, για να αναφέρω μερικούς μόνο που «έφυγαν», δεν σωπασαν ποτέ. Εμείς είμαστε οι μουγγοί. Οι απ’ έξω.

Φωνάζουμε για τον πνευματικό κόσμο «που κρυφτηκε», και τα έργα τους, στα βιβλιοπωλεία, που έχουν όλες τα απαντήσεις, αγοράζονται από λίγους. Ταυτόχρονα, τα λογοτεχνικά σκουπίδια που καταναλώνουμε είναι απίστευτα. Πουλάνε πολύ, αλλά αντέχουν λίγο. Το ίδιο και στη μουσική. Τα σκυλάδικα φτάνουν εύκολα στο «νούμερο 1″. Μένουν εκεί 2-3 εβδομάδες, καταρακυλάνε στις κατώτερες θέσεις της λίστας, και μετά εξαφανίζονται εσαεί. Η καλή μουσική, πουλάει πάντα. Σιγα-σιγά, λίγο-λίγο, αλλά έχει αντοχή στον χρόνο.

Λέω, λοιπόν, και πάλι. Δεν είναι απών ο πνευματικός κόσμος, ούτε λείπουν τα μεγάλα έργα του. Απόντες είμαστε εμείς που επικαλούμαστε την «απουσία» του, και αγοράζουμε τα μικρά και εύπεπτα…

Πηγή

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΗΡΘΕ. ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΠΟΛΥ ΑΙΜΑ.

Του Λευτέρη Παπαδόπουλου 

Μιλώντας με τον Παύλο Τσίμα στο Μega, ο Κυριάκος Μητσοτάκης για την «τιμή του πολιτικού κόσμου», τη διαφάνεια και άλλα τινά, πρότεινε να αναρτηθούν στο Διαδίκτυο, τα «πόθεν έσχες» όλων των πολιτικών, από τη μέρα που μπήκαν στην πολιτική, ίσαμε σήμερα. Συμφωνώ απολύτως. Γιατί έτσι, θα γίνει μια αρχή: θα δούμε, ποιοι εθνοπατέρες, που κάποτε ήταν απένταροι ή ψιλομπατίρηδες, έχουν τώρα περιουσίες. Και θα ψάξουμε –αν μπορούμε να ψάξουμε- με ποιο τρόπο «τα κονόμησαν».

Τα ίδια είπε στη Βουλή, λίγα 24ωρα αργότερα και ο πρόεδρος της ΝΔ Αντώνης Σαμαράς. Για να του απαντήσει ο πρωθυπουργός, ότι το ΠΑΣΟΚ έχει προχωρήσει σε ενέργειες προς αυτή την κατεύθυνση και γρήγορα θα έχουμε αποτελέσματα.

Μακάρι. Αλλά, ως έλληνας πολίτης, δηλαδή άγρια φορολογούμενος και συγχρόνως απελπιστικά δύσπιστος, φοβάμαι ότι όλες αυτές τις κουβέντες θα τις πάρει ο αέρας. Κάτι θα βρεθεί για να «μπλοκαριστεί» το σύστημα και οι βουλευτές, υπουργοί κλπ, νυν και πρώην, θα ξαναμπούν στο απυρόβλητο.

Είθε να πέσω έξω. Είθε ο Παπανδρέου, έχοντας τη σύμφωνη γνώμη και των άλλων κομμάτων, να κάνει κάτι, που δεν θέλησαν ή δεν τόλμησαν να πράξουν οι προκάτοχοί του. Να δώσει σάρκα και οστά στον νόμο για την προστασία, όντως, της τιμής του πολιτικού κόσμου, που ψήφισε ο παππούς του. Για να γίνουμε, επιτέλους, σ’ αυτή τη χώρα, «όλοι ίσοι». Ή έστω, περίπου ίσοι. Και όχι να ισχύει επ’ άπειρον, αυτό το εφιαλτικό, «όλοι είμαστε απέναντι στο νόμο ίσοι, αλλά μερικοί, πιο ίσοι».

Και θέλω εδώ να θυμίσω, όχι μόνο στους πολίτες, αλλά κυρίως στον πολιτικό κόσμο της Ελλάδας, όσα είπε ο μέγας Χάρολντ Πίντερ, όταν η Σουηδική Ακαδημία του απένειμε το βραβείο Νόμπελ: «Η πλειονότητα των πολιτικών, σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουμε στα χέρια μας, ενδιαφέρονται όχι για την αλήθεια, αλλά για την εξουσία και τη διατήρηση αυτής της εξουσίας. Για να διατηρήσουν την εξουσία τους, θέλουν τους πολίτες να παραμένουν σε άγνοια, να αγνοούν την αλήθεια, ακόμα και την αλήθεια της δικής τους ζωής. Ως εκ τούτου, ό,τι μας περιβάλλει είναι ένα απέραντο υφαντό από ψέματα. Ψέματα, από τα οποία τρεφόμαστε».

Κάποτε, όμως, τρυπάει ένας πόντος και η κάλτσα ξηλώνεται. Το ψέμα, που έχει κοντά ποδάρια, αποκαλύπτεται και ο λαός, ο «πάντα ευκολόπιστος και πάντα προδομένος», βγαίνει στους δρόμους. Και είναι πολύ δύσκολο, αν όχι αδύνατο,να συγκρατηθεί. Βλέπουμε τι συμβαίνει στην Αίγυπτο, τι συνέβη στην Ιταλία,πώς φουσκώνει η φοιτητική θάλασσα στην Γαλλία, στην Γερμανία, στην Βρετανία, πώς οι πολίτες που διαψεύσθηκαν ταρακουνάνε τους δρόμους της Μαδρίτης, της Κωνσταντινούπολης και των Τιράνων, σα να κρατάνε από τις τέσσερις άκρες του ένα φρεσκοπλυμένο, τεντωμένο σεντόνι.

Τα πράγματα δεν πάνε καλά. Πουθενά. Και γι’ αυτό το γκρίζο, που συνεχώς μαυρίζει και απειλεί, δεν φταίνε οι λαοί. Κάποιοι αποφασίζουν, πριν από μας, για μας. Και μετά, όταν επέλθει η καταστροφή, χώνονται στο καβούκι τους, για να διασωθούν.

Ο ποιητής Μιχάλης Κατσαρός, έγραφε, πριν από μισόν αιώνα, ότι το μέλλον θα έχει πολλή ξηρασία. Το μέλλον ήρθε. Και έχει πολύ αίμα. Και περισσότερη απόγνωση…

Πηγή

ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ Η ΜΟΝΑΞΙΑ.

Του λιθο...Βόλου

Μου αρέσει να διαβάζω συνθήματα γραμμένα σε τοίχους και συχνά προσπαθώ να τα προσεγγίσω εννοιολογικά. Πολλά από αυτά είναι τόσο φιλοσοφημένα και μεστά που χαράσσονται βαθειά στη μνήμη σου. Κάποια μάλιστα από αυτά εκπέμπουν σήματα κινδύνου και από εμάς εξαρτάται αν τα …λαμβάνουμε.
«Εκτός από το μνημόνιο, υπάρχει και η μοναξιά» έγραψε κάποιος στον τοίχο με μπογιά, αποτυπώνοντας με ελάχιστες λέξεις τη σημερινή κατάσταση της απομάκρυνσης των ανθρώπων.
Είναι αλήθεια ότι σαν λαός , εδώ και δυο δεκαετίες, ασχολούμαστε με την καταναλωτική αδηφαγία μας και μετατρέψαμε τον πολύτιμο ελεύθερο χρόνο μας σε χρόνο αφασίας μπροστά στην τηλεόραση. Η δημιουργική ενασχόληση μας με τα κοινά (δεν αναφέρομαι στην πολιτική), τον πολιτισμό κ.α, έπαψε να υφίσταται και μαζί της χάθηκε και η παρέα. Οι υγιείς, καθημερινές ανθρώπινες κοινωνικές σχέσεις δεν υπάρχουν πια, χάθηκαν. Άλλαξαν και όνομα. Τώρα πια λέγονται δημόσιες σχέσεις και σαν στόχο έχουν την οικονομική ανέλιξη, τη φιλοδοξία και το φιλοτομαρισμό.
Πολλοί ισχυρίζονται ότι η μοναξιά οφείλεται στον αναχωρητισμό και στον οικειοθελή εγκλεισμό μας στο δικό μας «Κωσταλέξι». Ίσως. Πόσες φορές όμως δεν έτυχε να βρισκόμαστε στο κέντρο του ενδιαφέροντος σε μια μεγάλη ή μικρή παρέα και να αισθανόμαστε απελπιστικά μόνοι; Πόσες φορές αδυνατούμε ή δεν τολμούμε να εκφράσουμε τους προβληματισμούς και τις κοινωνικές μας ανησυχίες, φοβούμενοι ότι θα είμαστε οι ξενέρωτοι της παρέας;

Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι πια επίπλαστες και πλαστικοποιημένες. Περιφερόμαστε στο μικρόκοσμό μας , ερμητικά κλεισμένοι στο καβούκι μας και μεταλλασσόμαστε σε εγωπαθή ανθρωποειδή. Ανθρωποειδή που κοιτάμε τη δουλειά μας αλλά ταυτόχρονα υποσκάπτουμε και εποφθαλμιούμε το συνάδελφό μας. Ανθρωποειδή που δεν ασχολούμαστε με τα κοινά, αλλά στηρίζουμε τον πονηρό πολιτευτή που θα μας χτυπήσει φιλικά την πλάτη. Ανθρωποειδή που αγορεύουν καταδικάζοντας τη μη εφαρμογή των νόμων, αλλά κάνουν το παν για να τους καταπατήσουν προς ίδιον όφελος. Ανθρωποειδή που ισοπεδώνουν όποιον αδύναμο βρουν στο διάβα τους, αλλά «σπάνε τη μέση» μπροστά στους ισχυρότερους από αυτά.

Όλα αυτά βαραίνουν την ψυχή του κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου, που διχασμένος ανάμεσα στην επιβεβλημένη συναναστροφή και στην αναγκαιότητα της δημιουργίας του νέου, αισθάνεται σαν τον Λούκυ Λουκ. Κυνηγημένος από τις φοβίες του, συγκρούεται με καθεστωτικές λογικές και πρακτικές. Είναι δακτυλοδεικτούμενος και κανείς δεν ξέρει αν θα τα καταφέρει. Πολεμά όμως για τους συνανθρώπους του και τον εαυτό του, γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι κάποιοι θα τον προδώσουν και κάποιοι θα μείνουν μέχρι το τέλος.